“เรา… ปลอดภัย… แล้ว… สินะ?” ปันปันถาม พลางทอดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่แสนคุ้นเคย “เท่า… ที่จะ… ปลอดภัย… ได้… ใน… สถานการณ์… แบบนี้” คินตอบ เขายังคงรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงาน แต่ก็มีความโล่งใจที่ได้หนีออกมาได้อย่างปลอดภัย “แล้ว… พวกนั้น… คือ… ใคร… กัน… แน่?” มีนาถาม พลางกอดอกแน่น “ฉัน… ก็… ไม่… รู้… แน่ชัด… หรอก” คินตอบ “แต่… สิ่งที่… พวกเขา… พูด… มัน… บอก… อะไร… เรา… ได้… เยอะ… เลย… ทีเดียว” “พวก… เขา… บอกว่า… พวกเขา… กำลัง… ทวงคืน… สิ่งที่… ดร.อลิซ… ขโมย… ไป… จาก… พวกเขา” มีนัททวนคำ “แล้ว… ก็… บอกว่า… อุปกรณ์… ที่เรา… กำลัง… ตามหา… มัน… เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของ… การทดลอง… ของ… ดร.อลิซ… กับ… พวกเขา… ด้วย” “แสดงว่า… ดร.อลิซ… ไม่ได้… มี… ส่วน… เกี่ยวข้อง… กับ… การสูญเสีย… ความทรงจำ… ของ… เรา… แค่… คนเดียว…” ปันปันพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกังวล “ใช่… และ… ดูเหมือนว่า… พลังงาน… ที่… ฉัน… ใช้… ได้… นั้น… อาจจะ… เป็น… สิ่งที่… พวกเขา… เคย… มี… มา… ก่อน… ด้วย” คินกล่าว “บางที… อุปกรณ์… ที่… พวกเขา… ต้องการ… อาจจะ… เป็น… สิ่งที่… สามารถ… ทำให้… พวกเขา… ได้… พลังงาน… นั้น… กลับคืนมา” “แล้ว… ถ้า… เป็น… อย่างนั้น… จริงๆ… ล่ะ?” มีนาถาม “เรา… จะ… ให้… อุปกรณ์… นั้น… กับ… พวกเขา… หรือ… เปล่า?” “ฉัน… ไม่… แน่ใจ…” คินตอบ “ถ้า… อุปกรณ์… นั้น… สามารถ… ช่วย… พวกเขา… ได้… จริงๆ… และ… ไม่… ทำให้… ความทรงจำ… ของ… พวกเรา… เสียหาย… ไป… มากกว่า… เดิม… บางที… เรา… อาจจะ… ต้อง… พิจารณา… เรื่องนี้… อย่าง… จริงจัง…” “แต่นาย… ก็… ยัง… รู้สึก… ว่า… มัน… มี… บางอย่าง… ที่… ไม่… ถูกต้อง… ใช่ไหม?” มีนัทถาม “ใช่…” คินพยักหน้า “ความรู้สึก… ของ… ฉัน… บอก… ว่า… เรื่องนี้… มัน… ซับซ้อน… กว่า… ที่… เรา… คิด… ไว้… มาก… และ… บางที… อุปกรณ์… นั้น… อาจจะ… เป็น… อันตราย… เกินกว่า… ที่… ใคร… จะ… ครอบครอง… มัน… ได้…” “เรา… ต้อง… กลับไป… ที่… ห้อง… ทดลอง… นั้น… อีกครั้ง… เพื่อ… หา… คำตอบ…” มีนาตัดสินใจ “แต่… จะ… ไป… ตอนไหน… ล่ะ?” ปันปันถาม “พวกมัน… อาจจะ… กลับมา… ก็… ได้…” “เรา… จะ… รอ… จนกว่า… จะ… แน่ใจ… ว่า… ปลอดภัย… ที่สุด” คินตอบ “และ… เรา… จะ… เตรียมตัว… ให้… พร้อม… กว่า… เดิม… ฉัน… จะ… ฝึก… ควบคุม… พลังงาน… ของ… ฉัน… ให้… มากกว่า… นี้… เพื่อ… ที่… เรา… จะ… ได้… รับมือ… กับ… สถานการณ์… ที่… อาจจะ… เกิดขึ้น…” “แต่… ถ้า… พวกมัน… มา… ก่อน… ล่ะ?” มีนาถาม “เรา… ต้อง… มี… แผนสำรอง…” คินกล่าว “มีนัท… นาย… เคย… บอก… ว่า… มี… ทางเข้า… ออก… อื่น… ที่… ซ่อน… อยู่… ใน… ห้อง… ทดลอง… นั้น… ใช่ไหม?” “ใช่… มี… ทาง… ลับ… ที่… เชื่อม… ไป… ยัง… อุโมงค์… เก่า… ใต้… ดิน… ซึ่ง… เคย… เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของ… ระบบ… ระบาย… น้ำ… สมัย… โบราณ… แต่… ฉัน… ไม่… แน่ใจ… ว่า… มัน… ยัง… ใช้… ได้… อยู่… หรือ… เปล่า…” มีนัทตอบ “เรา… ต้อง… ลอง… ดู…” คินกล่าว “ถ้า… เรา… ไม่… สามารถ… เข้า… ไป… ใน… ห้อง… ทดลอง… ได้… อย่าง… ปลอดภัย… เรา… ก็… จะ… ใช้… ทาง… นั้น… เป็น… ทาง… เข้า… แทน…” “แล้ว… เรา… จะ… รู้… ได้… ยังไง… ว่า… ทาง… นั้น… ปลอดภัย?” ปันปันถาม “เรา… จะ… ต้อง… หา… ข้อมูล… เพิ่มเติม…” คินตอบ “ฉัน… คิดว่า… มี… เอกสาร… บางอย่าง… ที่… ดร.อลิซ… อาจจะ… เก็บ… ไว้… ที่… ห้อง… ทำงาน… ของ… เธอ… ซึ่ง… อาจจะ… มี… แผนผัง… หรือ… ข้อมูล… เกี่ยวกับ… ทาง… ลับ… นั้น…” “แต่… เรา… จะ… เข้า… ไป… ใน… ห้อง… ทำงาน… ของ… ดร.อลิซ… ได้… ยังไง… ล่ะ?” มีนัทถาม “ประตู… มัน… ถูก… ล็อค… อยู่…” “ฉัน… จะ… พยายาม…” คินกล่าว “ฉัน… จะ… ลอง… ใช้… พลังงาน… ของ… ฉัน… เปิด… ประตู… นั้น… ถ้า… มัน… ไม่… อันตราย… เกินไป…” “ไม่… คิน…” ปันปันรีบพูด “นาย… อย่า… เพิ่ง… ใช้… พลังงาน… เยอะ… ขนาดนั้น… เลย… ตอนนี้… นาย… ยัง… อ่อนเพลีย… อยู่… เลย…” “ฉัน… เข้าใจ… ความเป็นห่วง… ของ… เธอ… ปันปัน” คินตอบ “แต่… เรา… ต้อง… ทำ… อะไร… สักอย่าง… เพื่อ… ให้… ได้… ข้อมูล… ที่… เรา… ต้องการ… ถ้า… เรา… ไม่… ได้… ข้อมูล… นั้น… มา… เรา… ก็… จะ… ไม่… รู้… ว่า… จะ… ต้อง… เจอกับ… อะไร… บ้าง…” “ฉัน… รู้… ว่า… นาย… อยาก… ช่วย… พวกเรา… ทุกคน…” มีนาพูดเสริม “แต่… บางครั้ง… การ… ใจเย็น… และ… วางแผน… อย่าง… รอบคอบ… ก็… สำคัญ… ไม่… แพ้… กัน…” “พวกเธอ… พูด… ถูก…” คินถอนหายใจ “ฉัน… อาจจะ… รีบ… ร้อน… ไป… หน่อย…” “เรา… จะ… ไป… ด้วยกัน…” มีนัทกล่าว “พวกเรา… จะ… ช่วย… กัน… หา… ทาง…” “ขอบคุณ… พวกเธอ… มาก…” คินกล่าว “ถ้า… ไม่มี… พวกเธอ… ฉัน… คง… ทำ… อะไร… ไม่… ได้… เลย…” “เรา… คือ… ทีม… เดียวกัน…” ปันปันยิ้มให้คิน “เรา… จะ… ผ่าน… เรื่องนี้… ไป… ด้วยกัน…” “ใช่…” มีนาเสริม “เรา… จะ… ช่วย… กัน… ตามหา… ความทรงจำ… ที่… หาย… ไป… ของ… เรา… ให้… ได้…” “เอาล่ะ… งั้น… เรา… มา… เริ่ม… วางแผน… กัน… อย่าง… ละเอียด… เลย… ดี… กว่า…” คินกล่าว พวกเขาเริ่มหารือกันถึงแนวทางในการเข้าถึงห้องทำงานของดร.อลิซ และการเตรียมความพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น การพูดคุยดำเนินไปอย่างจริงจัง ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงมีความตึงเครียดจากการเผชิญหน้าเมื่อครู่ “ฉัน… ว่า… เรา… ควรจะ… แบ่ง… หน้าที่… กัน…” มีนาเสนอ “แต่ละคน… จะ… รับผิดชอบ… ใน… ส่วน… ที่… ตัวเอง… ถนัด…” “เห็นด้วย…” มีนัทกล่าว “คิน… นาย… จะ… เน้น… การ… ฝึก… ควบคุม… พลังงาน… ส่วน… ฉัน… กับ… มีนา… จะ… หา… ข้อมูล… เกี่ยวกับ… ทาง… ลับ… และ… แผนผัง… ของ… ห้อง… ทดลอง… ส่วน… ปันปัน…” “ฉัน… จะ… ช่วย… ดูแล… เรื่อง… อุปกรณ์… และ… สิ่ง… ที่… เรา… อาจจะ… ต้องการ… ใน… การ… เดินทาง… ครั้ง… ต่อไป…” ปันปันตอบ “ดี… งั้น… เรา… ก็… จะ… มี… เวลา… เตรียมตัว… สัก… พัก… ใหญ่ๆ… ก่อน… ที่… จะ… กลับ… ไป… ที่… นั่น… อีก… ครั้ง…” คินกล่าว “แต่… เรา… ก็… ต้อง… ระวัง… ตัว… ตลอด… เวลา…” มีนาเตือน “เรา… ไม่… รู้… ว่า… พวก… นั้น… จะ… กลับ… มา… อีก… เมื่อไหร่…” “ใช่… และ… พวก… นั้น… ก็… มี… อุปกรณ์… ที่… ดู… อันตราย… มาก…” มีนัทเสริม “ถ้า… เรา… ต้อง… สู้… กับ… พวก… เขา… อีก… ครั้ง… เรา… ต้อง… มี… วิธี… รับมือ… ที่… ดี… กว่า… นี้…” “ฉัน… จะ… พยายาม…” คินกล่าว “ฉัน… จะ… ฝึก… การ… ใช้… พลังงาน… ให้… มี… ประสิทธิภาพ… มาก… ขึ้น… และ… หา… วิธี… ใน… การ… ป้องกัน… ตัว… เอง… และ… พวกเธอ… ด้วย…” “พวกเรา… เชื่อใจ… นาย…” ปันปันกล่าว “เรา… รู้… ว่า… นาย… ทำ… ได้…” “แล้ว… ถ้า… สมมติว่า… อุปกรณ์… ที่… พวก… นั้น… ต้องการ… มัน… เป็น… สิ่ง… ที่… สามารถ… ทำให้… ความทรงจำ… ของ… เรา… กลับ… คืน… มา… ได้… ล่ะ?” มีนาถาม “นั่น… เป็น… สิ่ง… ที่… เรา… ต้อง… หา… คำตอบ…” คินตอบ “ถ้า… มัน… เป็น… อย่างนั้น… จริงๆ… เรา… อาจจะ… ต้อง… เจรจา… กับ… พวก… เขา… หรือ… หา… วิธี… ที่… จะ… แบ่งปัน… มัน… โดย… ที่… ไม่… เป็น… อันตราย… กับ… ใคร…” “แต่มัน… ก็… เสี่ยง… เกินไป… หรือ… เปล่า?” มีนัทท้วง “เรา… ไม่… รู้… ว่า… พวก… นั้น… เป็น… คน… แบบ… ไหน…” “นั่น… คือ… เหตุผล… ว่า… ทำไม… เรา… ถึง… ต้อง… หา… ข้อมูล… เพิ่มเติม…” คินยืนยัน “เรา… ต้อง… รู้… ว่า… อุปกรณ์… นั้น… มัน… ทำงาน… ยังไง… และ… มี… ผล… ข้างเคียง… อะไร… บ้าง…” “ฉัน… หวัง… ว่า… เรา… จะ… หา… คำตอบ… ได้… เร็ว… ที่สุด…” ปันปันกล่าว “เรา… จะ… พยายาม…” คินตอบ “ตอนนี้… เรา… พักผ่อน… ก่อน… ดีกว่า… แล้ว… ค่อย… มา… เริ่ม… กัน… ใหม่… ใน… วัน… พรุ่งนี้…” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขายังคงรู้สึกถึงความเหนื่อยล้า และความเครียดจากการเผชิญหน้าเมื่อครู่ แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความหวังใหม่ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ความหวังที่จะได้พบกับความจริง และได้ความทรงจำของตนเองกลับคืนมา