สไปรท์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันนะ แทนไท” เธอตอบ “แต่ที่แน่ๆ ฉันอยากจะเรียนต่อในคณะที่เกี่ยวกับศิลปะ ฉันชอบการสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ” “ดีเลย” แทนไทกล่าว “ฉันก็อยากจะเรียนต่อวิศวะฯ ฉันชอบการแก้ปัญหา คิดว่าเราน่าจะสนับสนุนกันได้นะ” “แน่อยู่แล้ว” สไปรท์ยิ้ม “เราจะคอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอ” ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของสไปรท์ก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “ใครโทรมาเหรอ” แทนไทถาม “ไม่รู้สิ เป็นเบอร์แปลกๆ” สไปรท์ตอบก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหลค่ะ” สไปรท์เอ่ย ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงดังขึ้น “สไปรท์ใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ นี่ใครคะ” “ฉันชื่อน้ำผึ้งค่ะ เป็นรุ่นพี่ที่คณะศิลปะที่เธอสนใจจะเข้าเรียนน่ะค่ะ” สไปรท์ตาโต “จริงเหรอคะ” “ใช่ค่ะ พอดีฉันได้ยินข่าวว่าเธอสนใจคณะของเรา ก็เลยอยากจะชวนมาคุยกันสักหน่อยน่ะค่ะ” น้ำผึ้งตอบ “พอดีมีกิจกรรมพิเศษสำหรับนักเรียนที่สนใจ จะจัดขึ้นในวันเสาร์ที่จะถึงนี้ ถ้าเธอสะดวกก็อยากจะชวนให้มาลองเข้าร่วมดูนะคะ” สไปรท์มองหน้าแทนไทด้วยความตื่นเต้น “วันเสาร์นี้เหรอคะ” “ใช่ค่ะ ประมาณบ่ายโมงที่ตึกคณะศิลปะเลย ถ้าเธอมาไม่ได้จริงๆ ก็ไม่เป็นไรนะคะ” น้ำผึ้งกล่าว “ไม่ค่ะ หนูมาได้แน่นอนค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่น้ำผึ้ง” สไปรท์ตอบอย่างกระตือรือร้น หลังจากวางสาย สไปรท์ก็หันไปหาแทนไททันที “แทนไท! พี่น้ำผึ้งชวนฉันไปกิจกรรมที่คณะศิลปะวันเสาร์นี้ด้วยล่ะ!” “โห ดีจังเลย” แทนไทกล่าว “แล้วเธอจะไปใช่ไหม” “แน่นอนสิ!” สไปรท์ตอบ “นี่มันโอกาสที่ดีมากๆ เลยนะ ฉันจะได้ลองสัมผัสบรรยากาศจริงๆ ของคณะที่ฉันอยากจะเรียน” “เยี่ยมไปเลย” แทนไทกล่าว “ฉันดีใจด้วยนะ” “แต่… วันเสาร์นี้เรามีนัดดูดาวกันไม่ใช่เหรอ” สไปรท์เริ่มนึกขึ้นได้ แทนไทชะงักไปเล็กน้อย “เอ่อ… ใช่” “ฉันลืมไปเลย” สไปรท์ถอนหายใจ “โทษทีนะแทนไท” “ไม่เป็นไร” แทนไทตอบ “เรื่องของเธอสำคัญกว่า” “แต่ฉันก็ไม่อยากยกเลิกนัดของเรานะ” สไปรท์พูดอย่างลำบากใจ “เราไม่ได้ไปดูดาวกันนานแล้ว” “ไม่เป็นไรจริงๆ” แทนไทย้ำ “ฉันเข้าใจ” “แต่ถ้าเราเลื่อนไปวันอื่นได้ล่ะ” สไปรท์เสนอ “วันอาทิตย์ก็ได้” “ก็ได้นะ” แทนไทตอบ “แต่ฉันก็อยากจะไปกับเธอเหมือนกัน” “ฉันก็อยากไปกับเธอเหมือนกัน” สไปรท์ตอบ “แต่โอกาสแบบนี้คงไม่ได้มีบ่อยๆ นะ” “เข้าใจ” แทนไทพยักหน้า “งั้นเราก็เลื่อนไปวันอาทิตย์แล้วกันนะ” “โอเค” สไปรท์ยิ้ม “ขอบคุณนะที่เข้าใจ” “ไม่เป็นไร” แทนไทกล่าว “เราต้องให้กำลังใจกันนะ” สไปรท์ยิ้มกว้าง “แน่นอน” ตลอดช่วงบ่ายวันนั้น สไปรท์รู้สึกตื่นเต้นกับการไปกิจกรรมที่คณะศิลปะ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหาข้อมูลเกี่ยวกับคณะนั้น และเตรียมคำถามที่จะถามพี่น้ำผึ้ง เธอรู้ดีว่านี่เป็นก้าวสำคัญในอนาคตของเธอ และเธอไม่อยากพลาดโอกาสนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ต้องเลื่อนนัดกับแทนไท เธอรู้ว่าเขาตั้งใจจะใช้เวลากับเธอ และการที่เธอต้องยกเลิกเพราะเรื่องของเธอเองก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ “แทนไท” สไปรท์เอ่ยขึ้นเมื่อทั้งสองคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้าน “ฉันขอโทษอีกครั้งนะเรื่องวันเสาร์” “ไม่เป็นไร” แทนไทตอบ “ฉันเข้าใจจริงๆ” “แต่ถ้าวันอาทิตย์นี้… อากาศไม่ดีล่ะ” สไปรท์กังวล “หรือถ้าเธอมีอะไรที่สำคัญกว่า” “สไปรท์” แทนไทจับมือเธอไว้ “ฟังนะ ฉันอยากให้เธอได้ทำในสิ่งที่เธออยากทำจริงๆ ไม่ต้องห่วงเรื่องฉัน ฉันจะรอวันที่เราจะได้ไปดูดาวด้วยกันเสมอ” “แทนไท…” สไปรท์มองเข้าไปในดวงตาของเขา “ขอบคุณนะ” “ไม่เป็นไร” แทนไทยิ้ม “ฉันก็ดีใจที่ได้เห็นเธอมีความสุขนะ” สไปรท์รู้สึกอบอุ่นหัวใจกับคำพูดของแทนไท เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง และมันไม่ได้เป็นแค่เรื่องของความรักวัยรุ่น แต่มันคือความเข้าใจ การสนับสนุน และการเติบโตไปด้วยกัน ในค่ำวันศุกร์ก่อนไปกิจกรรม สไปรท์นอนไม่หลับ เธอนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปยังดวงดาวบนท้องฟ้า เธอคิดถึงแทนไท คิดถึงความรู้สึกที่เธอมีให้เขา มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากที่เคยรู้สึกกับใครๆ เธอรู้ว่าเธอรักแทนไท แต่ก็มีความกังวลบางอย่างแฝงเข้ามา เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเธอจะมั่นคงแค่ไหนเมื่อต้องเผชิญกับโลกภายนอก โลกที่เธอเคยเป็นดาวเด่น โลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน และความคาดหวัง เธอมองย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่ที่เธอเริ่มสนใจแทนไท ความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ความท้าทายที่เผชิญ การเปิดเผยความลับ การรับมือกับสายตาคนอื่น และการเรียนรู้ที่จะไว้วางใจ “เราจะผ่านมันไปได้ไหมนะ” สไปรท์พึมพำกับตัวเอง “เราจะยังเป็นเราคนเดิมอยู่หรือเปล่า” เธอถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าอนาคตไม่แน่นอน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอแน่ใจคือ เธอจะพยายามทำให้ดีที่สุด และเธอจะมีแทนไทอยู่เคียงข้างเสมอ