วันเสาร์มาถึง สไปรท์ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เธอแต่งตัวอย่างพิถีพิถันสำหรับกิจกรรมที่คณะศิลปะ เธอหวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดี เธอจะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ และอาจจะได้เจอเพื่อนใหม่ เมื่อเธอมาถึงคณะศิลปะ เธอก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากพี่น้ำผึ้ง พี่น้ำผึ้งเป็นรุ่นพี่ปีสามที่ดูเป็นมิตรและใจดี เธอพาสไปรท์ชมรอบๆ คณะ แนะนำสถาปัตยกรรมที่สวยงามและสตูดิโอที่เต็มไปด้วยผลงานสร้างสรรค์ “ที่นี่เป็นที่ที่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจจริงๆ นะคะ” พี่น้ำผึ้งกล่าวขณะที่พาเธอเดินผ่านโถงนิทรรศการ “นักศึกษาที่นี่มีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก และกล้าที่จะแสดงออก” “ฟังดูน่าสนใจมากเลยค่ะ” สไปรท์ตอบ ดวงตาเป็นประกาย “ใช่ค่ะ” พี่น้ำผึ้งยิ้ม “แล้วสไปรท์ล่ะคะ ชอบอะไรเป็นพิเศษไหม” “ฉันชอบการวาดภาพค่ะ” สไปรท์ตอบ “โดยเฉพาะภาพเหมือน แล้วก็การใช้สีน้ำ” “โอ้ ดีเลยค่ะ” พี่น้ำผึ้งกล่าว “พรุ่งนี้เรามีเวิร์คช็อปสอนเทคนิคการใช้สีน้ำขั้นสูงพอดีเลย ถ้าเธอสนใจก็มาได้นะคะ” สไปรท์พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “แน่นอนค่ะ หนูอยากลองมากเลย” หลังจากนั้น พี่น้ำผึ้งก็พาเธอไปนั่งพูดคุยกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นอาจารย์สอนวิชาประติมากรรม อาจารย์เล่าถึงประสบการณ์การทำงานของท่าน และให้คำแนะนำเกี่ยวกับเส้นทางอาชีพในวงการศิลปะ สไปรท์รู้สึกประทับใจมาก “คุณมีความสามารถนะ” อาจารย์กล่าวขณะมองผลงานที่สไปรท์เคยทำ “แต่สิ่งที่สำคัญกว่าความสามารถคือความมุ่งมั่นและความอดทน” “หนูจะจำไว้ค่ะ” สไปรท์ตอบ ตลอดทั้งวัน สไปรท์รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในฝัน เธอได้เห็น ได้สัมผัส และได้พูดคุยกับคนที่รักในศิลปะเหมือนกับเธอ เธอรู้สึกว่าตัวเองได้ค้นพบสิ่งที่ใช่สำหรับอนาคตของเธอ แต่เมื่อวันกิจกรรมใกล้จะสิ้นสุดลง พี่น้ำผึ้งก็ชวนสไปรท์ไปคุยส่วนตัวที่ห้องทำงานของเธอ “สไปรท์คะ” พี่น้ำผึ้งเริ่มบทสนทนา “มีเรื่องที่พี่อยากจะคุยกับเธอเป็นพิเศษหน่อย” “เรื่องอะไรคะพี่” สไปรท์ถามด้วยความสงสัย “คือ… พี่รู้ว่าเธอสนิทกับแทนไท” พี่น้ำผึ้งพูด น้ำเสียงดูลังเลเล็กน้อย “พี่เห็นพวกเธอสองคนด้วยกันบ่อยๆ” สไปรท์อึ้งไปเล็กน้อย “ใช่ค่ะ หนูสนิทกับแทนไท” “พี่แค่อยากจะเตือนเธอไว้น่ะค่ะ” พี่น้ำผึ้งกล่าว “แทนไทเป็นเด็กดีนะ แต่… เขาค่อนข้างจะอ่อนไหว” “หมายความว่ายังไงคะ” สไปรท์ถาม “ก็… พี่เป็นห่วงนะว่าเธออาจจะ… แค่เล่นกับความรู้สึกของเขา” พี่น้ำผึ้งพูดตรงๆ “พี่รู้ว่าเธอเป็นดาวโรงเรียน เป็นที่หมายปองของใครหลายคน แต่แทนไท… เขาอาจจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับเธอ” คำพูดของพี่น้ำผึ้งทำให้สไปรท์รู้สึกหนาวสะท้าน เธอไม่คิดว่าเรื่องของเธอและแทนไทจะเป็นที่พูดถึงในวงกว้างขนาดนี้ และยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่คิดว่าจะมีใครมองว่าเธอจะใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์นี้ “พี่น้ำผึ้งคะ” สไปรท์ตอบเสียงเบา “หนู… หนูไม่ได้กำลังหลอกใช้แทนไทนะคะ” “พี่ไม่ได้บอกว่าเธอหลอกใช้นะ” พี่น้ำผึ้งรีบแก้ต่าง “แต่พี่แค่เป็นห่วงนะ คือ… ในวงสังคมของพี่ เขาอาจจะมองว่ามันไม่เหมาะสม” “หนูเข้าใจค่ะ” สไปรท์พยายามเก็บอาการ “แต่หนูกับแทนไท… เรามีความรู้สึกดีๆ ให้กันจริงๆ” “พี่เชื่อว่าเธอพูดจริงนะ” พี่น้ำผึ้งกล่าว “แต่บางที โลกภายนอกมันก็ตัดสินคนจากภายนอกก่อนเสมอ” สไปรท์รู้สึกจุกในอก เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมองความสัมพันธ์ของเธอและแทนไทในแง่มุมนี้ เธอคิดว่าทุกคนจะเข้าใจและยอมรับได้ “ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะพี่น้ำผึ้ง” สไปรท์กล่าว “หนูจะเก็บไว้ในใจค่ะ” หลังจากพูดคุยกับพี่น้ำผึ้งเสร็จ สไปรท์ก็รู้สึกหนักใจ เธอเดินออกจากคณะศิลปะด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป เธอดีใจที่ได้เจอสิ่งที่เธออยากทำในอนาคต แต่ก็รู้สึกกังวลกับสิ่งที่พี่น้ำผึ้งพูด เธอรีบโทรศัพท์หาแทนไททันที “ฮัลโหล แทนไท” สไปรท์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย “สไปรท์ เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงของแทนไทฟังดูเป็นห่วง “ฉัน… ฉันแค่อยากจะบอกว่า… พรุ่งนี้เราไปดูดาวกันนะ” สไปรท์กล่าว “แน่นอน” แทนไทตอบ “ฉันรออยู่นะ” “แล้ว… พี่น้ำผึ้งเขา… เขาพูดถึงเราด้วย” สไปรท์สารภาพ “เขาบอกว่า… เขาเป็นห่วง” แทนไทเงียบไปครู่หนึ่ง “เขาเป็นห่วงเรื่องอะไรเหรอ” “เขา… เขาคิดว่าฉันอาจจะใช้ประโยชน์จากเธอ” สไปรท์พูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ฉันขอโทษนะแทนไท” “ไม่เป็นไร” แทนไทตอบอย่างใจเย็น “ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นแบบนั้น” “แต่… ถ้าคนอื่นเขาคิดแบบนั้นล่ะ” สไปรท์ถาม “ถ้าพวกเขาตัดสินเราจากภายนอก” “แล้วเราจะทำยังไงล่ะ” แทนไทถามกลับ “เราจะให้คำพูดของคนอื่นมามีอิทธิพลกับความรู้สึกของเราเหรอ” “ฉันก็ไม่รู้” สไปรท์สารภาพ “ฉันแค่… ไม่สบายใจ” “สไปรท์” แทนไทกล่าว “ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง และฉันก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง เราสองคน… เรากำลังสร้างความสัมพันธ์ของเราขึ้นมานะ ไม่ใช่เพราะใคร แต่เพราะเราสองคน” สไปรท์น้ำตาคลอ “แทนไท…” “วันพรุ่งนี้ เราไปดูดาวกันนะ” แทนไทกล่าว “เราจะคุยกันเรื่องนี้ให้เคลียร์” “ค่ะ” สไปรท์ตอบ “เจอกันนะคะ” เมื่อวางสาย สไปรท์ก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอขอบคุณแทนไทในใจที่เข้าใจเธอเสมอ เธอรู้ว่าสิ่งที่พี่น้ำผึ้งพูดอาจจะเป็นความจริงในโลกภายนอก แต่สำหรับเธอและแทนไท ความรู้สึกที่แท้จริงของพวกเขามีค่ามากกว่านั้น เธอตัดสินใจแล้วว่า เธอจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินความสัมพันธ์ของเธอ เธอจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าความรักของเธอกับแทนไทนั้นจริงจัง และมันจะเติบโตต่อไปอย่างแข็งแกร่ง