ทันใดนั้น โทรศัพท์ของสไปรท์ก็มีข้อความเข้ามา เธอเปิดดูและพบว่ามีไฟล์เสียงแนบมาด้วย เธอเริ่มกดเล่นทันที เสียงที่ดังออกมานั้นเป็นเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ เป็นเสียงของรุ่นพี่คนนั้นจริงๆ และที่น่าตกใจกว่านั้นคือเสียงของนนท์ก็ดังตามมาติดๆ เป็นการสนทนาที่เปิดเผยแผนการทั้งหมดอย่างชัดเจน “ฉันบอกแล้วไง ว่าถ้าแกทำให้แทนไทมีปัญหา ฉันจะช่วยให้แกได้ในสิ่งที่ต้องการ” เสียงนนท์ดังขึ้นมาอย่างเยือกเย็น “แค่นี้เองง่ายๆ อย่าทำเป็นเด็กไปหน่อยเลย” “แต่… แต่ฉันก็ไม่ได้อยากจะทำร้ายใครนะ” เสียงรุ่นพี่คนนั้นตอบอย่างลังเล “แล้วแต่แกแล้วกัน” นนท์พูดตัดบท “ถ้าแกไม่ทำ ฉันก็มีคนอื่นมาทำแทนได้เสมอ แต่แกจะพลาดโอกาสนี้ไปนะ” เสียงสนทนาดังต่อไปอีกพักใหญ่ รายละเอียดของแผนการที่ซับซ้อนและน่าสะอิดสะเอียนถูกเปิดเผยออกมาเรื่อยๆ มันไม่ใช่แค่การสร้างเรื่องทะเลาะกัน แต่มันเกี่ยวกับการปล่อยข่าวลือที่ทำให้สไปรท์และแทนไทเสื่อมเสียชื่อเสียง การบิดเบือนความจริง และการใส่ร้ายต่างๆ นานา ทุกคำพูดของนนท์เต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ความปรานี ทำให้สไปรท์รู้สึกราวกับถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก เมื่อเสียงในไฟล์เงียบลง สไปรท์ก็ปล่อยโทรศัพท์หลุดจากมือ มันหล่นลงบนพื้นหญ้าเสียงดังเบาๆ เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ภาพลักษณ์ของนนท์ที่เธอเคยรู้จักมาตลอดชีวิต พังทลายลงต่อหน้าต่อตา “นี่… นี่มัน…” น้ำเสียงของสไปรท์สั่นเครือจนแทบจะพูดเป็นคำพูดไม่ได้ แทนไทรีบก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาเปิดไฟล์เสียงนั้นฟังเอง และเมื่อเขาได้ยิน ทุกอย่างก็ชัดเจนขึ้น เขาหันไปมองหน้านนท์ที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก “นาย… ทำแบบนี้กับพวกเราจริงๆ เหรอ นนท์” น้ำเสียงของแทนไทเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเคือง นนท์พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “ฉัน… ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!” เขาตะโกนเสียงดัง “เธอคนนั้นโกหก! เธอพยายามจะใส่ร้ายฉัน!” “โกหก?” พี่น้ำผึ้งที่ยืนฟังอยู่ตลอดถึงกับหลุดเสียงออกมา “แต่เสียงในนั้นมันชัดเจนมากเลยนะนนท์” “เป็นไปไม่ได้!” นนท์ยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง “พวกเธอโดนหลอก! เสียงนั้นมันถูกตัดต่อ! มันถูกปลอมแปลง!” “นายคิดว่าเราโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ นนท์” สไปรท์พูดขึ้นมา น้ำเสียงของเธอเย็นชาจนน่ากลัว “ฉันรู้จักเสียงนายดี เสียงในนั้นมันคือเสียงของนายจริงๆ” “มัน… มันเป็นแผนของเธอต่างหาก! เธอพยายามจะทำลายชื่อเสียงของฉัน!” นนท์หันไปทางรุ่นพี่คนนั้นที่ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย” รุ่นพี่คนนั้นพูดเสียงเบา “ฉันแค่… แค่พูดความจริง” “ความจริงงั้นเหรอ!” นนท์หัวเราะเยาะ “แกมันก็แค่พวกกระจอกที่ไม่มีใครสนใจ แล้วก็มาหาทางทำลายคนอื่น!” คำพูดของนนท์ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นไปอีก สไปรท์มองไปที่นนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขยะแขยง เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนที่เธอรู้จักมานาน คนที่เธอเคยไว้ใจ จะมีด้านที่มืดมิดและโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ “ฉันไม่น่าหลงเชื่อคำพูดของนายเลย” สไปรท์พูดเสียงเรียบ “ตั้งแต่แรกที่นายพยายามเข้ามาตีสนิท ทำเป็นห่วงใย ทั้งๆ ที่นายมีแผนการที่น่ารังเกียจซ่อนอยู่” “ฉัน… ฉันแค่เป็นห่วงเธอจริงๆ” นนท์พยายามแก้ตัว “ฉันไม่อยากเห็นเธอเสียใจ” “ที่นายพูดมาทั้งหมด มันคือการกระทำของคนที่หวังดีอย่างนั้นเหรอ” แทนไทถาม พลางก้าวเข้าไปประชิดตัวนนท์ “นายใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือ แล้วยังวางแผนจะทำลายความสัมพันธ์ของฉันกับสไปรท์ เพียงเพราะความอิจฉาและความต้องการของตัวเอง” “มันไม่ใช่แบบนั้น!” นนท์เถียง “ฉัน… ฉันแค่อยากให้นายรู้ว่าเธอไม่ได้รักนายจริงๆ” “แล้วนายรู้ได้ไง” สไปรท์ถาม “นายเป็นใครถึงมาตัดสินความรู้สึกของฉันได้” “เพราะฉัน… ฉันชอบเธอ!” นนท์ตะโกนออกมา คำสารภาพนั้นทำให้ทุกคนตะลึง สไปรท์ถึงกับผงะ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่านนท์จะมีความรู้สึกแบบนี้กับเธอ “นี่… นี่นายบอกว่านายชอบฉันเหรอ” สไปรท์ถามอย่างไม่เชื่อสายตา “ใช่!” นนท์ตอบ “ฉันชอบเธอมาตลอด! ฉันเห็นเธออยู่กับแทนไท ฉันก็ทนไม่ได้! ฉันเลยต้องทำอะไรสักอย่าง!” “ทำอะไรสักอย่างเหรอ” แทนไทพูดย้ำ “การทำลายความสุขของคนอื่นมันคือการทำอะไรสักอย่างที่นายภูมิใจอย่างนั้นเหรอ” “ฉัน… ฉันแค่ไม่อยากเห็นเธออยู่กับคนที่ไม่คู่ควรกับเธอ” นนท์พูดอย่างสิ้นหวัง “ไม่คู่ควร?” สไปรท์หัวเราะเยาะ “นายคิดว่านายคู่ควรกับฉันอย่างนั้นเหรอ นนท์” “ฉัน…” นนท์อึกอัก เขาไม่สามารถหาคำพูดใดๆ มาตอบโต้ได้อีกแล้ว “นายมันน่าสมเพชที่สุด” สไปรท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้” “สไปรท์…” นนท์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “อย่าเรียกชื่อฉัน” สไปรท์ตัดบท “ฉันไม่อยากได้ยินอะไรจากนายอีกแล้ว” เธอหันไปจับมือแทนไทแน่น “เรากลับกันเถอะ” แทนไทพยักหน้า เขาเหลือบมองนนท์เป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช ก่อนจะพาสไปรท์เดินจากไป ทิ้งให้นนท์ยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจและสิ้นหวัง ส่วนรุ่นพี่คนนั้นก็ยืนนิ่งราวกับถูกสาป พี่น้ำผึ้งมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอได้เห็นความจริงที่ถูกเปิดเผย และได้เห็นด้านที่แท้จริงของนนท์ ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อสไปรท์เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความโล่งใจที่ความจริงได้ถูกเปิดเผยออกมา “สไปรท์… เธอโอเคไหม” พี่น้ำผึ้งถามด้วยความเป็นห่วง สไปรท์หันกลับมามองพี่น้ำผึ้ง ใบหน้าของเธอยังคงซีดเผือด แต่แววตาดูแน่วแน่ขึ้น “หนูโอเคค่ะ” เธอตอบ “ขอบคุณนะคะที่พี่น้ำผึ้งช่วยให้ความจริงปรากฏ” “พี่… พี่ก็ดีใจที่ได้ช่วยนะ” พี่น้ำผึ้งยิ้มบางๆ “พี่เป็นห่วงสไปรท์เสมอ” “หนูรู้ค่ะ” สไปรท์ตอบ “ต่อไปนี้ หนูจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายความรู้สึกของหนูอีกแล้ว” เธอหันไปมองแทนไทที่ยืนอยู่ข้างๆ “ขอบคุณนะแทนไท ที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ” แทนไทบีบมือเธอเบาๆ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันก็จะอยู่ตรงนี้” ทั้งสองคนเดินจากไป ปล่อยให้นนท์ยืนจมอยู่กับความผิดพลาดของตัวเอง พี่น้ำผึ้งมองตามหลังพวกเขาไป ก่อนจะหันไปมองนนท์อีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย