เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากตื่นนอน สไปรท์ก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างภายในจิตใจ เธอรู้สึกสดใสและกระปรี้กระเปร่ากว่าปกติ ราวกับว่าคืนที่นอนหลับอยู่ริมทะเล ได้ชะล้างเอาความกังวลใจทั้งหมดออกไป เธอพลิกตัวไปมองแทนไทที่ยังหลับใหลอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาดูสงบและอ่อนโยนในยามหลับ “ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มๆ ดังขึ้น ปลุกสไปรท์ให้หันไปมอง แทนไทลืมตาขึ้นมาแล้ว เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ค่ะ” สไปรท์ตอบ “เมื่อคืนหนูนอนหลับสบายมากๆ เลยค่ะ” “ฉันก็เหมือนกัน” แทนไทกล่าว “ทะเลที่นี่มีมนต์ขลังบางอย่าง ที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้” ทั้งสองอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวกลับบ้าน สไปรท์ยังคงรู้สึกตื่นเต้นกับการเดินทางที่ผ่านมา แต่ก็มีความกังวลเล็กน้อยที่จะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับโลกแห่งความเป็นจริงที่โรงเรียน “พร้อมจะกลับบ้านหรือยัง” แทนไทถามขณะที่กำลังเก็บสัมภาระ “ก็… เกือบพร้อมแล้วค่ะ” สไปรท์ตอบ “แค่ยังคิดถึงบรรยากาศแบบนี้อยู่” “เรากลับมาอีกได้นะ” แทนไทบอก “ทุกครั้งที่เธอรู้สึกไม่สบายใจ หรือแค่อยากพักผ่อน เราก็มาที่นี่กัน” “จริงๆ เหรอคะ” สไปรท์ตาเป็นประกาย “หนูอยากทำแบบนั้นมากๆ เลยค่ะ” “แน่นอน” แทนไทพยักหน้า “ต่อไปนี้ เรามีกันและกันแล้วนะ” ระหว่างทางกลับบ้าน บทสนทนาของทั้งสองยังคงเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ สไปรท์เล่าถึงความรู้สึกของเธอที่เกิดขึ้นหลังจากได้พักผ่อนที่ทะเล เธอรู้สึกว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งแล้ว “หนูจะกลับไปโรงเรียนวันจันทร์นี้ค่ะ” สไปรท์บอก “หนูคิดว่าหนูพร้อมแล้ว” “ดีมากเลย” แทนไทยิ้ม “ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ” “แล้วเรื่องนนท์ล่ะคะ” สไปรท์ถามอย่างกังวล “เขาจะกลับมาที่โรงเรียนไหม” “ฉันไม่แน่ใจนะ” แทนไทตอบ “แต่ไม่ว่าเขาจะกลับมาหรือไม่ก็ตาม เราก็จะผ่านมันไปได้” เมื่อมาถึงหน้าบ้าน สไปรท์ก็กล่าวขอบคุณแทนไทอีกครั้ง “ขอบคุณมากๆ นะคะแทนไท ที่พาหนูมาที่นี่” “ขอบคุณที่มากับฉันต่างหาก” แทนไทตอบ “เธอทำให้การเดินทางครั้งนี้พิเศษที่สุด” สไปรท์ยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนจะลงจากรถ “ไว้เจอกันนะคะ” “ไว้เจอกันนะ คนดี” แทนไทมองตามหลังเธอเข้าไปในบ้าน รู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งขึ้นระหว่างทั้งสอง ตลอดช่วงสุดสัปดาห์ สไปรท์เตรียมตัวสำหรับการกลับไปโรงเรียน เธอทบทวนบทเรียน และเตรียมใจสำหรับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น วันจันทร์มาถึง สไปรท์เดินเข้าโรงเรียนด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเดิม เธอรู้สึกมั่นใจมากขึ้น และไม่กังวลกับสายตาของคนรอบข้างมากนัก เมื่อเธอเดินผ่านกลุ่มนักเรียน เธอก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบ และเสียงซุบซิบต่างๆ นาๆ แต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ “สไปรท์! ทางนี้!” เสียงของแก้มดังขึ้น สไปรท์หันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังโบกมือเรียกเธออยู่ “แก! เป็นไงบ้าง” แก้มวิ่งเข้ามาหาทันทีที่สไปรท์เดินมาถึง “ฉันเป็นห่วงแกมากเลยนะ” “ฉันสบายดี” สไปรท์ตอบ “ขอบคุณที่แกเป็นห่วงนะ” “เรื่องนนท์น่ะ… แกได้ยินข่าวบ้างไหม” แก้มถามอย่างกระซิบ “ยังเลย” สไปรท์ส่ายหน้า “แล้วแกได้ยินอะไรมาบ้าง” “ก็… เขาหายไปเลยนะ” แก้มตอบ “ไม่มีใครรู้ว่าไปไหน ผู้ใหญ่ทางโรงเรียนก็ยังไม่เห็นมีประกาศอะไรออกมา” “หนูคิดว่า… เขาคงจะไปจริงๆ แล้วล่ะค่ะ” สไปรท์บอก “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น” “แล้วแก… ไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วใช่ไหม” แก้มถามอย่างระมัดระวัง สไปรท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ก็… มันเสียใจแหละ แต่หนูคิดว่า… หนูปล่อยวางได้แล้ว” “ดีแล้วล่ะ” แก้มยิ้ม “ฉันดีใจที่แกเข้มแข็งนะ” สไปรท์เดินไปที่ห้องเรียนของเธอ ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไป ทุกสายตาก็หันมามองเธอ “ไง สไปรท์” เสียงของมายด์ดังขึ้น “กลับมาแล้วเหรอ” “ค่ะ” สไปรท์ตอบ “ฉันกลับมาแล้ว” บรรยากาศในห้องเรียนดูแปลกๆ ไปกว่าเดิม สไปรท์รู้สึกได้ถึงความแตกต่างของสายตาที่มองเธอ บางคนมองด้วยความสงสาร บางคนมองด้วยความเข้าใจ แต่ก็ยังมีบางคนที่มองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร ทันใดนั้น ประตูห้องเรียนก็เปิดออกอีกครั้ง แทนไทเดินเข้ามา สไปรท์รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันที “สวัสดีครับทุกคน” แทนไทกล่าว “ผมมาตามสไปรท์ครับ” มายด์มองสไปรท์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “จะไปไหนกันอีก” “ไปหาอะไรทานกัน” แทนไทตอบ “เธอคงจะยังไม่ได้ทานอะไรมาสินะ” สไปรท์หันไปมองแทนไท เธอรู้สึกขอบคุณเขาที่เข้ามาในชีวิตเธอในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอที่สุด “ค่ะ” สไปรท์ตอบ “หนูไปกับแทนไทค่ะ” ทั้งสองเดินออกจากห้องเรียนไป ทิ้งให้บรรยากาศในห้องเรียนเต็มไปด้วยความเงียบ “ฉันไม่เข้าใจเลย” มายด์พึมพำ “ทำไมสไปรท์ถึงยังไปกับเด็กเนิร์ดคนนั้นได้” “บางที… เธออาจจะชอบคนแบบนั้นจริงๆ ก็ได้” แก้มตอบ “ไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบคนหล่อๆ รวยๆ” “แล้วเรื่องของนนท์ล่ะ” มายด์ถามต่อ “แกคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงยังไง” “ฉันไม่รู้” แก้มส่ายหน้า “แต่ที่แน่ๆ คือ ตอนนี้สไปรท์กับแทนไทดูสนิทกันมากขึ้นนะ” ขณะที่สไปรท์และแทนไทกำลังเดินไปโรงอาหาร แทนไทก็จับมือเธอไว้แน่น “เธอโอเคใช่ไหม” เขาถาม “ค่ะ” สไปรท์ตอบ “ขอบคุณนะคะ” “ฉันดีใจที่เธอไม่เป็นไร” แทนไทกระชับมือเธอ “ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ” “หนูก็รู้ค่ะ” สไปรท์ยิ้ม “ต่อไปนี้ เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน” แต่ถึงแม้ว่าสไปรท์จะรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เธอก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในใจ ความรู้สึกที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนนท์ ความสัมพันธ์ที่จบลงไปอย่างไม่สวยงาม และทิ้งบาดแผลที่อาจจะยังไม่หายดีนัก