สไปรท์เดินกลับมาที่โต๊ะเรียนของตัวเองอย่างเชื่องช้า หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทุกคำพูดของมายด์ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับคำสาปที่ตามหลอกหลอนเธอไม่ไปไหน ความรู้สึกผิดต่อแทนไท ความสับสนในใจของตัวเอง และความกลัวต่ออนาคตที่กำลังจะมาถึง มันถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอหยิบหนังสือเรียนขึ้นมา เปิดมันออกอย่างไร้จุดหมาย สายตาเหม่อลอย มองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามมองหาความสงบที่เคยมี แต่กลับมีเพียงพายุอารมณ์ที่พัดกระหน่ำอยู่ภายใน "สไปรท์" เสียงของครูที่ปรึกษาดังขึ้น ทำให้สไปรท์สะดุ้งเล็กน้อย "ครูเห็นว่าวันนี้เธอมีท่าทีไม่ค่อยดี มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า" สไปรท์พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด "เปล่าค่ะครู หนูแค่... รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อยค่ะ" "ถ้ามีเรื่องอะไรปรึกษาครูได้เสมอนะ" ครูที่ปรึกษากล่าวด้วยความหวังดี "บางทีการได้พูดคุยอาจจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น" "ขอบคุณค่ะครู" สไปรท์ตอบรับอย่างนอบน้อม แต่ในใจก็รู้ดีว่า เธอไม่สามารถเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังได้เลย แม้กระทั่งครูที่ปรึกษา เมื่อถึงช่วงพักเที่ยง สไปรท์เลือกที่จะไม่ไปโรงอาหาร เธอหาที่หลบภัยในมุมที่เงียบสงบที่สุดของโรงเรียน นั่นคือห้องสมุดเก่าที่อยู่ชั้นบนสุดของอาคารเรียน เธอเดินเข้าไปในห้องสมุดที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอับของหนังสือเก่าแก่ เลือกมุมที่แสงแดดส่องถึงน้อยที่สุด เพื่อนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า แล้วซบหน้าลงกับโต๊ะ "ทำไมมันถึงได้ยากขนาดนี้นะ" สไปรท์พึมพำกับตัวเอง "ฉันแค่พยายามจะมีความสุข แต่ทำไมมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้" เธอคิดถึงแทนไท ภาพใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอกำลังหลอกลวงเขา กำลังทำร้ายเขาด้วยความไม่จริงใจของเธอเอง "ฉันไม่ควรจะให้ความหวังเขา" สไปรท์คิด "ฉันไม่คู่ควรกับความรักของเขา" ความคิดที่จะถอยห่างจากแทนไทผุดขึ้นมาในหัวเธอ มันเป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องเขาจากการถูกหลอกลวง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เหมือนกับการกรีดหัวใจตัวเองซ้ำๆ "แต่ถ้าฉันบอกเขาไป เขาจะเสียใจแค่ไหน" สไปรท์นึกภาพใบหน้าของแทนไทที่ผิดหวังและเสียใจ ภาพนั้นทำให้เธอทนไม่ได้ ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้ๆ สไปรท์เงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับใบหน้าที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้... นนท์ "ไง สไปรท์" นนท์ทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีแววของความรู้สึกใดๆ "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" สไปรท์ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหยุดเต้น "นาย... นายมาทำอะไรที่นี่" "ก็มาหาอะไรอ่าน" นนท์ตอบ "เห็นเธออยู่ในนี้ เลยแวะมาทักทาย" "ฉันไม่สบาย ฉันไม่อยากคุยกับใคร" สไปรท์บอกเสียงแข็ง พยายามไล่เขาไป "เสียใจด้วยนะ" นนท์ยิ้มมุมปาก "แต่ฉันว่าเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันนะ" "ไม่มีอะไรที่เราต้องคุยกันทั้งนั้น!" สไปรท์ตะคอก "นายมันก็แค่คนใจร้าย คนที่ทำร้ายความรู้สึกคนอื่น" "ฉันทำร้ายเธอเหรอ" นนท์เลิกคิ้ว "ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ ฉันแค่บอกความจริงกับเธอไป" "ความจริงที่โหดร้าย!" สไปรท์น้ำตาคลอ "นายทำลายความหวังของฉัน ทำลายความสุขของฉัน" "เธอคิดว่าความสุขของเธอขึ้นอยู่กับฉันเหรอ" นนท์ถาม "นั่นมันเป็นความคิดที่ผิดนะ สไปรท์" "แล้วนายล่ะ" สไปรท์ถามกลับด้วยความโกรธ "นายคิดว่าสิ่งที่นายทำกับฉัน มันถูกต้องแล้วเหรอ" "ฉันทำในสิ่งที่ฉันคิดว่าดีที่สุดแล้ว" นนท์ตอบ "บางที การยอมรับความจริงมันอาจจะดีกว่าการจมอยู่กับความฝันลมๆ แล้งๆ" คำพูดของนนท์เหมือนมีดที่กรีดซ้ำลงไปในบาดแผลเดิม สไปรท์รู้สึกชาไปทั้งตัว เธอไม่รู้จะตอบโต้เขาอย่างไรดี "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดถึงอะไร" สไปรท์พยายามรวบรวมสติ "ฉันไม่ต้องการคุยกับนายอีกแล้ว" เธอรีบลุกขึ้นยืน หวังจะเดินหนีออกจากห้องสมุดนี้ให้เร็วที่สุด แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อนนท์เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้ "เดี๋ยวก่อนสไปรท์" นนท์กล่าว "ฉันแค่อยากจะบอกว่า... ถ้าเธอต้องการใครสักคนจริงๆ ฉันก็อยู่ที่นี่นะ" สไปรท์มองหน้านนท์ด้วยความตกใจ นี่มันอะไรกัน? คำพูดของเขาฟังดูเหมือนเขาต้องการจะช่วยเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่แฝงมากับคำพูดนั้น "นาย... นายหมายความว่ายังไง" สไปรท์ถามเสียงสั่น "ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ" นนท์ยิ้ม "ถ้าเธอรู้สึกว่าแทนไทไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับเธอจริงๆ... ฉันพร้อมที่จะรับฟังเสมอ" หัวใจของสไปรท์เต้นระรัวด้วยความสับสนและหวาดกลัว เธอไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของนนท์เลยสักนิดเดียว "ปล่อยฉันนะ!" สไปรท์สะบัดแขนออกจากนนท์อย่างแรง แล้วรีบวิ่งออกจากห้องสมุดไป ทิ้งให้นนท์ยืนอยู่คนเดียวพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก สไปรท์วิ่งไปจนสุดทางเดินของอาคารเรียน เธอทรุดตัวลงนั่งที่พื้น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เธอรู้สึกอ่อนแอ สับสน และโดดเดี่ยวเหลือเกิน "ทำไม... ทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้" สไปรท์คร่ำครวญ "ฉันแค่อยากจะมีความสุขกับคนที่ฉันรัก แต่ทำไมมันถึงได้ยากเย็นนัก" เธอรู้ดีว่า เธอต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดนี้ เธอต้องตัดสินใจให้ได้ว่า จะเดินหน้าต่อไปกับแทนไท หรือจะถอยห่างเพื่อปกป้องเขา ความเจ็บปวดจากการเผชิญหน้ากับนนท์ และความสับสนในใจ ทำให้สไปรท์รู้สึกว่าเธอมาถึงทางตันแล้ว