น้ำตาของสไปรท์ไหลรินอาบแก้ม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงมาตรงหน้า การเผชิญหน้ากับนนท์ในห้องสมุดเมื่อครู่ได้ปลุกปีศาจในใจเธอขึ้นมาอีกครั้ง คำพูดของเขาที่ทั้งชวนให้สับสนและน่าหวาดระแวง ทำให้เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี "ฉันควรจะทำยังไงต่อไป" สไปรท์พึมพำกับตัวเอง "ฉันจะเชื่อใจแทนไทได้อย่างไร เมื่อในใจของฉันยังคงมีเงาของนนท์คอยตามหลอกหลอน" เธอตัดสินใจที่จะกลับบ้านทันที เธอไม่สามารถทนอยู่ที่โรงเรียนได้อีกต่อไป เธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง ต้องการคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เมื่อสไปรท์มาถึงบ้าน เธอก็ตรงไปที่ห้องนอนของตัวเอง ปิดประตูขังตัวเองอยู่ภายใน เธออยากจะร้องไห้ให้พอ อยากจะระบายความอัดอั้นตันใจออกมาให้หมด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อของแทนไท แต่แล้วเธอก็ลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นหรือไม่ "ถ้าฉันบอกเขา เขาจะคิดว่าฉันยังไม่ลืมนนท์จริงๆ หรือเปล่า" สไปรท์คิด "เขาจะเสียใจไหม" สไปรท์รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิต ทางหนึ่งคือการเดินหน้าต่อไปกับแทนไท ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความรัก อีกทางหนึ่งคือการถอยห่างจากเขา เพื่อปกป้องเขาจากความรู้สึกที่ยังไม่มั่นคงของเธอ เธอตัดสินใจที่จะไม่โทรหาแทนไทในตอนนี้ เธอต้องการเวลามากกว่านี้ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกโลกภายนอก ราวกับว่ากำลังมองหาคำตอบจากดวงดาว หลายชั่วโมงผ่านไป สไปรท์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ความคิดของเธอวกวนไปมา เธอคิดถึงช่วงเวลาที่เธอได้อยู่กับแทนไท คิดถึงรอยยิ้มของเขา คิดถึงความอบอุ่นที่เขามอบให้ "ฉันรักแทนไทจริงๆ" สไปรท์พูดเสียงแผ่วเบา "ความรู้สึกที่ฉันมีให้เขา มันไม่ใช่ความหลอกลวง" แต่แล้ว ภาพของนนท์ก็ผุดขึ้นมาในหัวเธออีกครั้ง ใบหน้าของเขาที่เคยทำให้เธอมีความสุข แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นความเจ็บปวด "แต่ทำไม... ทำไมฉันถึงยังรู้สึกกังวลใจขนาดนี้" สไปรท์ถามตัวเอง เธอรู้ดีว่า เธอต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเองให้ได้ เธอไม่สามารถปล่อยให้ความกลัวและความสับสนมาทำลายความสุขของเธอไปได้ สไปรท์ลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เธอเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตาของเธอกลับมีความมุ่งมั่นบางอย่าง "ฉันต้องเลือก" สไปรท์กล่าวกับตัวเอง "ฉันต้องเลือกทางเดินของตัวเอง" เธอตัดสินใจว่า เธอจะคุยกับแทนไท เธอจะเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง แม้ว่ามันจะเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม เธอกลอว่า ความสัมพันธ์ที่แท้จริง ควรจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของความซื่อสัตย์และความเข้าใจ สไปรท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ลังเล เธอโทรหาแทนไท "ฮัลโหลค่ะ แทนไท" เสียงของสไปรท์สั่นเล็กน้อย "สไปรท์ เป็นอะไรหรือเปล่า" เสียงของแทนไทดังมาอย่างเป็นห่วง "ทำไมเสียงเธอถึง... " "แทนไทคะ" สไปรท์ขัดจังหวะ "หนู... หนูอยากเจอคุณค่ะ ตอนนี้เลย" "ได้สิ" แทนไทตอบทันที "เธออยู่ที่ไหน ฉันจะรีบไปหา" "บ้านหนูค่ะ" สไปรท์บอก "แล้วก็... หนูมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ" "โอเค ฉันกำลังไป" แทนไทกล่าว "ไม่ต้องห่วงนะ" หลังจากวางสาย สไปรท์ก็ถอนหายใจยาว เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ได้ตัดสินใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ดวงดาวเริ่มปรากฏขึ้นทีละดวง สไปรท์รู้ว่า คืนนี้จะเป็นคืนที่สำคัญที่สุดคืนหนึ่งในชีวิตของเธอ เธอต้องเลือกทางเดินของหัวใจ และไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ขณะที่เธอรอแทนไท สไปรท์ก็ได้ยินเสียงรถของเขาจอดอยู่หน้าบ้าน เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วเดินไปเปิดประตู เมื่อสไปรท์เปิดประตูออก แทนไทก็ยืนรออยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "สไปรท์" แทนไทเอ่ยชื่อเธออย่างอ่อนโยน "เป็นอะไรมากไหม" สไปรท์มองเข้าไปในดวงตาของแทนไท เธอเห็นความรักและความห่วงใยที่เขามีให้เธออย่างแท้จริง "แทนไทคะ" สไปรท์กล่าวเสียงสั่น "หนู... หนูมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ" สไปรท์รู้ดีว่า การตัดสินใจของเธอในคืนนี้ จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแทนไท และมันอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของชีวิตเธอ.