เสียงจอแจของผู้คนดังอึงอลไปทั่วโรงเรียนมัธยมสยามการันตี ชื่อเสียงของสถาบันแห่งนี้โด่งดังไม่เพียงแค่เรื่องวิชาการ แต่ยังรวมถึงเรื่องอื้อฉาวที่มักจะเกิดขึ้นเป็นระยะๆ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กอล์ฟ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 5 กำลังเดินทอดน่องไปโรงอาหารอย่างอารมณ์ดี พลางนึกถึงแผนการที่จะชวนมาร์ค เพื่อนซี้ของเขาไปดูหนังรอบดึกสุดสัปดาห์นี้ แต่แล้วบรรยากาศสดใสของเขาก็พลันมลายหายไป เมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบที่ดังลอดมาจากกลุ่มนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังยืนรวมตัวกันอยู่ริมทางเดิน “ได้ยินไหม ว่าใครเป็นคนทำ?” “เขาว่ากันว่าเป็นมาร์คน่ะสิ!” “จริงเหรอ? เป็นไปได้ไง?” “ก็เห็นมีคนเห็นเขาอยู่แถวห้องพักครูช่วงเย็นเมื่อวานนี้” กอล์ฟชะงักฝีเท้าทันที หัวใจเต้นระรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาหันขวับไปมองกลุ่มนักเรียนหญิงเหล่านั้น พยายามจับใจความให้ได้มากที่สุด แต่เสียงของพวกเธอก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยิน “มาร์ค?” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เขาเร่งฝีเท้าไปยังโรงอาหาร หวังว่าจะได้เจอหน้ามาร์ค เพื่อถามไถ่เรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่เมื่อไปถึงที่นั่น มาร์คกลับไม่อยู่ เขาไม่เคยมาสาย และไม่เคยขาดเรียนมาก่อน มาร์คเป็นคนที่ตรงต่อเวลาและรับผิดชอบเสมอ “เฮ้ กอล์ฟ” เสียงทักทายดังมาจากด้านหลัง กอล์ฟหันไปเจอเต้ เพื่อนร่วมห้องที่กำลังเดินเข้ามา “มาหาใคร?” เต้ถามพลางยิ้มกว้าง “เปล่า แค่มากินข้าว” กอล์ฟตอบเลี่ยงๆ พยายามเก็บความกังวลไว้ “แล้วมาร์คไปไหนล่ะ ไม่เห็นเลย” เต้ถามต่อ “ไม่รู้สิ ยังไม่เจอเลย” กอล์ฟตอบ “อ๋อ แล้วเมื่อกี้ได้ยินข่าวลืออะไรมาบ้างไหม?” เต้ถามพร้อมกับเลิกคิ้ว “ข่าวลืออะไร?” กอล์ฟถามกลับ “ก็เรื่องขโมยข้อสอบไง” เต้พูดเสียงเบาลง “ใครเป็นคนทำ?” กอล์ฟถามอย่างใจเย็น “เขาว่ากันว่าเป็นมาร์ค” เต้ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง กอล์ฟถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าข่าวลือจะกระจายไปรวดเร็วขนาดนี้ “ใครบอก?” กอล์ฟถามเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย “ก็เห็นได้ยินเขาซุบซิบกันทั้งโรงเรียนเลยนะ” เต้ตอบ “ฉันไม่เชื่อ” กอล์ฟพูดสวนทันที “มาร์คไม่ทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด” “ใจเย็นๆ กอล์ฟ” เต้พยายามปลอบ “ฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกันแหละ แต่ข่าวลือก็คือข่าวลือ” “แล้วมีใครเห็นมาร์คทำจริงๆ หรือเปล่า?” กอล์ฟถามต่อ “ไม่รู้สิ เขาว่ากันว่าเห็นเขาอยู่แถวห้องพักครูเมื่อวานตอนเย็น” เต้ตอบ “แต่ฉันว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ” กอล์ฟยืนยัน “มาร์คเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันรู้จักเขาดีพอที่จะรู้ว่าเขาไม่ทำเรื่องแบบนี้” “ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ” เต้กล่าว “แต่ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะ?” “ไม่มีทาง” กอล์ฟพูดหนักแน่น “ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่ามาร์คบริสุทธิ์” หลังเลิกเรียน กอล์ฟตรงไปที่บ้านของมาร์คทันที เขาต้องการคุยกับเพื่อนให้รู้เรื่อง เขาผลักประตูบ้านเข้าไปโดยไม่รอการตอบรับใดๆ “มาร์ค! มาร์ค อยู่ไหน?” กอล์ฟตะโกนเรียก “อยู่ข้างบน!” เสียงของมาร์คดังตอบมาจากชั้นบน กอล์ฟเดินขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเปิดประตูห้องนอนของมาร์คเข้าไป เขาก็เห็นมาร์คนั่งกุมขมับอยู่บนเตียง ใบหน้าของเพื่อนซีดเผือด และแววตาฉายไปด้วยความสับสน “มาร์ค เกิดอะไรขึ้น?” กอล์ฟถามอย่างเป็นห่วง “ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี” มาร์คตอบเสียงสั่นเครือ “มีคนกล่าวหาว่าฉันขโมยข้อสอบ” “ฉันรู้แล้ว” กอล์ฟพูด “ฉันได้ยินข่าวลือแล้ว” “ข่าวลือ?” มาร์คเงยหน้าขึ้นมองกอล์ฟ “มันไม่ใช่แค่ข่าวลือ กอล์ฟ ครูใหญ่เรียกฉันไปคุยเมื่อเช้านี้ เขาบอกว่ามีคนเห็นฉันแอบเข้าห้องพักครูเมื่อวานตอนเย็น” “แล้วนายทำจริงๆ หรือเปล่า?” กอล์ฟถามตรงๆ “ไม่! ไม่เลย ฉันไม่ได้ทำ ฉันสาบานได้” มาร์คตอบอย่างหนักแน่น “ฉันไปที่ห้องพักครูจริง แต่ฉันแค่จะไปขอเอกสารงานที่ฉันลืมไว้เมื่อวาน แล้วก็รีบออกมาเลย ฉันไม่เห็นข้อสอบอะไรทั้งนั้น” “นายแน่ใจนะ?” กอล์ฟถามอย่างละเอียด “แน่ใจที่สุด” มาร์คยืนยัน “ฉันไม่ได้ขโมยข้อสอบ แล้วใครมันจะไปทำแบบนั้นกัน?” “แล้วใครเห็นนาย?” กอล์ฟถาม “ฉันไม่เห็นว่ามีใครเห็นฉันนะ ฉันคิดว่าน่าจะเป็นตอนที่ฉันกำลังจะออกมา” “แล้วมีใครอยู่แถวนั้นบ้าง?” “ไม่แน่ใจเลย ตอนนั้นมันค่อนข้างมืดแล้วด้วย” มาร์คตอบ “ฉันแค่รีบหยิบของแล้วก็ออกมาเลย” “นายคิดว่าใครเป็นคนใส่ร้ายนาย?” กอล์ฟถาม “ฉันไม่รู้จริงๆ กอล์ฟ ฉันไม่เคยมีปัญหากับใครนะ” มาร์คตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นกับฉัน” “อย่าเพิ่งคิดมากนะ” กอล์ฟเข้าไปนั่งข้างๆ มาร์ค “ฉันจะช่วยนายเอง ฉันจะหาความจริงให้ได้” “นายจะทำจริงๆ เหรอ?” มาร์คถามด้วยแววตาที่เริ่มมีความหวัง “แน่นอน เราเป็นเพื่อนกันนี่” กอล์ฟยิ้มให้ “ฉันจะพิสูจน์ให้นายเห็นว่านายบริสุทธิ์” “แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหน?” มาร์คถาม “เราต้องไปคุยกับคนที่เห็นนายในห้องพักครู” กอล์ฟตอบ “ใครคือคนนั้น?” “นั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ” กอล์ฟพูดพลางขบคิด “แต่ที่แน่ๆ เราต้องไปคุยกับครูใหญ่ก่อน” “ครูใหญ่?” มาร์คทวนคำ “ใช่ เขาต้องรู้ว่าใครเป็นคนแจ้งเรื่องนี้ให้เขาทราบ” กอล์ฟตัดสินใจ “ฉันจะไปคุยกับครูใหญ่พรุ่งนี้เช้า” “ฉันไปด้วย” มาร์คกล่าว “เราจะไปพร้อมกัน” “ได้” กอล์ฟเห็นถึงความตั้งใจของเพื่อน “เราจะสู้ไปด้วยกัน” บรรยากาศในห้องเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย แม้ว่าความจริงจะยังคงคลุมเครือ แต่การมีเพื่อนที่พร้อมจะต่อสู้เคียงข้างกัน ก็เป็นกำลังใจที่สำคัญที่สุดในเวลานี้