หลังจากที่ได้พูดคุยกับวินแล้ว กอล์ฟและมาร์คก็กลับไปนั่งคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้งที่ร้านกาแฟใกล้โรงเรียน พวกเขานั่งเงียบๆ จิบเครื่องดื่มเย็นๆ ปล่อยให้ความคิดของตัวเองไหลไปตามกระแส "วินดูจริงใจนะ" มาร์คพูดขึ้นทำลายความเงียบ "ฉันว่าเขาไม่ได้โกหกเรื่องที่ทำสัญลักษณ์หาย" "ใช่" กอล์ฟเห็นด้วย "แต่เขาก็ยอมรับว่าเคยมีปัญหากับ 'เงา' และเขาก็เป็นนักกีฬาบาสเกตบอลที่เก่งมากในช่วงเวลาเดียวกันกับที่ 'เงา' มีปัญหากับนักกีฬาบาส" "แล้วเราจะมั่นใจได้ยังไงว่า 'The Shadow' ที่เราเจอในห้องพักครูคือ 'เงา' คนเดียวกันกับที่วินพูดถึง" มาร์คตั้งคำถาม "จากข้อมูลที่คุณครูสมศักดิ์ให้มา มันค่อนข้างจะตรงกันนะ" กอล์ฟตอบ "ทั้งเรื่องการเป็นคนเงียบๆ ชอบวาดรูป และเรื่องที่เคยมีปัญหากับนักกีฬาบาสเกตบอล" "แต่ถ้า 'The Shadow' ไม่ใช่ 'เงา' ล่ะ" มาร์คพูดต่อ "หรือถ้า 'เงา' คือ 'The Shadow' จริงๆ แล้วทำไมเขาถึงขโมยข้อสอบเพื่อจะใส่ร้ายมาร์ค?" "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกำลังคิดอยู่" กอล์ฟถอนหายใจ "ถ้า 'เงา' หรือ 'The Shadow' เป็นคนลงมือจริงๆ เขาต้องมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขาทำแบบนั้น" "เหตุผลอะไรล่ะ?" มาร์คถาม "อาจจะเป็นเรื่องแก้แค้น" กอล์ฟเสนอ "อาจจะเพราะเขาเคยมีปัญหากับวิน หรืออาจจะเคยมีปัญหากับใครบางคนในโรงเรียนนี้ แล้วเขาเห็นว่ามาร์คเป็นเป้าหมายที่ง่ายที่สุดในการสร้างความวุ่นวาย" "แต่ทำไมต้องเป็นมาร์คด้วยล่ะ?" มาร์คสงสัย "มาร์คก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับใครเป็นพิเศษนี่" "นั่นสิ" กอล์ฟพยักหน้า "นั่นคือสิ่งที่ฉันยังหาคำตอบไม่ได้" พวกเขาเงียบไปอีกครั้ง ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง "เราน่าจะลองกลับไปดูที่ห้องศิลปะอีกครั้งนะ" กอล์ฟเสนอ "บางทีเราอาจจะมองอะไรบางอย่างข้ามไป" "หรือเราจะลองไปคุยกับวินอีกครั้งดีไหม" มาร์คเสนอ "เผื่อว่าเขาจะจำอะไรได้อีก" "ฉันว่าเราไปที่ห้องศิลปะก่อนดีกว่า" กอล์ฟตัดสินใจ "ถ้าเราเจออะไรที่นั่น มันอาจจะช่วยให้เรามีข้อมูลเพิ่มในการไปคุยกับวินก็ได้" ทั้งสองคนรีบเดินทางไปยังห้องศิลปะของโรงเรียน ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กลิ่นสีน้ำมันและดินสอที่คุ้นเคยก็ลอยเข้ามาแตะจมูก บรรยากาศในห้องยังคงเงียบสงบ ราวกับว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง กอล์ฟและมาร์คเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างละเอียด สายตาของพวกเขาไล่เรียงไปตามชั้นวางภาพวาด โต๊ะทำงาน และอุปกรณ์ศิลปะต่างๆ "นายลองดูที่มุมนั้นสิ" มาร์คชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง ที่มีชั้นวางของเก่าๆ ที่ไม่ค่อยมีใครได้ใช้งาน กอล์ฟเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ที่นั่นมีกล่องกระดาษเก่าๆ วางเรียงรายอยู่หลายใบ เขาค่อยๆ เปิดกล่องใบหนึ่งออก ข้างในเต็มไปด้วยเศษกระดาษ สมุดบันทึกเก่าๆ และอุปกรณ์ศิลปะที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างไว้ "ดูนี่สิ" กอล์ฟหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา มันเป็นภาพวาดสัญลักษณ์ที่พวกเขาเคยเห็นบนกระดาษที่เจอในห้องพักครู แต่คราวนี้มันมีรายละเอียดมากกว่านั้น "นี่มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่เราเจอ!" มาร์คอุทานด้วยความตื่นเต้น กอล์ฟพลิกกระดาษไปอีกด้าน เขาพบว่ามีข้อความเขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นเคยอยู่ด้านหลัง "นี่มัน... ลายมือของเอกนี่!" กอล์ฟอุทาน บนกระดาษเขียนไว้ว่า "สัญลักษณ์แห่งการแก้แค้น... ขอให้ความยุติธรรมจงบังเกิด" "การแก้แค้น?" มาร์คทวนคำ "แล้วเอกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" "บางที..." กอล์ฟเริ่มพูด "เอกอาจจะไม่ได้แค่ช่วยเราหาความจริงนะ บางทีเขาอาจจะรู้เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่แรกก็ได้" "แล้วทำไมเขาไม่บอกเราล่ะ?" มาร์คถาม "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" กอล์ฟส่ายหน้า "แต่ฉันรู้สึกว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ" พวกเขารีบนำกระดาษแผ่นนั้นออกมาจากห้องศิลปะ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวังและความกังวลปะปนกัน พวกเขาได้เบาะแสสำคัญที่จะนำไปสู่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับ "The Shadow" และไขปริศนาคดีนี้ให้กระจ่าง "เราต้องไปคุยกับเอก" กอล์ฟกล่าวอย่างแน่วแน่ "เราต้องรู้ว่าเขาปิดบังอะไรเราอยู่" "แล้วถ้าเอกเป็นคนร้ายล่ะ?" มาร์คถามเสียงสั่น "เราต้องเตรียมใจไว้ทุกอย่าง" กอล์ฟตอบ "ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง" ทั้งสองคนรีบเดินทางไปยังบ้านของเอก พวกเขารู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่องราวทั้งหมด และอาจจะนำพาพวกเขาไปสู่ความจริงอันน่าตกใจที่ซ่อนเร้นอยู่