เช้าวันต่อมา กอล์ฟมาถึงโรงเรียนด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ เขาเดินตรงไปยังห้องชมรมบาสเกตบอลทันทีที่ถึงเวลาพักกลางวัน "มาร์ค" กอล์ฟเรียกเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งเช็ดลูกบาสเกตบอลอยู่ "ว่าไง" มาร์คเงยหน้าขึ้นมามอง "นายได้คุยกับวิชัยหรือยัง" กอล์ฟถาม "ยังเลย" มาร์คตอบ "เขายังไม่มา" "แปลกจัง" กอล์ฟขมวดคิ้ว "ปกติเขาจะมาก่อนตลอด" วิชัยเดินเข้ามาในห้องชมรมด้วยสีหน้าซีดเผือด "วิชัย! เป็นอะไรไป" กอล์ฟรีบถามเมื่อเห็นสภาพของเพื่อน "ผม... ผมไม่สบาย" วิชัยตอบเสียงแหบพร่า "ไม่สบายเหรอ" มาร์คเดินเข้ามาดู "หน้าซีดมากเลยนะ" "เมื่อคืน... ผมฝันร้าย" วิชัยบอก "ฝันว่า... มีคนมาเคาะประตูห้องตอนดึกๆ แล้วก็... เหมือนมีคนจะเข้ามา" "ใคร" กอล์ฟถามอย่างตกใจ "ไม่รู้ครับ" วิชัยส่ายหน้า "ผมตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ" "นายแน่ใจนะว่าแค่ฝัน" กอล์ฟถามอย่างไม่สบายใจ "เมื่อคืนมีใครมาหาเราที่บ้านไหม" "ไม่มีครับ" มาร์คตอบ "ผมอยู่กับวิชัยตลอด" "แล้วนายกลับบ้านยังไง" กอล์ฟถามวิชัย "ผม... ผมเดินกลับมาเองครับ" วิชัยตอบ "ผมไม่อยากกวนใคร" "ไม่เป็นไรนะ" กอล์ฟแตะไหล่เพื่อน "ถ้าไม่ไหวก็ไปพักผ่อนนะ" "ขอบคุณครับ" วิชัยพยักหน้า ขณะที่ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกัน ประตูห้องชมรมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง "พวกเธอทำอะไรกันอยู่ที่นี่" เสียงเข้มดุๆ ดังขึ้น ทั้งสามคนหันไปมอง พบกับ อาจารย์สมชาย อาจารย์ที่ปรึกษาชมรมบาสเกตบอล ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน "อาจารย์สมชาย" กอล์ฟทักทายอย่างตะกุกตะกัก "พวกเธอเข้ามาในนี้ตอนพักกลางวันได้ยังไง" อาจารย์สมชายถามเสียงดัง "ฉันเห็นพวกเธอเข้ามาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ" "พวกเรา... แค่มาคุยกันนิดหน่อยครับ" มาร์คตอบ "คุยกันเรื่องอะไร" อาจารย์สมชายก้าวเข้ามาในห้อง "เรื่องที่พวกเธอไปวุ่นวายกับคดีของมาร์คเนี่ยนะ" คำพูดของอาจารย์สมชายทำให้ทั้งสามคนตกใจ "อาจารย์รู้ได้ยังไงครับ" กอล์ฟถาม "ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ฉันย่อมต้องรู้ว่าลูกศิษย์ของฉันกำลังทำอะไรอยู่" อาจารย์สมชายตอบ "และฉันก็ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่พวกเธอทำ" "แต่ว่า..." กอล์ฟกำลังจะอธิบาย "ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น" อาจารย์สมชายขัดขึ้น "ฉันได้ยินเรื่องพวกเธอไปซักถามวิชัยเมื่อวานนี้แล้ว" "อาจารย์ได้ยินได้ยังไงครับ" วิชัยถามเสียงสั่น "ฉันบังเอิญได้ยิน" อาจารย์สมชายพูด "และฉันก็เห็นพวกเธอพยายามจะเข้าไปในห้องพักครูด้วย" "พวกเราแค่..." มาร์คพยายามแก้ตัว "ฉันเห็นทุกอย่าง" อาจารย์สมชายกล่าว "ฉันรู้ว่าพวกเธอกำลังสืบหาอะไรอยู่" เขากวาดสายตามองทั้งสามคนอย่างพิจารณา "ฉันเข้าใจว่าพวกเธอเป็นห่วงเพื่อน แต่การทำแบบนี้มันอันตรายเกินไป" "แต่ผมบริสุทธิ์นะครับอาจารย์" มาร์คพูดขึ้นอย่างหมดหวัง "ฉันเชื่อว่านายบริสุทธิ์" อาจารย์สมชายตอบ "แต่การสืบหาความจริงด้วยวิธีที่ผิดๆ มันจะยิ่งทำให้สถานการณ์ของนายแย่ลง" "แล้วอาจารย์จะให้พวกเราทำยังไงครับ" กอล์ฟถาม "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ" อาจารย์สมชายตอบ "หรือถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ ฉันจะช่วยเอง" "อาจารย์จะช่วยเราจริงๆ เหรอครับ" มาร์คถามด้วยความหวัง "แน่นอน" อาจารย์สมชายพยักหน้า "แต่พวกเธอต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วก็... อย่าไปซักถามวิชัยอีก" "แต่ผม... ผมไม่สบายนะครับอาจารย์" วิชัยพูดขึ้น "ถ้าไม่สบายก็ไปพักผ่อน" อาจารย์สมชายตอบ "อย่ามาที่นี่" เขากวาดสายตามองทั้งสามคนอีกครั้ง "จำไว้ ฉันเตือนพวกเธอแล้วนะ" พูดจบ อาจารย์สมชายก็เดินออกจากห้องชมรมไป ทิ้งให้กอล์ฟ มาร์ค และวิชัย ยืนนิ่งด้วยความรู้สึกสับสน "อาจารย์สมชาย... เขาดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง" กอล์ฟพึมพำ "แล้วทำไมเขาถึงมาห้ามพวกเรา" มาร์คถาม "ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" วิชัยกล่าว "แต่เขาก็ไม่ได้บอกอะไรเป็นพิเศษ" "แล้วที่เขาบอกว่า 'ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ' นั่นหมายความว่ายังไง" กอล์ฟครุ่นคิด "บางที... อาจารย์สมชายอาจจะกำลังพยายามปกป้องเราอยู่ก็ได้" วิชัยเสนอ "หรืออาจจะ... กำลังพยายามปิดบังอะไรบางอย่าง" มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ทั้งสามคนมองหน้ากัน ความรู้สึกไม่ไว้วางใจต่ออาจารย์สมชายเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ฉันว่า... เรายังคงต้องสืบหาความจริงต่อไป" กอล์ฟตัดสินใจ "เราจะรอให้ตำรวจมาจับผิดตัวมาร์คไม่ได้" "แล้วเราจะทำยังไง" มาร์คถาม "เราต้องหาหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้" กอล์ฟตอบ "และต้องระวังตัวมากขึ้น" "แต่เราจะไปเอาข้อมูลมาจากไหน" วิชัยถาม "ฉันว่า... เราควรรอศร" กอล์ฟกล่าว "เขาบอกว่าจะไปเอาสมุดบันทึกของวิมลมา" "แล้วเราจะติดต่อเขายังไง" มาร์คถาม "เขาบอกว่าจะติดต่อกลับมา" กอล์ฟตอบ "เราคงต้องรอ" ทั้งสามคนนั่งลงบนม้านั่งในห้องชมรม บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและความไม่แน่นอน "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะเจออะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าเดิม" มาร์คพูด "ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" วิชัยเสริม "เราต้องเข้มแข็งไว้" กอล์ฟให้กำลังใจเพื่อน "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" ขณะที่ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกันอยู่ โทรศัพท์ของกอล์ฟก็ดังขึ้น เป็นสายจากศร "ว่าไงศร" กอล์ฟรับสายทันที "ฉันเจอแล้ว" เสียงของศรฟังดูตื่นเต้น "สมุดบันทึกของวิมล... ฉันเจอเบาะแสสำคัญบางอย่าง" "อะไรนะ" กอล์ฟถามด้วยความสนใจ "มันเกี่ยวกับ... สัญลักษณ์ที่นายเจอในห้องพักครู" ศรบอก "และมันเชื่อมโยงกับ... เรื่องของวิชัยกับวัชระ" "จริงเหรอ" กอล์ฟอุทาน "นายอยู่ไหน" "ฉันกำลังจะไปหาพวกนาย" ศรตอบ "เจอกันที่เดิมนะ" "โอเค" กอล์ฟตอบรับ "รีบมานะ" กอล์ฟวางสายโทรศัพท์ลง เขามองหน้ามาร์คและวิชัยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ศรเจอเบาะแสสำคัญแล้ว" กอล์ฟบอก "มันเกี่ยวกับสัญลักษณ์และเรื่องของวิชัยกับวัชระ" "จริงเหรอ!" มาร์คอุทานด้วยความตื่นเต้น "เขาจะมาหาเราที่นี่" กอล์ฟกล่าว "เราต้องรีบเตรียมตัว"