คิมขับรถออกจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เขาเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาอิน “ผมกำลังกลับไปนะ” เขาพิมพ์แค่นั้น เขาไม่รู้จะอธิบายเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นให้เธอฟังได้อย่างไร เมื่อคิมกลับถึงคอนโด อินรีบวิ่งเข้ามาหาเขา “เป็นยังไงบ้างคะ” อินถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน คิมสบตาอิน เขารู้ว่าเขาต้องบอกความจริงทั้งหมด “นนท์... อาการสาหัสมาก” อินหน้าซีดเผือด “จริงเหรอคะ” “เขาเพิ่งออกจากห้องผ่าตัด” คิมเล่าต่อ “แล้วก็ต้องพักฟื้นอีกนาน” “แล้วคุณ... ได้คุยกับเขาไหม” อินถาม “เขา... เขายังไม่รู้สึกตัว” คิมตอบ “ผมได้คุยกับคุณวิชัย ผู้จัดการเขา” “แล้วเขาบอกว่าไงบ้างคะ” “อาการเขาหนักจริงๆ” คิมถอนหายใจ “อุบัติเหตุ... รถพลิกคว่ำ” “อุบัติเหตุ?” อินทวนคำ “เขาไปไหนมา” “ผมก็ไม่รู้แน่ชัด” คิมตอบ “คุณวิชัยก็ไม่รู้เหมือนกัน” อินกอดคิมไว้แน่น “แย่จังเลยค่ะ” “ผมรู้สึกผิดมากอิน” คิมพูด “ผมควรจะไปหาเขาตั้งแต่แรก” “ไม่เป็นไรค่ะ” อินปลอบ “ใครจะไปรู้ว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น” “แต่ผมรู้สึกเหมือนผมกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง” คิมสารภาพ “ผมเพิ่งจะได้ทุกอย่างกลับคืนมา แล้วตอนนี้...” “ไม่ค่ะ” อินขัดขึ้น “คุณไม่ได้สูญเสียอะไรไปเลย” “แต่...” “คุณมีฉันนะคิม” อินพูดพลางกอดคิมแน่นขึ้น “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” คิมซบหน้ากับอิน เขาปล่อยให้น้ำตาที่เอ่อล้นไหลออกมา เขารู้สึกอ่อนแอ แต่เขาก็รู้สึกแข็งแกร่งขึ้นเมื่อมีอินอยู่เคียงข้าง “ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้” คิมพึมพำ “ทำไมอดีตถึงไม่ยอมปล่อยผมไปเสียที” “บางที... อาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่คุณต้องเผชิญหน้ากับมัน” อินบอก “เหตุผลอะไร” คิมถาม “ฉันไม่รู้” อินตอบ “แต่เราจะค่อยๆ หาคำตอบไปด้วยกันนะ” คิมเงยหน้ามองอิน “ขอบคุณนะอิน” “ไม่ต้องขอบคุณค่ะ” อินยิ้มให้เขา “เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะ” ทั้งสองใช้เวลาช่วงเย็นปลอบโยนซึ่งกันและกัน คิมเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาได้ยินจากคุณวิชัยให้อินฟังอย่างละเอียด อินรับฟังอย่างตั้งใจ พร้อมให้กำลังใจคิมอยู่เสมอ “คุณวิชัยบอกว่านนท์อาจจะต้องทำกายภาพบำบัดอีกนาน” คิมพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “ไม่เป็นไรค่ะ” อินบอก “เราจะคอยให้กำลังใจเขา” “แต่ผมกังวลว่าถ้าเขาฟื้นขึ้นมา เขาจะคิดยังไงกับผม” คิมกล่าว “เขาจะโกรธผมไหม” “เราไม่รู้หรอกค่ะ” อินตอบ “แต่เราต้องลองดู” “แล้วเรื่องงานของเราล่ะ” คิมถาม “ถ้าผมต้องไปดูแลนนท์” “เรื่องงาน เราค่อยๆ จัดการกันไปได้ค่ะ” อินบอก “อย่าเพิ่งกังวลเรื่องนั้น ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือสุขภาพของคุณนนท์” คิมพยักหน้า เขารู้ว่าอินพูดถูก แต่เขาก็ยังอดกังวลไม่ได้ “ผมว่า... พรุ่งนี้ผมจะกลับไปโรงพยาบาลอีกครั้ง” คิมตัดสินใจ “ฉันจะไปด้วยนะคะ” อินเสนอ “แต่ถ้าเขาฟื้นขึ้นมา...” คิมเว้นช่วง “ผมไม่อยากให้มีปัญหา” “ไม่ต้องห่วงค่ะ” อินบอก “ฉันจะทำตัวให้เป็นปกติที่สุด” “ขอบคุณนะอิน” คิมกอดเธอ “ผมไม่รู้จะทำยังไงถ้าไม่มีคุณ” “คุณมีฉันเสมอค่ะ” อินกระซิบ เช้าวันต่อมา คิมและอินเดินทางไปโรงพยาบาลแต่เช้า เมื่อไปถึง คิมก็พบกับคุณวิชัยที่รออยู่ “คุณคิม คุณอิน” คุณวิชัยทักทาย “วันนี้มีข่าวดีครับ” “ข่าวดีอะไรครับ” คิมถามอย่างมีความหวัง “คุณนนท์... เขาเริ่มรู้สึกตัวแล้วครับ” คุณวิชัยกล่าว คิมและอินมองหน้ากันด้วยความตื่นเต้น “จริงเหรอครับ!” คิมอุทาน “ใช่ครับ” คุณวิชัยยิ้ม “หมอบอกว่าอาการดีขึ้นมาก” “ผมขอเข้าไปดูเขาได้ไหมครับ” คิมรีบร้อน “ได้เลยครับ” คุณวิชัยพยักหน้า “แต่เขาอาจจะยังอ่อนเพลียมาก” คิมและอินเดินตามคุณวิชัยเข้าไปในห้องพักฟื้น นนท์นอนอยู่บนเตียง ดวงตาของเขาค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ เขาหันมองมาทางคิมและอิน “นนท์” คิมเรียกเสียงแผ่วเบา นนท์พยายามขยับปาก แต่ก็พูดอะไรออกมาไม่ได้ เขาจ้องมองคิมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ผม... ผมดีใจที่เห็นคุณฟื้นนะครับ” คิมกล่าว “ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง” นนท์มองไปที่อิน แล้วหันกลับมามองคิม น้ำตาเริ่มไหลออกจากดวงตาของเขา “นนท์...” อินเรียก นนท์ค่อยๆ ยกมือขึ้นชี้ไปที่คิม แล้วทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง “เขาต้องการบอกอะไรครับ” อินถามคุณวิชัย คุณวิชัยเดินเข้าไปใกล้ “คุณนนท์ คุณต้องการบอกอะไรครับ” นนท์พยายามรวบรวมแรงทั้งหมด แล้วพูดออกมาเสียงแผ่วเบา “คิม... เขา... เขาไม่ได้...” “เขาไม่ได้อะไรนะครับ” คิมถามด้วยความกังวล “เขา... เขา... ไม่ผิด” นนท์พูดจบประโยคแล้วก็หลับตาลงอีกครั้ง คิมและอินมองหน้ากันอย่างงุนงง “เขาหมายความว่ายังไงครับ” คิมถาม “ผมไม่แน่ใจ” คุณวิชัยส่ายหน้า “แต่ดูเหมือนเขาจะอยากบอกว่าคุณไม่ได้เป็นคนผิด” “แต่... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” คิมถาม “ผมก็อยากรู้เหมือนกัน” คุณวิชัยกล่าว “บางที... เราอาจจะต้องรอให้เขาแข็งแรงกว่านี้ก่อน” คิมรู้สึกสับสน เขาไม่เข้าใจว่านนท์กำลังจะสื่ออะไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจคือ นนท์กำลังจะบอกความจริงบางอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีต “ผมขออยู่ตรงนี้สักพักนะครับ” คิมบอกอิน “ค่ะ” อินพยักหน้า “ฉันจะรอข้างนอก” คิมนั่งลงข้างเตียงของนนท์ เขามองใบหน้าของนนท์ที่ดูสงบลงกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่เขาก็รู้สึกว่าความจริงบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า