หลังจากเหตุการณ์ในห้องทำงานของอันนา บรรยากาศระหว่างเธอกับอเล็กซานเดอร์ก็เริ่มมีอุณหภูมิที่เย็นลงอย่างเห็นได้ชัด การพูดคุยเรื่องข้อตกลงการลงทุนกลายเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและเต็มไปด้วยความตึงเครียด อเล็กซานเดอร์ยังคงยืนกรานในสัดส่วนการลงทุนที่เขาต้องการ ในขณะที่อันนาก็ไม่สามารถยอมถอยจากจุดยืนของเธอได้ ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่อันนากำลังเดินเล่นในสวนสวยที่จัดไว้อย่างร่มรื่นบริเวณที่พักของเธอในกรุงเทพฯ แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องผ่านใบไม้ สร้างเงาพลิ้วไหวบนพื้นหญ้า เธอสูดอากาศบริสุทธิ์ พยายามหาความสงบให้แก่จิตใจ "สวยงามนะครับ สวนของคุณ" เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง อันนาหันไปมอง พบว่าอเล็กซานเดอร์ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายกว่าที่เธอเคยเห็นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสบายๆ และกำลังถือแก้วน้ำผลไม้ในมือ "คุณอเล็กซานเดอร์" อันนาเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ "ดิฉันไม่คิดว่าคุณจะมาที่นี่" "ผมอยากจะขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวสักครู่ครับ อันนา" อเล็กซานเดอร์เดินเข้ามาใกล้ "ผมเห็นว่าบรรยากาศรอบตัวคุณดูผ่อนคลายดี ผมเลยคิดว่าอาจจะเป็นเวลาที่เหมาะสม" อันนาพยักหน้า "เชิญค่ะ" เธอผายมือไปที่เก้าอี้หวายตัวเล็กที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ "คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรคะ" อเล็กซานเดอร์นั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ส่วนอันนาก็นั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวหนึ่ง "ผมขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจเมื่อวานนี้" เขาเริ่ม "ผมเข้าใจดีว่าคุณมีความเป็นห่วงต่อองค์กรของคุณ และผมเองก็เคารพในการตัดสินใจของคุณ" "ดิฉันก็ขอโทษเช่นกันค่ะ หากการยืนกรานของดิฉันทำให้คุณรู้สึกว่าไม่ได้รับความไว้วางใจ" อันนากล่าว "แต่ในฐานะผู้บริหาร ดิฉันต้องรับผิดชอบต่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทั้งหมด" "ผมเข้าใจครับ" อเล็กซานเดอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ผมอยากจะเล่าให้คุณฟังถึงเหตุผลที่แท้จริง ที่ผมต้องการเข้ามาลงทุนในสัดส่วนที่มากขึ้น" อันนามองเขาอย่างตั้งใจ "ดิฉันรอฟังค่ะ" "ในยุโรปเหนือ แนวคิดเรื่องความยั่งยืนและการพัฒนาที่เท่าเทียม เป็นสิ่งที่ฝังรากลึกในวัฒนธรรมและระบบเศรษฐกิจของเรา" อเล็กซานเดอร์เริ่มเล่า "บริษัท Nordic Green Energy ไม่ได้เป็นเพียงบริษัทลงทุนทั่วไป แต่เรามีพันธกิจที่จะสนับสนุนธุรกิจที่ดำเนินงานโดยคำนึงถึงผลกระทบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม เรามองว่าการลงทุนในสัดส่วนที่มากพอ จะช่วยให้เราสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมในการกำหนดทิศทางของบริษัท และผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืนได้อย่างแท้จริง" "นั่นเป็นสิ่งที่น่าชื่นชมมากค่ะ" อันนากล่าว "และก็เป็นสิ่งที่สยาม ไบโอ-เทค ยึดมั่นมาตลอด" "ใช่ครับ" อเล็กซานเดอร์เห็นด้วย "แต่ผมก็สังเกตเห็นถึงข้อจำกัดบางอย่างของสยาม ไบโอ-เทค ในปัจจุบัน" เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ "เช่น การเข้าถึงเทคโนโลยีที่ทันสมัย การบริหารจัดการต้นทุนการผลิต และการขยายตลาดในระดับสากล" "ดิฉันทราบดีค่ะ" อันนายอมรับ "และนั่นคือเหตุผลที่ดิฉันเปิดรับการลงทุนและความร่วมมือจากภายนอก" "การลงทุน 40% ของผม ไม่ใช่เพียงแค่เงินทุน" อเล็กซานเดอร์อธิบาย "แต่คือการนำพาองค์ความรู้ เทคโนโลยี และเครือข่ายที่ผมมีในยุโรปมาสู่บริษัทของคุณ การมีอำนาจในการตัดสินใจที่มากพอ จะช่วยให้ผมสามารถผลักดันการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ" "แต่หากการเปลี่ยนแปลงนั้น บิดเบือนวิสัยทัศน์เดิมของเราล่ะคะ" อันนาถาม "หากเทคโนโลยีที่นำเข้ามา ไม่สอดคล้องกับวัฒนธรรม หรือส่งผลกระทบต่อชุมชนที่เราทำงานด้วย" "นั่นคือจุดที่ผมอยากจะสื่อสารกับคุณครับ" อเล็กซานเดอร์กล่าว "ผมไม่ได้ต้องการเข้ามาเพื่อเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ผมต้องการเข้ามาเพื่อเสริมศักยภาพ และช่วยให้สยาม ไบโอ-เทค แข็งแกร่งยิ่งขึ้น" เขาหันมาสบตาอันนาโดยตรง "ผมเชื่อว่าด้วยประสบการณ์ของคุณอันนา ในการบริหารจัดการองค์กร และความเข้าใจในบริบทของท้องถิ่น บวกกับองค์ความรู้และเครือข่ายของผม เราจะสามารถสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ร่วมกันได้" "แล้วข้อเสนอ 25% ที่ดิฉันเสนอไปล่ะคะ" อันนาถาม "คุณคิดว่าอย่างไร" อเล็กซานเดอร์ยิ้มบางๆ "ผมเข้าใจว่าคุณมีเหตุผลของคุณ" เขากล่าว "และผมก็เคารพการตัดสินใจของคุณ แต่ผมก็ยังเชื่อว่า 40% คือสัดส่วนที่เหมาะสมที่สุดในการสร้างความร่วมมือที่แข็งแกร่งและยั่งยืน" "แล้วถ้าเราตกลงกันที่ 30% ล่ะคะ" อันนาเสนอ "เป็นจุดกึ่งกลางระหว่างข้อเสนอของคุณกับของดิฉัน" อเล็กซานเดอร์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิดกับข้อเสนอของอันนา "30%..." เขาพึมพำ "และเงื่อนไขเกี่ยวกับการตัดสินใจด้านเทคโนโลยี และการบริหารจัดการภายใน ยังคงเป็นไปตามที่คุณเสนอมาใช่ไหมครับ" "ในเบื้องต้น ดิฉันอยากให้เป็นเช่นนั้นค่ะ" อันนาตอบ "เราสามารถตั้งคณะกรรมการร่วมเพื่อพิจารณาประเด็นสำคัญต่างๆ ได้ แต่การตัดสินใจขั้นสุดท้ายยังคงเป็นของคณะกรรมการบริหารของสยาม ไบโอ-เทค" อเล็กซานเดอร์มองออกไปยังท้องฟ้าสีส้มที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า "ผมต้องการเวลาในการพิจารณาข้อเสนอนี้อีกสักครู่ครับ อันนา" เขาพูด "ผมขอเวลาอีกสองวัน" "ได้ค่ะ" อันนากล่าว "ดิฉันจะรอฟังคำตอบของคุณ" บทสนทนาในสวนสวยครั้งนี้ ถึงแม้จะยังไม่ได้ข้อยุติที่สมบูรณ์ แต่ก็เป็นการเปิดช่องทางการสื่อสารที่ตรงไปตรงมามากขึ้นระหว่างอันนาและอเล็กซานเดอร์ ทั้งสองฝ่ายเริ่มเข้าใจถึงเหตุผลและแรงจูงใจของกันและกันมากขึ้น การเจรจายังคงดำเนินต่อไป และอนาคตของสยาม ไบโอ-เทค ก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งการประนีประนอม