ตอนที่ 14 — พันธนาการที่คลายออก
ทันทีที่องค์ชายบุรินทร์ตรัสจบประโยค ความตึงเครียดในห้องก็พลันคลายลงอย่างฉับพลัน ม่านพลังสีดำที่เคยโอบล้อมพระองค์อยู่เริ่มสั่นไหวและจางหายไปทีละน้อย ราวกับว่าถูกชำระล้างด้วยแสงแห่งความจริง
ลลิตายืนนิ่ง ดวงตาของนางมองตรงไปยังองค์ชายบุรินทร์ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและมุ่งมั่นที่จะแก้แค้น บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด นางก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ สองสามก้าว
"ท่าน... อัครเสนาบดี... ปราโมทย์..." ลลิตากล่าวเสียงแผ่วเบา ชื่อนั้นถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราด แต่กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเศร้าสร้อย "ท่าน... คือ... ผู้... ที่... ข้า... พยายาม... จะ... เข้าใจ... มา... ตลอด..."
"ข้า... คิดว่า... ท่าน... เป็น... เพียง... ผู้... ที่... เห็นแก่ตัว... ผู้... ที่... เพียง... ต้องการ... จะ... ทำลาย... ชีวิต... ของ... คนอื่น... เพื่อ... ความ... สะดวก... ของ... ตนเอง..." นางกล่าวต่อ "แต่... ข้า... ไม่เคย... คิด... เลยว่า... ท่าน... จะ... มี... แผนการ... อัน... ซับซ้อน... และ... เลวร้าย... ถึง... เพียงนี้..."
"เขา... ไม่ได้... เพียง... แค่... ต้องการ... จะ... ทำลาย... ชีวิต... ของ... พ่อ... และ... แม่... ของเจ้า..." เงามรณะกล่าวขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงของมันอ่อนลงมาก และมีความเศร้าสร้อยเจือปนอยู่ "เขา... ต้องการ... จะ... ทำลาย... ทุกสิ่ง... ที่... เป็น... ความหวัง... ของ... ราชวงศ์... นี้... เขา... ต้องการ... จะ... ครอบครอง... อำนาจ... เบ็ดเสร็จ... และ... สร้าง... อาณาจักร... ใหม่... ตาม... ภาพ... ที่... เขา... จินตนาการ... ไว้..."
"และ... เพื่อ... บรรลุ... เป้าหมาย... นั้น... เขา... ก็... ต้อง... กำจัด... ทุก... อุปสรรค... ขัดขวาง... ซึ่ง... รวมไปถึง... ตัว... ข้า... ด้วย..." เงามรณะกล่าวต่อ "เขา... รู้ดี... ว่า... พลัง... แห่ง... ความ... แค้น... ที่... ถูก... ปลูกฝัง... มา... จาก... บรรพบุรุษ... ของ... เจ้า... นั้น... คือ... พลัง... อัน... น่าเกรงขาม... หาก... มัน... ตก... ไป... อยู่... ใน... มือ... ของ... คน... ที่... ไม่... เหมาะสม..."
"เขา... จึง... วางแผน... ที่จะ... ปล่อย... ให้... พลัง... นี้... ค่อยๆ... กลืนกิน... เจ้า... จน... เจ้า... กลายเป็น... ส่วนหนึ่ง... ของ... ความ... มืด... และ... ในที่สุด... เจ้า... ก็... จะ... กลายเป็น... เครื่องมือ... ที่... เขา... สามารถ... ควบคุม... ได้... อย่าง... ง่ายดาย..."
"แต่... เจ้า... ไม่ได้... กลายเป็น... เครื่องมือ... ของ... เขา..." คุณหญิงบุษบาห์กล่าวอย่างปลอบประโลม "เจ้า... ยังคง... เป็น... ลลิตา... ผู้... ที่... มี... จิตใจ... อัน... เข้มแข็ง... เจ้า... เพียงแต่... ถูก... ครอบงำ... ด้วย... ความ... เจ็บปวด... และ... ความ... ปรารถนา... ที่จะ... ได้รับ... ความ... ยุติธรรม... คืน... มา..."
"ความ... ปรารถนา... นั้น... มัน... คือ... สิ่ง... ที่... ข้า... จำเป็น... ต้อง... ปลดปล่อย... มัน... ออกมา..." ลลิตากล่าว "เพื่อให้... ความ... ทุกข์... ที่... ข้า... และ... ครอบครัว... ได้รับ... นั้น... ถูก... จบลง... เสียที..."
"ข้า... ขอ... ขอบคุณ... ท่าน... องค์ชาย..." ลลิตากล่าว พลางก้มหน้าลงเล็กน้อย "ที่... ทรง... เปิดเผย... ความจริง... นี้... ข้า... เข้าใจ... แล้ว... ว่า... ทำไม... พระองค์... จึง... ทรง... ดู... เศร้า... และ... โศกเศร้า... ตลอดเวลา..."
"และ... ข้า... ขอ... อภัย... ด้วย... ที่... ข้า... ได้... ปล่อย... ให้... ความ... แค้น... ครอบงำ... จิตใจ... จน... เกือบ... จะ... ทำลาย... พระองค์... ไป..." น้ำตาของลลิตาเริ่มไหลริน "ข้า... ไม่ได้... ต้องการ... ให้... เกิด... เหตุการณ์... เช่นนี้... ขึ้น..."
"ไม่มี... สิ่งใด... ต้อง... ขอ... อภัย... ลลิตา..." องค์ชายบุรินทร์ตรัสเสียงอ่อนโยน "ความ... เจ็บปวด... และ... ความ... โกรธ... ของเจ้า... เป็น... สิ่ง... ที่... สมควร... แล้ว... และ... ข้า... ก็... เข้าใจ... ดี..."
พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ออกไปอย่างช้าๆ สัมผัสเบาๆ ที่ไหล่ของลลิตา "ข้า... จะ... ไม่... ปล่อย... ให้... ท่าน... อัครเสนาบดี... ลอยนวล... ไป... ได้... ข้า... จะ... ทวง... คืน... ความ... ยุติธรรม... ให้... กับ... เจ้า... อย่าง... แน่นอน..."
ลลิตาสบตาองค์ชายบุรินทร์ แววตาของนางสะท้อนความเชื่อมั่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง การเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในครั้งนี้ ไม่ได้ทำให้พลังของนางอ่อนแอลง แต่กลับทำให้มันแข็งแกร่งขึ้น ราวกับว่าได้ถูกหล่อหลอมใหม่ให้บริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม
"ข้า... เชื่อ... ใน... พระองค์... องค์ชาย..." ลลิตากล่าว "และ... ข้า... พร้อม... ที่จะ... ช่วย... พระองค์... ใน... การ... ทวง... คืน... ความ... ยุติธรรม... นั้น..."
"เจ้า... จะ... ช่วย... ข้า... อย่างไร... เล่า... ลลิตา?" คุณหญิงบุษบาห์ถามด้วยความสงสัย "พลัง... ของเจ้า... ดูเหมือน... จะ... อ่อนแรง... ลง... ไป... แล้ว..."
"พลัง... แห่ง... ความ... แค้น... ของ... ข้า... อาจจะ... อ่อนแรง... ลง... ไป... บ้าง..." ลลิตายอมรับ "แต่... พลัง... แห่ง... การ... เยียวยา... และ... พลัง... แห่ง... การ... ปกป้อง... ที่... ซ่อนเร้น... อยู่... ใน... ตัว... ข้า... กลับ... เข้มแข็ง... ขึ้น... มา... แทน..."
"เมื่อ... จิตใจ... ข้า... สงบ... ลง... ข้า... ก็... สามารถ... ที่จะ... เข้าถึง... พลัง... ที่แท้จริง... ของ... ข้า... ได้... มากขึ้น..." นางอธิบาย "และ... ข้า... ก็... จะ... ใช้... พลัง... นั้น... เพื่อ... ช่วย... องค์ชาย... ใน... การ... เปิดโปง... ท่าน... อัครเสนาบดี... ปราโมทย์..."
"การ... เปิดโปง... เขา... ไม่ใช่... เรื่อง... ง่าย... ดาย..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส "เขา... มี... อำนาจ... และ... อิทธิพล... อย่าง... มากมาย... ใน... ราชสำนัก... และ... ทั่ว... ทั้ง... แผ่นดิน..."
"ข้า... รู้... ดี... พ่ะย่ะค่ะ..." ขุนดนัยกล่าว "แต่... หาก... ความจริง... ถูก... เปิดเผย... อย่าง... ชัดเจน... ข้า... เชื่อว่า... ขุนนาง... ที่... จงรักภักดี... ต่อ... พระ... มหากษัตริย์... จะ... ยืนอยู่... เคียงข้าง... พระองค์... พ่ะย่ะค่ะ..."
"และ... ข้า... ก็... จะ... เป็น... ผู้... ที่... คอย... สนับสนุน... พระองค์... เช่นกัน..." คุณหญิงบุษบาห์กล่าวอย่างหนักแน่น "ข้า... จะ... ใช้... วิชา... อาคม... ของข้า... เพื่อ... ปกป้อง... พระองค์... และ... เปิดโปง... แผนการ... อัน... ชั่วร้าย... ของ... ท่าน... อัครเสนาบดี..."
"ความ... สามัคคี... ของ... เรา... จะ... เป็น... กุญแจ... สำคัญ..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส "ข้า... รู้สึก... ขอบคุณ... ทุกท่าน... เป็น... อย่าง... สูง... ที่... ยินดี... จะ... ช่วยเหลือ... ข้า... ใน... การ... ต่อสู้... ครั้ง... นี้..."
พระองค์ทรงมองไปที่ลลิตาอีกครั้ง "ลลิตา... ข้า... ไม่แน่ใจ... ว่า... เจ้า... จะ... ยังคง... ต้องการ... จะ... อยู่... เคียงข้าง... ข้า... หรือไม่... หลังจาก... สิ่ง... ที่... เจ้า... ได้... รับรู้... มา..."
"ข้า... จะ... อยู่... เคียงข้าง... พระองค์... องค์ชาย..." ลลิตาตอบอย่างมั่นคง "ตราบเท่าที่... พระองค์... ทรง... ต้องการ... ข้า... ข้า... ก็... จะ... อยู่... ตรงนี้... เพื่อ... ช่วย... พระองค์... ต่อสู้... กับ... ความ... อยุติธรรม... ที่... ยังคง... ดำรงอยู่..."
"ความ... ผูกพัน... ของ... เรา... ได้... ถูก... สร้างขึ้น... จาก... ความ... เจ็บปวด... และ... ความ... เข้าใจ..." องค์ชายบุรินทร์ตรัส "และ... ข้า... หวัง... ว่า... มัน... จะ... นำพา... มาซึ่ง... ความ... เข้มแข็ง... ให้... กับ... เรา... ทั้งสอง... คน..."
บรรยากาศในห้องกลับมาอบอุ่นขึ้นอีกครั้ง ความขัดแย้งที่เคยรุนแรงได้คลี่คลายลง กลายเป็นความเข้าใจและการยอมรับซึ่งกันและกัน พันธนาการที่เคยพันธนาการองค์ชายบุรินทร์ไว้เริ่มคลายออก และแทนที่ด้วยความหวังในการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมที่จะมาถึง
5,957 ตัวอักษร