คืนนั้นภายใต้แสงจันทร์ที่สลัว บัวแก้ว พระยาเดชเดชา และองครักษ์อีกสองนาย เริ่มต้นการเดินทางที่เต็มไปด้วยความลับและความอันตราย พวกเขาเลือกใช้เส้นทางป่าทึบที่ไม่มีใครล่วงรู้ ซึ่งเป็นเส้นทางที่ขุนนางพิชัยได้เตรียมไว้เป็นพิเศษ "เราจะเดินทางกันตลอดทั้งคืน" องครักษ์คนหนึ่งกล่าว "เราต้องไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนรุ่งสาง" บัวแก้วพยักหน้ารับ แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่เธอก็ยังคงกุมอัญมณีแห่งนภาไว้ในมือแน่น พลังที่คุ้นเคยของมันช่วยปลุกเร้าความกล้าหาญในใจของเธอ "นี่คือสมุนไพรที่นายทองให้มา" บัวแก้วยื่นถุงสมุนไพรให้พระยาเดชเดชา "ท่านลองดื่มดูสิคะ อาจจะช่วยคลายความเหนื่อยล้าได้" พระยาเดชเดชาหยิบสมุนไพรมาดม กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก "สมุนไพรของนายทองไม่เคยทำให้ผิดหวัง" เขากล่าว "ขอบคุณบัวแก้วมาก" ทั้งสองดื่มน้ำสมุนไพรที่ชงจากใบไม้และดอกไม้ป่าที่หาได้ในบริเวณนั้น รสชาติขมเล็กน้อย แต่ก็ให้ความรู้สึกสดชื่นและมีกำลังวังชามากขึ้นอย่างน่าประหลาด "เจ้าพระยาพิศาลคงกำลังโกรธจัดที่พวกเราหนีรอดไปได้" พระยาเดชเดชากล่าวขณะที่เดินตามองครักษ์ไปเรื่อยๆ "ข้ากลัวว่ามันจะส่งคนมาตามล่าพวกเราอย่างไม่ลดละ" "เราต้องระมัดระวังให้มากที่สุด" องครักษ์คนหนึ่งกล่าว "พวกเราจะพยายามหลบเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" การเดินทางดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าเหยียบย่ำไปบนใบไม้แห้งเป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นในความมืดมิด บัวแก้วพยายามสังเกตสิ่งรอบตัว แม้ว่าในความมืดมิด จะมองเห็นได้เพียงเงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่ "ท่านแน่ใจหรือคะว่าเส้นทางนี้ปลอดภัย" บัวแก้วถามองครักษ์ "มันดูรกทึบเกินไป" "เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่น้อยคนจะรู้จัก" องครักษ์ตอบ "มีเพียงคนของขุนนางพิชัยเท่านั้นที่รู้ และเราจะใช้มันเพื่อเดินทางไปยังที่ซ่อนแห่งหนึ่งก่อนรุ่งสาง" เมื่อใกล้รุ่งสาง พวกเขาก็มาถึงกระท่อมหลังเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่กลางป่า มันถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์จนแทบจะมองไม่เห็น "ที่นี่คือที่พักชั่วคราวของเรา" องครักษ์กล่าว "พวกเราจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงเวลาเดินทางต่อไป" ภายในกระท่อมมีเสบียงอาหารแห้ง และน้ำสะอาดเตรียมไว้ให้ พวกเขานั่งพักผ่อนกันอย่างเงียบๆ บัวแก้วหยิบอัญมณีแห่งนภาออกมามองดู มันยังคงเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ส่องสว่างภายในกระท่อมที่มืดสลัว "ท่านคิดว่าเราจะหาหลักฐานเจอได้อย่างไรคะ" บัวแก้วถามพระยาเดชเดชา "ขุนนางพิชัยบอกว่า เขามีคนที่แอบทำงานอยู่ใกล้ตัวเจ้าพระยาพิศาล" พระยาเดชเดชาอธิบาย "คนคนนั้นได้รวบรวมข้อมูลบางอย่างไว้ และจะส่งมอบให้เราเมื่อเราไปถึงเมืองหลวง" "แต่ถ้าข้อมูลนั้นไม่เพียงพอเล่าเพคะ" บัวแก้วถาม "เราก็ต้องหาทางอื่น" พระยาเดชเดชากล่าว "บางที พลังของอัญมณีอาจจะช่วยนำทางเราไปสู่หลักฐานที่แท้จริงก็ได้" เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องเข้ามาในกระท่อม พวกเขาก็เตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง การเดินทางครั้งนี้เป็นไปอย่างเร่งรีบมากขึ้น องครักษ์ทั้งสองคอยสอดส่องดูความปลอดภัยตลอดเวลา "เราจะมุ่งหน้าไปยังบ้านของคนของขุนนางพิชัยที่อยู่ชายเมืองก่อน" องครักษ์คนหนึ่งกล่าว "เมื่อไปถึงที่นั่น เราจะได้รับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสถานการณ์ในเมืองหลวง" บัวแก้วพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เวลาเหลือน้อยเต็มที และแผนการของเจ้าพระยาพิศาลก็กำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่กำลังเดินผ่านหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงไม่ไกลนัก จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาจากด้านหลัง "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" บัวแก้ว พระยาเดชเดชา และองครักษ์ทั้งสอง หันไปมอง ก็เห็นกลุ่มทหารม้าหลายนายกำลังพุ่งตรงมาทางพวกเขา ใบหน้าของทหารเหล่านั้นฉายแววแข็งกร้าว "พวกมันตามเรามาจนได้!" องครักษ์คนหนึ่งร้อง "พวกเราต้องสู้!" การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว บัวแก้วพยายามหลบหลีกการโจมตีอย่างสุดความสามารถ เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านในตัวเธอ แต่ก็ยังไม่กล้าใช้มันอย่างเต็มที่ พระยาเดชเดชาต่อสู้กับทหารอย่างดุเดือด เขาพยายามปกป้องบัวแก้วและองครักษ์ "บัวแก้ว! ใช้พลังของเจ้า!" พระยาเดชเดชาตะโกน "ถ้าไม่ เราจะตายกันหมด!" บัวแก้วหลับตาลง เธอสัมผัสได้ถึงความหวังที่ริบหรี่ลงเรื่อยๆ เธอตัดสินใจแน่วแน่ เธอกำอัญมณีในมือแน่น และเปล่งเสียงออกมา "อัญมณีแห่งนภา! จงสำแดงฤทธา!" ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าสว่างวาบออกมาจากอัญมณี มันแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ สร้างแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงจนทหารม้าบางนายตกจากหลังม้า เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น "นี่มัน... อัญมณีแห่งนภา!" ทหารคนหนึ่งร้องด้วยความตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร!" บัวแก้วใช้จังหวะนี้ พุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของพระยาเดชเดชา "ไปกันเถอะเพคะ!" ทั้งสองวิ่งหนีไปพร้อมกับองครักษ์ที่เหลือ โดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังอีก การเดินทางสู่เมืองหลวงเพื่อเปิดโปงความจริง ได้มาถึงจุดวิกฤตอีกครั้งหนึ่งแล้ว