ภายในกระท่อมกลางป่า ท่ามกลางแสงสลัวที่ลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ บัวแก้วยังคงจ้องมองอัญมณีแห่งนภาในมือ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ของมันสะท้อนในดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ท่านคิดว่าเราจะหาหลักฐานเจอได้อย่างไรคะ" บัวแก้วหันไปถามพระยาเดชเดชาที่กำลังนั่งพิจารณาแผนที่เก่าแก่ที่ขุนนางพิชัยมอบให้ "เจ้าพระยาพิศาลซ่อนหลักฐานเอาไว้แน่นหนา และพวกเราก็มีเวลาไม่มาก" พระยาเดชเดชาเงยหน้าขึ้นมองบัวแก้ว รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า "ไม่ต้องกังวลไป บัวแก้ว" เขากล่าว "ขุนนางพิชัยได้เตรียมการไว้แล้ว เขาได้แอบฝากตำราโบราณเล่มหนึ่งมากับเราด้วย" เขาหยิบตำราเล่มหนาที่ห่อด้วยผ้าสีน้ำตาลเข้มออกมาวางบนพื้นหญ้าแห้ง "ตำราเล่มนี้กล่าวถึงประวัติศาสตร์ของอัญมณีแห่งนภา และอาจมีข้อมูลเกี่ยวกับวิธีการใช้งาน หรือแม้กระทั่งสถานที่ซ่อนหลักฐานสำคัญที่เจ้าพระยาพิศาลอาจกำลังตามหาอยู่" บัวแก้วตาเป็นประกาย เธอรีบขยับเข้าไปใกล้ตำราเล่มนั้น เปิดมันออกอย่างเบามือ ตัวอักษรโบราณที่เรียงรายอยู่บนหน้ากระดาษดูซับซ้อน แต่เมื่อเธอเพ่งพิจารณา เธอก็เริ่มมองเห็นลวดลายที่คุ้นเคย ปรากฏการณ์บางอย่างที่เธอเคยประสบพบเจอเมื่อสัมผัสกับอัญมณีแห่งนภา เริ่มปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ "เหมือนว่า... บางส่วนของตำราเล่มนี้จะเชื่อมโยงกับพลังของอัญมณี" บัวแก้วกล่าวอย่างตื่นเต้น "เมื่อฉันสัมผัสกับหน้ากระดาษเหล่านี้ ฉันรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายใน" พระยาเดชเดชาพยักหน้าเห็นด้วย "นั่นอาจเป็นเพราะอัญมณีแห่งนภาถูกกล่าวถึงอย่างละเอียดในตำราเล่มนี้" เขาชี้ไปยังภาพวาดโบราณที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ "ดูนี่สิ บัวแก้ว นี่คือภาพของพิธีโบราณที่เกี่ยวข้องกับการบูชาอัญมณีแห่งนภา และนี่คือสัญลักษณ์ที่ซ้ำๆ กันหลายครั้งในตำรา" ทั้งสองใช้เวลาหลายชั่วโมงหมกมุ่นอยู่กับการอ่านและตีความตำราโบราณ แสงสลัวในกระท่อมค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแสงแดดที่ส่องลอดเข้ามามากขึ้น บัวแก้วพบว่าเมื่อเธอนำอัญมณีแห่งนภามาวางไว้บนหน้ากระดาษบางหน้า ลวดลายและตัวอักษรบางตัวก็ดูเหมือนจะเรืองแสงขึ้นมาเอง ราวกับว่าอัญมณีมีชีวิตและกำลังตอบสนองต่อสิ่งที่ถูกบันทึกไว้ "นี่มันน่าทึ่งจริงๆ" บัวแก้วอุทาน "เหมือนกับว่าตำราเล่มนี้กำลังเปิดเผยความลับของมันให้เราเห็น" "ดูเหมือนว่าอัญมณีแห่งนภาไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับหรือของมีค่าเท่านั้น" พระยาเดชเดชากล่าว "มันอาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขความจริงทั้งหมด" เขามองไปยังภาพวาดสัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นเรืองรองบนหน้ากระดาษ "สัญลักษณ์นี้... ข้าเคยเห็นมันที่ไหนสักแห่งมาก่อน" "ที่ไหนเพคะ" บัวแก้วถามอย่างกระตือรือร้น "ข้าจำได้แล้ว" พระยาเดชเดชาตอบ "ข้าเคยเห็นสัญลักษณ์นี้บนผนังด้านในของหอสมบัติประจำราชสำนัก เป็นสัญลักษณ์ที่ใช้ในการป้องกันภัยอันตราย และเป็นสัญลักษณ์ที่บอกถึงการเข้าถึงของลับ" "หอสมบัติหรือเพคะ" บัวแก้วทวนคำ "แล้วเจ้าพระยาพิศาลจะซ่อนหลักฐานสำคัญไว้ในนั้นได้อย่างไร ในเมื่อมันเป็นสถานที่ที่ถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา" "นั่นคือสิ่งที่ทำให้ข้าสงสัย" พระยาเดชเดชากล่าว "เจ้าพระยาพิศาลเป็นคนฉลาดแกมโกง มันคงไม่ทำอะไรที่เสี่ยงเกินไป บางที... หลักฐานที่มันต้องการอาจไม่ใช่แค่เอกสารธรรมดา แต่อาจเป็นบางสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในหอสมบัตินั้นเอง" "แต่เราจะเข้าไปในหอสมบัติได้อย่างไร" บัวแก้วถาม "มันเป็นสถานที่ที่เข้าถึงได้ยากยิ่งนัก" "นั่นคือปัญหาใหญ่" พระยาเดชเดชากล่าว "แต่สัญลักษณ์นี้... มันอาจเป็นเบาะแสสำคัญที่ทำให้เราหาทางเข้าไปได้" เขามองไปยังอัญมณีในมือของบัวแก้ว "หากอัญมณีแห่งนภาคือส่วนหนึ่งของกุญแจ ข้าคิดว่าเราต้องพยายามทำความเข้าใจพลังของมันให้มากขึ้น" ในช่วงบ่าย องครักษ์ที่ดูแลความปลอดภัยรอบนอกกระท่อมได้นำข่าวสำคัญมาแจ้ง "มีกองทหารม้าจำนวนหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวเข้ามาในป่า" เขาแจ้งด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "คาดว่าจะเป็นหน่วยลาดตระเวนของเจ้าพระยาพิศาล" ความตึงเครียดกลับมาปกคลุมกระท่อมอีกครั้ง บัวแก้วรีบเก็บอัญมณีแห่งนภาและตำราโบราณเข้าที่อย่างรวดเร็ว พระยาเดชเดชาหันไปสั่งองครักษ์ "เตรียมพร้อมรับมือ หากพวกเขาเข้ามาใกล้เกินไป เราต้องไม่เปิดเผยที่ซ่อนของเราเด็ดขาด" "เราจะหลบเลี่ยงการปะทะให้ได้มากที่สุด" องครักษ์กล่าว "แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้ เราก็พร้อมจะสู้" บัวแก้วรู้สึกใจเต้นแรง ภาพของการบุกโจมตีในถ้ำเมื่อหลายวันก่อนผุดขึ้นมาในหัว เธอไม่ต้องการให้ใครต้องมาบาดเจ็บอีก "เราจะทำอย่างไรดีเพคะ" เธอถามพระยาเดชเดชาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หากพวกเขาพบเราที่นี่ แผนการทั้งหมดของเราจะพังทลาย" "ใจเย็นๆ บัวแก้ว" พระยาเดชเดชากล่าว พยายามปลอบประโลมเธอ "เรายังมีเวลาเตรียมตัว" เขามองไปยังตำราโบราณที่ถูกซ่อนไว้อย่างดี "หากเราสามารถหาทางไขปริศนาในตำราเล่มนี้ได้ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง เราอาจจะได้เบาะแสที่จะพาเราหนีไปจากที่นี่ได้" ทั้งสองกลับมาเพ่งสมาธิไปที่ตำราอีกครั้ง แม้จะอยู่ภายใต้แรงกดดันจากภัยคุกคามภายนอก แต่พวกเขาก็รู้ดีว่า การค้นพบความจริงเกี่ยวกับอัญมณีแห่งนภา และการหาหลักฐานที่จะเปิดโปงความชั่วร้ายของเจ้าพระยาพิศาล คือหนทางเดียวที่จะนำพาพวกเขาไปสู่อิสรภาพและความปลอดภัย