เสียงล้อเกวียนที่บดเบียดกับพื้นดินแห้งแล้ง เป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบยามเช้ามืด เกวียนคันเก่าที่ดูธรรมดาๆ คันนี้ ถูกปรับแต่งมาเป็นอย่างดีให้สามารถหลบซ่อนตัวและอำพรางสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายในได้อย่างแนบเนียน บัวแก้ว พระยาเดชเดชา และองครักษ์ทั้งสองคน นั่งอัดแน่นอยู่ภายใน ทำให้รู้สึกถึงความใกล้ชิดที่มากกว่าปกติ แต่ในขณะเดียวกัน ความตึงเครียดและความไม่แน่นอนของอนาคต ก็เป็นสิ่งที่บีบคั้นหัวใจของทุกคน "เราจะไปถึงป่าแก้วเมื่อไหร่" บัวแก้วเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา พลางชะโงกหน้ามองผ่านช่องเล็กๆ ที่เปิดไว้สำหรับระบายอากาศ ชายหนุ่มผู้เป็นคนนำทาง ซึ่งแนะนำตัวว่าชื่อ 'กล้า' สบตาเธอผ่านกระจกเงาที่เขาติดตั้งไว้ "หากทุกอย่างเป็นไปด้วยดี น่าจะประมาณสามวัน" เขาตอบ "แต่เส้นทางนี้ไม่ง่ายดายนัก ต้องผ่านดงป่าทึบและลำธารหลายสาย" "ท่านแน่ใจหรือว่าไม่มีใครตามรอยเรามา" พระยาเดชเดชาถามด้วยความกังวล กล้าส่ายหน้าเล็กน้อย "ข้าได้ทำการซ่อนรอยทางของเราไว้แล้ว และได้ใช้เส้นทางลับที่คนทั่วไปไม่รู้จัก แต่ก็ประมาทไม่ได้เช่นกัน พวกนั้นมีคนเยอะและมีอำนาจ" "ขุนนางพิชัย... เขาจะปลอดภัยใช่ไหม" บัวแก้วถาม ใบหน้าของเธอแสดงความกังวลอย่างปิดไม่ปิดบัง "ท่านพิชัยแข็งแกร่ง" กล้าตอบ "เขาได้เตรียมการไว้แล้ว และเขารู้ดีว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้" "สิ่งที่สำคัญที่สุด... ก็คือการปกป้องอัญมณีนี้" พระยาเดชเดชากล่าว เขาเหลือบมองไปยังบัวแก้วที่กำลังประคองอัญมณีแห่งนภาไว้ในมือ "เราไม่สามารถปล่อยให้มันตกไปอยู่ในมือของพวกคนชั่วได้" บัวแก้วรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากอัญมณี มันเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับจะปลอบประโลมเธอ "ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้มันปลอดภัยเพคะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น การเดินทางดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น กล้าเป็นคนที่มีความรู้เรื่องป่าเป็นอย่างดี เขาสามารถนำทางเกวียนฝ่าดงป่าทึบ หลบหลีกอันตรายต่างๆ ได้อย่างชำนาญ บางครั้ง พวกเขาต้องหยุดพักเพื่อรอให้ฝนหยุดตก หรือรอให้หมอกลงจัดเพื่ออำพรางตัว "นี่คือสมุนไพรที่ข้าเตรียมมา" กล้าหยิบห่อสมุนไพรแห้งออกมาให้บัวแก้ว "หากพวกท่านรู้สึกไม่สบาย หรือบาดเจ็บเล็กน้อย สามารถนำไปต้มดื่มได้" "ขอบคุณมากนะ" บัวแก้วรับห่อนั้นมา "ท่านกล้า... ท่านเป็นคนของขุนนางพิชัยมานานแล้วหรือ" "นานพอที่จะรู้จักใจของท่านพิชัย" กล้าตอบ "ท่านเป็นคนดี มีคุณธรรมสูงส่ง เขาไม่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน แต่เห็นแก่ประโยชน์ของบ้านเมืองเสมอ" "แล้วเหตุใดท่านจึงต้องมาเสี่ยงอันตรายเช่นนี้" พระยาเดชเดชาถาม "เพราะข้าเชื่อในสิ่งที่ท่านพิชัยทำ" กล้าตอบ "และข้าไม่อยากเห็นแผ่นดินต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของคนชั่ว" เมื่อเดินทางเข้าสู่เขตป่าลึก อากาศเริ่มเย็นลง และความชื้นก็เพิ่มสูงขึ้น ใบไม้หนาทึบปกคลุมท้องฟ้า ทำให้แสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงรำไร บัวแก้วรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แตกต่างออกไป เธอสัมผัสได้ถึงความสงบและความศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากผืนป่า "เรารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงใช่ไหมเพคะ" บัวแก้วกล่าวกับพระยาเดชเดชา "เหมือนกับว่า ป่าแห่งนี้กำลังต้อนรับเรา" "ใช่" พระยาเดชเดชาพยักหน้า "ข้าก็รู้สึกเช่นนั้น พลังงานที่นี่บริสุทธิ์และเข้มแข็ง" ในคืนที่สามของการเดินทาง กล้าตัดสินใจที่จะหยุดพักใกล้กับลำธารที่ไหลริน "เราใกล้จะถึงป่าแก้วแล้ว" เขาบอก "คืนนี้เราพักผ่อนกันที่นี่ พรุ่งนี้เช้า เราจะเข้าสู่ป่าแก้วอย่างเต็มตัว" ขณะที่ทุกคนกำลังจะเข้านอน บัวแก้วก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง อัญมณีแห่งนภาในมือของเธอเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าที่สว่างไสวขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอยกมันขึ้นมามอง และเห็นภาพสะท้อนของใบหน้าของเธอเองที่ดูมีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า "เกิดอะไรขึ้น" พระยาเดชเดชาถาม เมื่อเห็นแสงสว่างที่ออกมาจากมือของบัวแก้ว "อัญมณี..." บัวแก้วตอบเสียงสั่น "มันกำลังบอกอะไรบางอย่างกับข้า" เธอหลับตาลง และสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนเข้ามาในตัว ราวกับว่าอัญมณีได้ปลดปล่อยพลังงานบางส่วนออกมาเชื่อมต่อกับตัวเธอ ภาพในฝันเมื่อคืนก่อน กลับมาปรากฏขึ้นในความคิดของเธออีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม เธอเห็นกลุ่มอาคารโบราณนั้นอย่างละเอียด เห็นสัญลักษณ์ต่างๆ ที่สลักเสลาอยู่บนผนัง และเห็นทางเข้าสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ "ข้าเห็นแล้ว" บัวแก้วอุทาน "ข้าเห็นทางเข้าป่าแก้วแล้ว มันอยู่ที่นี่ ใกล้ๆ กับที่นี่เอง" กล้าและพระยาเดชเดชาหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ "ท่านแน่ใจหรือ" กล้าถาม "แน่ใจเพคะ" บัวแก้วตอบ "อัญมณีนำทางข้า" เธอรีบเดินไปที่ริมลำธาร และเริ่มสำรวจบริเวณนั้นอย่างละเอียด ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยมอสส์หนาทึบ และโอบล้อมด้วยเถาวัลย์ที่เลื้อยพันกันยุ่งเหยิง "ตรงนี้" เธอชี้ไปยังบริเวณนั้น "ตรงนี้คือทางเข้า" กล้าเดินเข้าไปสำรวจ เขาใช้มือลูบไปตามผิวของก้อนหิน และสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เถาวัลย์ "ท่านพูดถูก" กล้ากล่าว "มีกลไกซ่อนอยู่ที่นี่" เขาเริ่มลงมือเปิดกลไกเหล่านั้นอย่างคล่องแคล่ว เสียงกลไกที่ขยับดังขึ้นเบาๆ ก้อนหินขนาดใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนที่ออก เผยให้เห็นปากทางเข้าอุโมงค์มืดที่ทอดตัวลึกลงไป "นี่คือป่าแก้ว" กล้ากล่าว "ที่ที่ท่านพิชัยบอกให้ท่านมา" บัวแก้วมองเข้าไปในอุโมงค์นั้น ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความตื่นเต้น ความหวัง และความกังวล เธอรู้ว่าการเดินทางของเธอยังไม่สิ้นสุด แต่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในสถานที่แห่งนี้ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ที่ซึ่งอาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขความลับทั้งหมด