เมื่อปากทางเข้าอุโมงค์ถูกเปิดออก อากาศเย็นชื้นที่อวลไปด้วยกลิ่นดินและพืชพรรณโบราณก็ไหลเข้ามา บัวแก้ว พระยาเดชเดชา และองครักษ์ทั้งสองคน ก้าวเท้าเข้าไปในความมืดมิดนั้น โดยมีกล้าคอยนำทาง แสงสว่างจากอัญมณีแห่งนภาในมือของบัวแก้ว ส่องสว่างเป็นประกายสีฟ้าอ่อนๆ ไล่ความมืดมิดออกไป เผยให้เห็นผนังอุโมงค์ที่สลักเสลาด้วยลวดลายและสัญลักษณ์โบราณที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน "ที่นี่... งดงามเหลือเกิน" บัวแก้วเอ่ยขึ้นพลางเงยหน้ามองผนังอุโมงค์ สัญลักษณ์เหล่านั้นดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เธอก็ยังไม่สามารถเข้าใจมันได้ทั้งหมด "นี่คือ 'หัวใจ' ของป่าแก้ว" กล้าอธิบาย "เป็นสถานที่ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรักษาพลังงานของอัญมณีโบราณ เป็นที่ที่เชื่อมโยงกับธรรมชาติและผืนแผ่นดิน" พวกเขาเดินลึกลงไปเรื่อยๆ ตามทางเดินที่ทอดตัวคดเคี้ยว ภายใต้การนำทางของแสงจากอัญมณี ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าและการหายใจของพวกเขาเอง "ข้ารู้สึกถึงพลังงานที่นี่" พระยาเดชเดชากล่าว "มันบริสุทธิ์และทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ" "พลังงานนี้เอง ที่จะช่วยปกป้องอัญมณีจากพวกคนชั่ว" บัวแก้วกล่าว "และอาจจะเป็นพลังที่ช่วยให้เราต่อสู้กับพวกเขาได้" ในที่สุด ทางเดินก็เปิดออกสู่โถงกว้างขนาดมหึมา เพดานโถงสูงจรดฟ้า มองเห็นก้อนหินขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ และเชื่อมต่อกันด้วยเส้นแสงสีขาวราวกับใยแมงมุม ตรงกลางโถงนั้น มีแท่นหินโบราณตั้งอยู่ ซึ่งบนแท่นนั้น มีช่องว่างสำหรับวางบางสิ่งบางอย่าง "นี่คือจุดศูนย์กลาง" กล้ากล่าว "เป็นที่ที่พลังของอัญมณีจะถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่" บัวแก้วมองไปยังช่องว่างบนแท่นหินนั้น เธอรู้สึกได้ทันทีว่า ที่นี่คือที่สำหรับอัญมณีแห่งนภา "ข้าต้องวางมันไว้ที่นี่" เธอเอ่ย ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไปวางอัญมณีบนแท่น ทันใดนั้น เสียงประตูกลไกด้านหลังก็ดังขึ้น! "ใครน่ะ!" องครักษ์นายหนึ่งตะโกน พลางชักดาบออกมาเตรียมพร้อม เงาร่างของทหารกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าอุโมงค์ พวกเขาถืออาวุธครบมือ ใบหน้าแสดงออกถึงความมุ่งมั่นและความเหี้ยมโหด "ไม่จริงน่า!" กล้าอุทานด้วยความตกใจ "พวกเขาตามเรามาจนถึงที่นี่ได้อย่างไร!" "เสนาบดีกลาโหม" พระยาเดชเดชาเอ่ยขึ้น ใบหน้าเคร่งขรึม "ข้าเดาว่าเขาคงคาดการณ์ไว้แล้ว ว่าเราจะมาที่นี่" "แย่แล้ว!" บัวแก้วอุทาน "พวกมันจะเอาอัญมณีไป!" "ไม่มีทาง!" พระยาเดชเดชากล่าวอย่างหนักแน่น "เราจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" เขาหันไปมองบัวแก้ว "บัวแก้ว เจ้าจงรีบนำอัญมณีไปวางบนแท่น ที่นี่คือที่เดียวที่จะสามารถปลดปล่อยพลังของมันได้" "แต่..." บัวแก้วลังเล "ข้าจะจัดการพวกมันเอง" พระยาเดชเดชากล่าว "องครักษ์ ออกไปจัดการพวกมัน!" องครักษ์ทั้งสองนายพุ่งเข้าโจมตีทหารกลุ่มนั้นทันที เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นไปทั่วโถงกว้าง ทหารฝ่ายเสนาบดีกลาโหมมีจำนวนมากกว่า แต่พวกองครักษ์ก็มีความชำนาญในการต่อสู้เป็นอย่างดี กล้าเองก็คว้าดาบออกมาจากเอว และเข้าช่วยเหลือองครักษ์อย่างไม่ลังเล "ข้าจะถ่วงเวลาพวกมันให้มากที่สุด!" เขาตะโกนบอกบัวแก้ว บัวแก้วมองภาพการต่อสู้ที่กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล แต่เธอก็รู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะรักษาอัญมณีไว้ได้ เธอรีบวิ่งไปยังแท่นหินโบราณนั้น ขณะที่เธอกำลังจะวางอัญมณีลงบนแท่น จู่ๆ ร่างของเสนาบดีกลาโหมก็ปรากฏขึ้นจากกลุ่มทหารที่เข้ามา เขาคือหัวหน้าของทหารเหล่านั้น! "เจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นรึ" เสนาบดีกลาโหมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ข้าตามรอยพวกเจ้ามาตลอด" "ท่านเสนาบดี!" บัวแก้วอุทานด้วยความตกใจ "วางอัญมณีลงเสีย" เสนาบดีกลาโหมสั่ง "แล้วเจ้าจะปลอดภัย" "ไม่มีวัน!" บัวแก้วตอบ เธอกอดอัญมณีไว้แน่น "เช่นนั้น เจ้าก็จงตายไปพร้อมกับมัน!" เสนาบดีกลาโหมตะโกน และพุ่งเข้าคว้าอัญมณีจากมือของบัวแก้ว ทันใดนั้นเอง! อัญมณีแห่งนภาในมือของบัวแก้วก็เปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้าขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลังงานมหาศาลแผ่ออกมาจากมัน โอบล้อมร่างของบัวแก้วไว้ "ไม่นะ!" เสนาบดีกลาโหมร้องอุทาน เมื่อแสงนั้นสว่างจ้าจนเขาไม่สามารถมองเห็นได้ พลังงานที่ไหลเวียนออกมาจากอัญมณี ได้ปลดปล่อยกลไกบางอย่างในโถงโบราณแห่งนี้ แสงสีขาวที่เชื่อมต่อก้อนหินกลางอากาศเริ่มสว่างขึ้น และสายฟ้าสีฟ้าก็เริ่มฟาดเปรี้ยงปร้างไปทั่วทั้งโถง บัวแก้วรู้สึกถึงพลังงานอันยิ่งใหญ่ที่หลั่งไหลเข้ามาในตัวเธอ ราวกับว่าเธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่แห่งนี้ เป็นส่วนหนึ่งของพลังอันบริสุทธิ์ที่สถิตอยู่ภายในป่าแก้ว "นี่คือพลังที่แท้จริงของอัญมณีแห่งนภา" เสียงที่ดังก้องขึ้นในใจของบัวแก้ว เป็นเสียงที่มาจากอัญมณีเอง "มันไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายล้าง แต่มีไว้เพื่อปกป้อง และรักษาดุลยภาพ" เสนาบดีกลาโหมและทหารของเขา ถูกพลังงานที่แผ่ออกมาผลักกระเด็นออกไป พวกเขาไม่สามารถทนทานต่อพลังอันมหาศาลนี้ได้ บัวแก้วค่อยๆ วางอัญมณีลงบนแท่นหินโบราณนั้น ทันทีที่อัญมณีสัมผัสกับแท่น แสงสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งโถง และค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแสงสว่างที่นุ่มนวล และความรู้สึกสงบสุขที่แผ่ซ่านไปทั่ว การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว ความลับของป่าแก้วถูกเปิดเผย และบัวแก้วก็ได้ตระหนักถึงภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ที่เธอต้องแบกรับต่อไป ในฐานะผู้ปกป้องอัญมณีแห่งนภา และเป็นผู้สืบทอดเจตนารมณ์ของขุนนางพิชัย