หลังจากที่อลิสาจากไป บรรยากาศในคฤหาสน์ก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง แต่ความเงียบในครั้งนี้ เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความรู้สึกที่ค้างคาใจ ทิพยรัตน์พยายามจะทำใจให้เป็นปกติ แต่ภาพของอลิสาก็ยังคงติดตาเธออยู่ตลอดเวลา ภาคินัยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของทิพยรัตน์ เขาเดินเข้ามาหาเธอ แล้วโอบไหล่เธอไว้เบาๆ "ไม่ต้องคิดมากนะครับ" "ฉันจะทำได้อย่างไรคะ" ทิพยรัตน์ถอนหายใจ "การกลับมาของเธอ มันเหมือนเป็นสัญญาณว่าเรื่องของเรามันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด" "ผมรู้" ภาคินัยพยักหน้า "แต่ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณเสมอ" "คุณแน่ใจนะคะ ว่าคุณรักฉันจริงๆ" ทิพยรัตน์ถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงกังวล "ไม่ใช่แค่เพราะความสงสาร หรือเพราะคุณรู้สึกผิด" ภาคินัยจับมือของทิพยรัตน์ แล้วจูบลงบนหลังมือของเธอเบาๆ "ผมรักคุณ ทิพยรัตน์ ผมรักคุณมาตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ผมรักในความดีของคุณ ความอดทนของคุณ และความเข้มแข็งของคุณ" เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงตาของเธอ "ตอนที่อลิสากลับมา ผมรู้สึกตกใจมาก แต่ผมก็รู้สึกได้ทันทีว่า หัวใจของผมมันอยู่ที่นี่ กับคุณ ผมไม่ต้องการใครอีกแล้วนอกจากคุณ" คำพูดของภาคินัยทำให้ทิพยรัตน์ใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความไม่มั่นคงก็ยังคงเกาะกุมหัวใจของเธออยู่ "แล้ว… แล้วคุณจะทำยังไงกับพี่อลิสาคะ" ทิพยรัตน์ถาม "เธอจะกลับมาอีกไหม" "ผมไม่รู้" ภาคินัยตอบตามตรง "แต่ถ้าเธอมา ผมจะบอกเธอให้ชัดเจนว่าผมเลือกใคร" "คุณ… คุณแน่ใจนะคะ" ทิพยรัตน์ยังคงถามย้ำ "คุณจะไม่ลังเลเลยเหรอ" "ไม่ครับ" ภาคินัยตอบอย่างหนักแน่น "ผมไม่ลังเลเลย" ทั้งสองนั่งเงียบๆ ไปสักพัก ต่างคนต่างก็กำลังประมวลผลความรู้สึกของตัวเอง "ฉัน… ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพี่อลิสาถึงกลับมา" ทิพยรัตน์พูดขึ้นมาลอยๆ "ถ้าเธอไม่ได้รักคุณแล้ว ทำไมเธอถึงต้องมาทำให้เรื่องมันยุ่งยาก" "บางที… เธออาจจะยังรักผมอยู่ก็ได้" ภาคินัยตอบ "หรือบางที… เธออาจจะเสียใจที่ตัดสินใจผิดพลาดไป" "แล้วคุณล่ะคะ" ทิพยรัตน์หันมาถาม "คุณเคยเสียใจไหม ที่คุณไม่ได้เลือกเธอ" ภาคินัยส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ครับ ผมไม่เคยเสียใจเลยที่ผมไม่ได้เลือกอลิสา เพราะถ้าผมเลือกเธอ ผมก็คงจะไม่ได้เจอคุณ" คำตอบของภาคินัยทำให้ทิพยรัตน์รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินัย มันไม่ได้เริ่มต้นอย่างสวยงาม แต่มันได้เติบโตขึ้นมาจากความเข้าใจ ความผูกพัน และความรักที่แท้จริง "ขอบคุณนะคะ" ทิพยรัตน์พูดเสียงแผ่วเบา "ขอบคุณคุณเหมือนกันครับ" ภาคินัยตอบ "ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผม" วันต่อมา ภาคินัยตัดสินใจว่าจะไปคุยกับอลิสาด้วยตัวเอง เขาไม่ต้องการให้ทิพยรัตน์ต้องมารับภาระเรื่องนี้เพียงลำพัง เขาไปหาอลิสาที่คอนโดของเธอ "อลิสา" ภาคินัยเอ่ยขึ้นเมื่ออลิสาเปิดประตู "เราต้องคุยกัน" อลิสายังคงมีท่าทีที่เย็นชา "คุยอะไร" "เรื่องของเรา" ภาคินัยตอบ "ผมไม่อยากให้เรื่องมันยืดเยื้อ ผมไม่อยากให้คุณมาทำให้ทิพยรัตน์เสียใจ" "คุณรักเธอมากจริงๆ เหรอ" อลิสาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมรักเธอ" ภาคินัยยืนยัน "ผมรักเธอมากจริงๆ" "แต่… แต่เราก็เคยรักกันมาก่อนนะภาคินัย" อลิสาพยายามจะอ้อนวอน "ความรักในอดีต มันไม่เหมือนกับความรักในปัจจุบันนะอลิสา" ภาคินัยพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ผมเสียใจที่ผมทำให้คุณเจ็บปวด แต่ผมเลือกทิพยรัตน์แล้ว" อลิสารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัด เธอไม่สามารถควบคุมน้ำตาที่ไหลออกมาได้ "ทำไม… ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไป" "ผมไม่ได้เปลี่ยนไป ผมแค่… พบเจอคนที่ใช่" ภาคินัยตอบ "ผมอยากให้คุณเข้าใจ และเดินหน้าต่อไปในชีวิตของคุณเอง" อลิสาเงยหน้าขึ้นมองภาคินัย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ "ฉัน… ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้" "ผมรู้" ภาคินัยพูด "ผมเสียใจด้วยจริงๆ" หลังจากวันนั้น อลิสาก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลยในชีวิตของภาคินัยและทิพยรัตน์ แม้ว่าเรื่องราวในอดีตจะยังคงทิ้งร่องรอยไว้บ้าง แต่ทั้งสองคนก็สามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้ ด้วยความรักและความเข้าใจที่พวกเขามีให้กัน วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของภาคินัยและทิพยรัตน์ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น พวกเขาเรียนรู้ที่จะให้อภัย เรียนรู้ที่จะเข้าใจ และเรียนรู้ที่จะรักกันในทุกๆ วัน ทิพยรัตน์ไม่เคยรู้สึกเสียใจเลยที่การแต่งงานที่เธอไม่ได้เลือกในตอนแรก ได้นำพาเธอมาพบกับภาคินัย และได้ค้นพบความรักที่แท้จริงในที่สุด