"ขอบคุณนะคะ" ทิพยรัตน์พูดเสียงแผ่ว เธอยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของภาคินัยแผ่วเบา ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมเข้ามาในหัวใจ ทั้งความรัก ความผูกพัน และความกังวลที่ยังมีอยู่ ภาคินัยมองดวงตาของทิพยรัตน์อย่างอ่อนโยน "ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกัน ที่เข้ามาในชีวิตผม" เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยสำหรับคุณ" "ฉันรู้ค่ะ" ทิพยรัตน์พยักหน้า "แต่ฉันเชื่อใจคุณ" "และผมก็เชื่อใจคุณ" ภาคินัยกระชับอ้อมแขน "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันในความเงียบที่อบอุ่น ก่อนที่ภาคินัยจะเหลือบมองนาฬิกา "ผมต้องไปแล้วนะครับ เดี๋ยวจะสาย" "ค่ะ" ทิพยรัตน์ยิ้มให้ "เดินทางปลอดภัยนะคะ" ภาคินัยเดินออกจากห้อง ทิพยรัตน์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังกว้างของเขาจนลับตาไป ความรู้สึกในใจยังคงปั่นป่วน แม้ปากจะบอกว่าเชื่อใจ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ยังมีความกังวลอยู่ไม่น้อย การปรากฏตัวของอลิสาทำให้ทุกอย่างที่เคยดูเหมือนจะมั่นคง เริ่มสั่นคลอน วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทิพยรัตน์พยายามใช้ชีวิตตามปกติ เธอเข้าครัวทำอาหารที่ภาคินัยชอบ ซื้อของตกแต่งบ้านเล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงการดูแลสวนดอกไม้ที่เธอปลูก แต่ทุกครั้งที่โทรศัพท์ดังขึ้น หรือมีเสียงกริ่งที่ประตู เธอก็จะรู้สึกวูบไหวในใจเสมอ ช่วงเย็นวันนั้น ภาคินัยกลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน ทิพยรัตน์รีบเดินเข้าไปหา "คุณกลับมาแล้ว ดิฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วนะคะ" "ขอบคุณครับที่รัก" ภาคินัยยิ้มให้ แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่สดใสเหมือนเคย "วันนี้มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะเลย" "มีอะไรเหรอคะ" ทิพยรัตน์ถามด้วยความเป็นห่วง "อยากเล่าให้ฟังไหมคะ" ภาคินัยส่ายหน้า "ยังก่อนนะครับ ขอผมพักสักครู่" เขาเดินไปทรุดตัวลงบนโซฟาตัวยาว "วันนี้เจออลิสาที่บริษัท" คำพูดของภาคินัยทำให้ทิพยรัตน์ชะงักไปทันที "แล้ว… แล้วเขาพูดอะไรบ้างคะ" "เขาก็ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามประสา" ภาคินัยพูดเสียงเรียบ "แล้วก็บอกว่าอยากจะขอโทษเรื่องที่ผ่านมา" "ขอโทษเหรอคะ" ทิพยรัตน์เลิกคิ้ว "ทำไมเขาถึงต้องมาขอโทษคุณ" "ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน" ภาคินัยถอนหายใจ "แต่ผมคิดว่าเขาคงอยากจะเริ่มต้นใหม่" "เริ่มต้นใหม่กับคุณเหรอคะ" ทิพยรัตน์ถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ภาคินัยหันมามองหน้าทิพยรัตน์ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ "ผมไม่แน่ใจครับ" "แล้วคุณบอกเขายังไงคะ" "ผมบอกเขาไปว่า ผมมีคุณแล้ว" ภาคินัยตอบ "และผมเลือกคุณ" "คุณพูดจริงๆ เหรอคะ" ทิพยรัตน์ถามย้ำ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ภาคินัยอย่างไม่วางตา "จริงครับ" ภาคินัยยื่นมือมาจับมือของทิพยรัตน์ไว้ "ผมบอกเขาไปตรงๆ ว่าผมรักคุณ และผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณไปไหน" ทิพยรัตน์รู้สึกเหมือนมีบางอย่างหล่นลงมาจากหัวใจ ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันเริ่มคลายลง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของภาคินัย "ฉัน… ฉันดีใจที่คุณพูดแบบนั้น" ทิพยรัตน์พูดเสียงสั่น "ฉันกลัวเหลือเกินว่าคุณจะใจอ่อน" "ไม่มีวันครับ" ภาคินัยกระชับมือเธอ "ผมไม่เคยเสียใจที่ได้รู้จักคุณ และผมก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยคุณไป" "แล้วเรื่องของบริษัทล่ะคะ" ทิพยรัตน์ถาม "ถ้าคุณต้องทำงานร่วมกับเขา จะเป็นยังไง" "ผมจะจัดการเองครับ" ภาคินัยตอบ "ผมจะทำให้แน่ใจว่ามันจะไม่กระทบกับความสัมพันธ์ของเรา" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" ทิพยรัตน์ยิ้มให้ "แต่ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ บอกฉันนะคะ" "แน่นอนครับ" ภาคินัยดึงทิพยรัตน์เข้ามาสวมกอด "ขอบคุณนะที่อยู่เคียงข้างผม" ทั้งสองกอดกันแน่น ราวกับจะเติมเต็มความรู้สึกที่เคยหวั่นไหวให้กลับมามั่นคงอีกครั้ง วันต่อมา อลิสาปรากฏตัวที่คฤหาสน์อีกครั้งในยามบ่ายแก่ๆ ทิพยรัตน์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขก เมื่อได้ยินเสียงกริ่งหน้าประตู เธอก็ลุกขึ้นไปเปิดด้วยใจที่ค่อนข้างสงบลงกว่าเดิม "สวัสดีค่ะคุณอลิสา" ทิพยรัตน์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สวัสดีค่ะคุณทิพยรัตน์" อลิสายิ้มบางๆ "ขอโทษนะคะที่มารบกวนอีกแล้ว" "ไม่เป็นไรค่ะ เชิญค่ะ" ทิพยรัตน์ผายมือเชิญเข้าไปในบ้าน ทั้งสองนั่งลงที่โซฟาในห้องรับแขก บรรยากาศค่อนข้างอึดอัดเล็กน้อย "คุณภาคินัยอยู่ที่ไหนคะ" อลิสาเอ่ยถาม "คุณภาคินัยไปประชุมที่บริษัทค่ะ น่าจะกลับมาช่วงเย็น" ทิพยรัตน์ตอบ "อ้อ" อลิสาพยักหน้า "ดิฉันก็เลยแวะมาคุยกับคุณก่อน" "มีอะไรเหรอคะ" ทิพยรัตน์ถาม อลิสาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ดิฉัน… อยากจะขอโทษคุณจริงๆ ค่ะ" ทิพยรัตน์มองอลิสาอย่างพิจารณา "เรื่องอะไรคะ" "เรื่องที่ดิฉันเคยทำกับคุณ" อลิสาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง "ดิฉันรู้ว่าดิฉันเคยทำร้ายคุณมากแค่ไหน" "ดิฉันเข้าใจค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "เรื่องมันผ่านไปแล้ว" "แต่สำหรับดิฉัน มันยังไม่ผ่านไปค่ะ" อลิสาพูดต่อ "ดิฉันอยากจะแก้ไขทุกอย่าง" "แก้ไขยังไงคะ" "ดิฉัน… อยากจะขอให้คุณยกโทษให้ดิฉัน" อลิสาพูด "และ… ดิฉันอยากจะขอให้คุณ… ถอยห่างจากภาคินัย" คำขอของอลิสาทำเอาทิพยรัตน์ถึงกับตาเบิกกว้าง "คุณ… คุณพูดอะไรนะคะ" "ดิฉันรู้ว่ามันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว" อลิสาพูดต่อ "แต่ดิฉันยังรักภาคินัยอยู่" "แต่… คุณทิ้งเขาไปแล้วนี่คะ" ทิพยรัตน์พยายามควบคุมเสียงของตัวเอง "ตอนนั้นดิฉันยังเด็กค่ะ แล้วก็สับสน" อลิสาอธิบาย "แต่ตอนนี้ ดิฉันรู้แล้วว่าใครคือคนที่ดิฉันต้องการ" "แต่คุณภาคินัย… เขารักฉันค่ะ" ทิพยรัตน์พูดเสียงหนักแน่นขึ้น "เขาเลือกฉันแล้ว" "ดิฉันรู้ค่ะ" อลิสาพยักหน้า "แต่ดิฉันเชื่อว่า… คุณจะเข้าใจ" "เข้าใจเรื่องอะไรคะ" ทิพยรัตน์ถาม "เข้าใจว่าคุณจะมาทำลายชีวิตคู่ของฉันเหรอคะ" "ไม่ค่ะ" อลิสาส่ายหน้า "ดิฉันไม่ได้คิดแบบนั้น" "แล้วคุณคิดยังไงคะ" ทิพยรัตน์ถามอย่างอดทนไม่ได้ "คุณมาบอกให้ฉันถอยห่างจากคนที่ฉันรัก เพียงเพราะคุณเพิ่งจะรู้ว่าคุณยังรักเขาอยู่เหรอคะ" "ดิฉัน… ดิฉันแค่อยากให้คุณรู้ว่า… ดิฉันพร้อมที่จะกลับไปหาภาคินัย" อลิสาพูด "และดิฉันเชื่อว่า… ภาคินัยก็ยังคงมีความรู้สึกดีๆ ให้ดิฉันอยู่" "คุณคิดผิดแล้วค่ะ" ทิพยรัตน์พูดเสียงเย็น "ความรู้สึกดีๆ ที่คุณภาคินัยมีให้คุณ มันเป็นเพียงความผูกพันในอดีตเท่านั้น" "แต่…" "คุณมาผิดคนแล้วค่ะ คุณอลิสา" ทิพยรัตน์ตัดบท "ความรักของเรามันไม่ใช่เรื่องที่จะมาต่อรองกันได้" อลิสามองทิพยรัตน์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ดิฉัน… ขอโทษจริงๆ ค่ะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "แต่ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจนะคะ ว่าคุณภาคินัยเลือกใคร" อลิสาเงียบไป เธอพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ดิฉันต้องไปแล้วค่ะ" "ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะ" ทิพยรัตน์กล่าว อลิสาเดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้ทิพยรัตน์นั่งนิ่งอยู่กับความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความสงสารปะปนกันไป