แม้ว่าปัญหาเรื่องคุณสมชายจะคลี่คลายลงไปมากแล้ว แต่ร่องรอยของความเจ็บปวดและความหวาดระแวงก็ยังคงหลงเหลืออยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในใจของทิพยรัตน์ "คุณแน่ใจนะว่าคุณสมชายจะไม่กลับมาอีก" ทิพยรัตน์ถามภาคินัยขณะที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ริมทะเล มองดูคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างแผ่วเบา ภาคินัยดึงเธอเข้ามากอด "ผมรับรองได้ เขาไม่สามารถทำอะไรเราได้อีกแล้ว" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" ทิพยรัตน์ถอนหายใจ "แต่ฉันก็อดกังวลไม่ได้" "ผมเข้าใจ" ภาคินัยพูด "แต่คุณต้องพยายามปล่อยวางมันนะ" "มันไม่ง่ายเลยค่ะ" ทิพยรัตน์เอ่ย "บางทีฉันก็นึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมา แล้วก็รู้สึกกลัว" "ผมรู้" ภาคินัยลูบแขนเธอเบาๆ "แต่คุณจำได้ไหม ว่าเราผ่านมันมาได้ยังไง" "เราผ่านมันมาได้ด้วยกันค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "ถูกต้อง" ภาคินัยยิ้ม "และเราก็จะผ่านมันต่อไปด้วยกัน" พวกเขาใช้เวลาพักผ่อนที่ริมทะเลหลายวัน บรรยากาศที่เงียบสงบและสวยงามช่วยเยียวยาจิตใจของทิพยรัตน์ได้เป็นอย่างดี แต่ถึงแม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ แต่ภายในใจของทิพยรัตน์ก็ยังคงมีรอยแผลเป็นจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา เธอเริ่มมีอาการนอนไม่หลับ และบางครั้งก็ฝันร้ายถึงคุณสมชาย "ภาคินัยคะ" คืนหนึ่ง ทิพยรัตน์สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก "ฉันฝันร้ายอีกแล้ว" ภาคินัยรีบลุกขึ้นมาปลอบเธอ "ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่นี่แล้ว" "ฉันกลัวค่ะ" ทิพยรัตน์พูดทั้งน้ำตา "ฉันฝันว่าเขาตามมาทำร้ายเรา" "มันเป็นแค่นิมิตในความฝันนะครับ" ภาคินัยกล่าว "คุณสมชายถูกดำเนินคดีตามกฎหมายไปแล้ว เขาทำอะไรเราไม่ได้อีก" "แต่ฉันก็ยังอดกลัวไม่ได้" ทิพยรัตน์สะอื้น "ฉันกลัวว่าเขาจะกลับมาแก้แค้น" "ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" ภาคินัยสวมกอดเธอแน่น "ผมจะปกป้องคุณเอง" เช้าวันต่อมา ภาคินัยตัดสินใจพาทิพยรัตน์ไปพบจิตแพทย์ "ผมเป็นห่วงทิพยรัตน์นะครับ" ภาคินัยอธิบายให้จิตแพทย์ฟัง "เธอมีอาการนอนไม่หลับ ฝันร้าย และมีความกังวลมากเกินไป" จิตแพทย์รับฟังอย่างตั้งใจ และให้คำแนะนำในการบำบัด "อาการของคุณทิพยรัตน์เป็นอาการที่พบได้ทั่วไปหลังจากเผชิญกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจครับ" จิตแพทย์กล่าว "เราจะค่อยๆ ช่วยเธอให้ผ่านมันไปได้" การบำบัดค่อยๆ ช่วยให้ทิพยรัตน์รู้สึกดีขึ้น เธอเริ่มนอนหลับได้สนิทขึ้น และความกังวลก็ลดน้อยลง แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้คนแปลกหน้า หรืออยู่ในสถานการณ์ที่เธอไม่คุ้นเคย "ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่เหมือนเดิมเลยค่ะ" ทิพยรัตน์พูดกับภาคินัยวันหนึ่ง "ฉันเคยเป็นคนเข้มแข็งนะ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกอ่อนแอไปหมด" "คุณไม่ได้อ่อนแอเลยนะครับ" ภาคินัยบอก "คุณกำลังพยายามที่จะก้าวผ่านมันไปต่างหาก" "แล้วถ้าฉันก้าวผ่านมันไปไม่ได้ล่ะคะ" ทิพยรัตน์ถาม "คุณจะก้าวผ่านมันไปได้แน่นอน" ภาคินัยตอบด้วยความมั่นใจ "เพราะคุณมีผมอยู่เคียงข้าง" ในขณะที่ทิพยรัตน์กำลังพยายามเยียวยาจิตใจของตัวเอง ภาคินัยก็ต้องเผชิญกับปัญหาอีกอย่างหนึ่ง พ่อของเขาเริ่มมีอาการป่วยหนัก "ผมเป็นห่วงพ่อมากครับ" ภาคินัยบอกทิพยรัตน์ "ท่านดูอ่อนแอลงไปเยอะเลย" "คุณพ่อคงจะเสียใจเรื่องคุณสมชายมากนะคะ" ทิพยรัตน์กล่าว "ใช่ครับ" ภาคินัยพยักหน้า "ผมคิดว่ามันเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ท่านป่วย" ภาคินัยทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลพ่อของเขา เขาพยายามพูดคุยกับพ่อ เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ท่านฟัง เพื่อให้ท่านรู้สึกดีขึ้น "พ่อครับ" ภาคินัยนั่งลงข้างเตียงของพ่อ "พ่อรู้ไหมว่าทิพยรัตน์เป็นคนดีขนาดไหน" พ่อของภาคินัยลืมตาขึ้นช้าๆ "พ่อรู้… พ่อเห็นมาตลอด" "ผมรักเธอมากนะครับพ่อ" ภาคินัยกล่าว "ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลือกับเธอ" พ่อของภาคินัยยิ้มอ่อนๆ "พ่อก็ดีใจที่ลูกเจอคนที่รักจริง" "ผมขอโทษนะครับพ่อ" ภาคินัยพูดเสียงสั่น "ที่ผมทำให้พ่อต้องเสียใจเรื่องคุณสมชาย" "ไม่เป็นไรลูก" พ่อของภาคินัยตอบ "พ่อรู้ว่าลูกไม่ได้ตั้งใจ" "ผมจะดูแลทุกอย่างให้ดีที่สุดครับ" ภาคินัยสัญญา "พ่อเชื่อใจลูก" พ่อของภาคินัยกล่าว "ดูแลตัวเองกับทิพยรัตน์ให้ดีนะ" การพูดคุยกับพ่อในครั้งนั้น ทำให้ภาคินัยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก เขาเห็นว่าพ่อของเขายอมรับทิพยรัตน์แล้วจริงๆ เมื่อพ่อของภาคินัยอาการดีขึ้นเล็กน้อย ภาคินัยก็ตัดสินใจทำสิ่งหนึ่ง "ทิพยรัตน์ครับ" ภาคินัยเอ่ยปาก "คุณ… คุณจะแต่งงานกับผมไหม" ทิพยรัตน์มองภาคินัยด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่รอยยิ้มจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "คุณแน่ใจเหรอคะ" เธอถาม "ผมแน่ใจที่สุดในชีวิต" ภาคินัยตอบ "ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลือกับคุณ" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" ทิพยรัตน์ตอบ "ฉันยอมแต่งงานกับคุณค่ะ" ภาคินัยสวมกอดทิพยรัตน์ไว้แน่น เขาดีใจที่ในที่สุดความสัมพันธ์ของพวกเขาก็จะก้าวไปสู่ขั้นต่อไป แต่ถึงแม้ว่าจะมีข่าวดีเรื่องการหมั้นหมายเกิดขึ้น แต่ความรู้สึกไม่สบายใจในใจของทิพยรัตน์ก็ยังคงอยู่ มันเหมือนกับเงาที่คอยตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ เธอรู้ว่าเธอต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะสามารถก้าวข้ามผ่านความกลัวและความเจ็บปวดจากอดีตไปได้ "เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่คะ" ทิพยรัตน์ถาม "ผมอยากให้มันเกิดขึ้นเร็วที่สุด" ภาคินัยตอบ "แต่ก็ต้องรอให้พ่อผมแข็งแรงกว่านี้ก่อน" "ค่ะ" ทิพยรัตน์พยักหน้า "ฉันเข้าใจ" วันเวลาแห่งความสุขกำลังจะมาถึง แต่ทิพยรัตน์ก็ยังคงต้องต่อสู้กับอดีตของเธอต่อไป