หลังจากเหตุการณ์ในห้องทำงาน ทิพยรัตน์ก็เริ่มรู้สึกอึดอัดใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้ภาคินัย แม้ว่าเขาจะพยายามแสดงความรักและความใส่ใจต่อเธอเหมือนเดิม แต่เธอกลับรู้สึกว่ามีกำแพงบางๆ กั้นระหว่างทั้งสองอยู่ ความคิดถึงผู้หญิงในรูปถ่ายยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ทำให้เธอไม่สามารถวางใจได้อย่างเต็มที่ วันเวลาผ่านไป ทิพยรัตน์พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เธอเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคมกับภาคินัย ไปทานอาหารนอกบ้าน และพยายามพูดคุยกับเขาอย่างที่เคยเป็น แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความสงสัยและความไม่สบายใจ วันหนึ่ง ขณะที่ภาคินัยกำลังติดพันงานจนดึก ทิพยรัตน์ก็ตัดสินใจกลับไปที่ห้องทำงานเก่าของเขาอีกครั้ง เธอต้องการที่จะหาคำตอบบางอย่างที่ยังค้างคาอยู่ในใจ เมื่อเปิดประตูเข้าไป เธอก็ตรงไปยังโต๊ะทำงาน และหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง คราวนี้ เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกรอบรูป เธอค่อยๆ ดึงรูปออกมา และพบกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับไว้ เธอคลี่มันออก และอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่ดูคุ้นเคย "ถึงภาคินัยที่รัก, ฉันรู้ว่าเรากำลังจะแต่งงานกันในอีกไม่ช้า แต่ฉันก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป หัวใจของฉันมันไม่ใช่ของคุณแล้ว ฉันขอโทษจริงๆ ที่ต้องทำแบบนี้ แต่ฉันรักคนอื่น ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจ และขอให้คุณมีความสุขกับชีวิตใหม่ของคุณนะ ด้วยรักเสมอ, อลิสา" ทิพยรัตน์อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตกใจและความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน เธอจำได้ทันทีว่าชื่อ "อลิสา" คือชื่อของพี่สาวต่างมารดาของเธอเอง "อลิสา… เป็นไปไม่ได้" ทิพยรัตน์พึมพำกับตัวเอง "พี่อลิสา… พี่สาวของฉัน" ความจริงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำให้ทิพยรัตน์ถึงกับทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้อง ความคิดทุกอย่างตีกันมั่วไปหมด เธอย้อนนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น ความเย็นชาของภาคินัยในช่วงแรก เหตุผลที่เขาต้องแต่งงานกับเธอ มันช่างสอดคล้องกับข้อความในจดหมายฉบับนี้เหลือเกิน "เขา… เขาแต่งงานกับฉันเพราะพี่สาวของฉันบอกเลิกเขา" ทิพยรัตน์พูดเสียงสั่น "เขาไม่ได้… เขาไม่ได้เลือกฉันเลย" เธอรู้สึกเหมือนถูกแทงข้างหลังอย่างแรง ความรู้สึกอบอุ่นที่เคยมีต่อภาคินัย จางหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง ในขณะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ภาคินัยยืนมองทิพยรัตน์ที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ทิพยรัตน์! คุณมาทำอะไรที่นี่" เขาถาม ทิพยรัตน์เงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอยื่นจดหมายในมือให้เขา "นี่… นี่มันเรื่องจริงใช่ไหมคะ" ทิพยรัตน์ถามเสียงสั่น "คุณแต่งงานกับฉัน เพราะพี่อลิสาเขาบอกเลิกคุณใช่ไหม" ภาคินัยมองจดหมายในมือของทิพยรัตน์ สีหน้าของเขาซีดเผือด เขารู้ดีว่าความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย "ผม… ผมจำเป็นต้องแต่งงาน" ภาคินัยกล่าวเสียงแผ่ว "ครอบครัวผมกดดันมาก ถ้าผมไม่แต่งงาน เรื่องธุรกิจของตระกูลอาจจะมีปัญหา" "แล้ว… แล้วความรู้สึกของคุณล่ะคะ" ทิพยรัตน์ถาม "คุณเคยมีความรู้สึกดีๆ ให้ฉันบ้างไหม หรือว่าทั้งหมดมันเป็นแค่การแสดง" ภาคินัยนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของทิพยรัตน์ "ตอนแรก… ผมยอมรับว่ามันเป็นไปตามข้อตกลง" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ" ทิพยรัตน์ถามต่อ "ตอนนี้… ผมรู้สึกดีกับคุณนะทิพยรัตน์" ภาคินัยตอบ "ผมดีใจที่คุณเข้ามาในชีวิตผม" "ดีใจ… อย่างนั้นเหรอคะ" ทิพยรัตน์หัวเราะทั้งน้ำตา "แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกความจริงกับฉันเลย" "ผมกลัว… กลัวว่าคุณจะรับไม่ได้ กลัวว่าคุณจะเกลียดผม" ภาคินัยสารภาพ "ผมไม่อยากเสียคุณไป" "แต่ตอนนี้… ฉันก็กำลังจะเสียคุณไปอยู่ดี" ทิพยรัตน์พูด "เพราะความจริงที่น่าเกลียดนี้" เธอหยิบรูปถ่ายของภาคินัยกับอลิสาขึ้นมาอีกครั้ง "คุณยังเก็บรูปของเธอไว้… เพราะคุณยังรักเธออยู่ใช่ไหม" "ผมบอกแล้วว่ามันเป็นแค่อดีต" ภาคินัยพยายามอธิบาย "แต่มันคืออดีตที่กำหนดปัจจุบันของเรา" ทิพยรัตน์กล่าว "ฉันไม่สามารถอยู่กับคนที่แต่งงานกับฉันเพียงเพราะหน้าที่ หรือเพราะถูกทิ้งได้" ความจริงที่ถูกเปิดเผยอย่างไม่คาดฝัน ได้ทำลายความหวังและความสุขที่ทิพยรัตน์เพิ่งจะค้นพบ มันเป็นจุดจบของความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้น และทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดและความผิดหวัง ทิพยรัตน์รู้ดีว่าเธอไม่สามารถเดินหน้าต่อไปในความสัมพันธ์ที่ตั้งอยู่บนรากฐานของความไม่ซื่อสัตย์และความไม่เท่าเทียมนี้ได้อีกแล้ว