ภาคินัยยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นทิพยรัตน์นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องทำงานของเขา มือของเธอสั่นเทาถือกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น ดวงตาเบิกกว้างสะท้อนความตกตะลึงที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ เสียงหอบหายใจที่แผ่วเบาของเธอเป็นเหมือนเสียงสะท้อนก้องในความเงียบงันของห้อง ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอายของอดีตที่ถูกเก็บงำไว้ "ทิพยรัตน์! คุณมาทำอะไรที่นี่" ภาคินัยเอ่ยถาม น้ำเสียงสั่นเครือ เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเธอช้าๆ ราวกับกลัวว่าจะทำให้เธอแตกสลายไปเสียก่อน "คุณ… คุณเห็นอะไรบ้าง" ทิพยรัตน์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า ความเจ็บปวดฉายชัดในแววตาคู่นั้น เธอไม่สามารถเอ่ยคำใดออกมาได้ในทันที ทำได้เพียงชี้ไปที่กระดาษในมือเธอ ภาคินัยมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังกระดาษแผ่นนั้น เขารู้ดีว่ามันคืออะไร มันคือจดหมายลาที่อลิสาเขียนถึงเขาเมื่อหลายปีก่อน จดหมายที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครได้เห็นอีกแล้ว โดยเฉพาะทิพยรัตน์ "คุณ… คุณเขียนมันเองใช่ไหม" ทิพยรัตน์ถามเสียงแหบพร่า "จดหมายที่บอกว่าคุณรักคนอื่น และบอกเลิกกับคุณภาคินัย" ภาคินัยพยักหน้าช้าๆ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ใช่… มันเป็นจดหมายจากอลิสา" "พี่อลิสา!" ทิพยรัตน์ตะโกนชื่อพี่สาวของเธอออกมา ราวกับต้องการจะยืนยันความจริงที่เจ็บปวด "พี่สาวของฉันเองเหรอคะ! คุณภาคินัย! คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยใช่ไหม! ตั้งแต่แรก! คุณหลอกฉัน!" เสียงของเธอสั่นเครือเต็มไปด้วยความขมขื่นและความโกรธที่ปะทุขึ้นมาอย่างฉับพลัน เธอรู้สึกเหมือนถูกต้มทั้งเป็น ความรัก ความผูกพันที่เธอเริ่มมีให้เขา มันกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากความสงสารและความผิดพลาด "ทิพยรัตน์ ฟังผมก่อน" ภาคินัยพยายามจะเข้าใกล้เธอ แต่ทิพยรัตน์ผงะถอยหลังราวกับถูกมีดกรีดแทง "ผม… ผมไม่ได้หลอกคุณ" "ไม่ได้หลอกเหรอคะ!" ทิพยรัตน์หัวเราะเยาะทั้งน้ำตา "คุณแต่งงานกับฉัน เพราะผู้หญิงที่คุณรักทิ้งคุณไป! คุณต้องการใครสักคนมาแทนที่! แล้วคุณก็เลือกฉัน! ผู้หญิงที่คุณไม่เคยต้องการ! ไม่เคยคิดอยากจะเลือก!" "มันไม่ใช่อย่างนั้น" ภาคินัยรีบแก้ต่าง "ผม… ผมยอมรับว่าตอนแรกมันเป็นไปตามเงื่อนไขของผู้ใหญ่ แต่หลังจากที่ผมได้ใช้ชีวิตอยู่กับคุณ ผม… ผมรู้สึกดีกับคุณจริงๆ นะ" "รู้สึกดี?" ทิพยรัตน์ถามสวนกลับ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ความรู้สึกดีที่คุณว่า มันคืออะไรคะ! คือความสงสาร! คือการทำตามหน้าที่! หรือเพราะฉันหน้าตาเหมือนพี่อลิสา! บอกฉันมาสิคะ!" คำถามสุดท้ายนั้นทำให้ภาคินัยนิ่งอึ้งไป เขาไม่สามารถตอบคำถามนั้นออกมาได้ในทันที เพราะลึกๆ แล้ว เขาเองก็ยังไม่แน่ใจในคำตอบนั้นเช่นกัน "ผม… ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลย" เขาตอบอย่างอ้อมแอ้ม "ผมรักคุณนะ ทิพยรัตน์" "รักเหรอคะ!" ทิพยรัตน์ตะโกนเสียงดัง "อย่าพูดคำว่ารักกับฉันอีก! มันน่าขยะแขยง! คุณทำให้ฉันเกลียดคำๆ นี้ไปเลย!" เธอสะบัดหน้าหนี พยายามระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน เธอไม่สามารถทนอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป เธอต้องหนีไปให้ไกลที่สุด "คุณ… คุณจะไปไหน" ภาคินัยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเธอจะลุกขึ้น "ฉันจะไป! ไปจากที่นี่! ไปจากคุณ!" ทิพยรัตน์พูดเสียงสั่น เธอรีบหยิบกระดาษในมือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ราวกับมันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะย้ำเตือนความเจ็บปวดนี้ แล้วเธอก็รีบวิ่งออกจากห้องทำงานไปทันที ภาคินัยพยายามจะตามเธอไป แต่เขาก็ทำได้เพียงยืนมองแผ่นหลังของเธอที่ลับหายไปในความมืดของโถงทางเดิน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง เหลือเพียงแต่เขากับกองเอกสารเก่าๆ และความจริงที่ถูกเปิดเผยอย่างไม่คาดฝัน เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน และหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมามองอีกครั้ง รูปของเขากับอลิสาในวันวาน ใบหน้าของอลิสาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส แต่บัดนี้ รอยยิ้มนั้นกลับกลายเป็นเหมือนกรงขังที่พันธนาการเขาไว้กับอดีต "ทำไม… ทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้" เขาพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง เขาไม่เคยต้องการให้ทิพยรัตน์ต้องมารับรู้เรื่องราวที่ซับซ้อนเช่นนี้ เขาเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างช้าๆ ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง หัวใจของเขาหนักอึ้งไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ เขาไม่รู้เลยว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไป เขาทำลายความรู้สึกของทิพยรัตน์ไปเสียแล้ว และเขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถแก้ไขมันได้หรือไม่ ขณะที่เขากำลังเดินไปตามโถงทางเดิน เขาก็ได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดออก เขาเหลียวไปมอง ก็เห็นใบหน้าของมารดาของเขา ยืนมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เกิดอะไรขึ้นภาคินัย" ท่านถาม น้ำเสียงไร้อารมณ์ "ฉันเห็นคุณวิ่งตามทิพยรัตน์ออกไป เธอเป็นอะไร" ภาคินัยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง "ไม่มีอะไรครับคุณแม่" เขาโกหก "เธอแค่… รู้สึกไม่สบาย" มารดาของเขาปรายตามองเขาอย่างจับผิด "แน่ใจเหรอ" "ครับ" ภาคินัยตอบสั้นๆ เขาไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้กับมารดาของเขาในตอนนี้ "ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอกได้นะ" ท่านกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งภาคินัยไว้กับความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับแบกโลกทั้งใบเอาไว้ เขาตัดสินใจจะตามทิพยรัตน์ไป เขาต้องตามเธอไป เขาต้องอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง แม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมรับฟังเขาหรือไม่ก็ตาม