ทิพยรัตน์วิ่งออกมาจากคฤหาสน์ราวกับคนบ้า เธอไม่สนใจว่าใครจะมอง หรือจะคิดอย่างไร เธอเพียงแค่วิ่งออกไปข้างนอก สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดพยายามจะสงบสติอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน เธอวิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่สวนกุหลาบด้านหลังของคฤหาสน์ ซึ่งเป็นที่ที่เธอชอบมาหลบพักใจเสมอ น้ำตาที่เคยพยายามกลั้นไว้ บัดนี้ก็ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าเย็นเฉียบ กอดเข่าแน่น ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยความเสียใจ "ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำไมฉันถึงได้โง่ขนาดนี้" เธอคิดย้อนกลับไปถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความไม่เต็มใจ ความห่างเหินในช่วงแรก การค่อยๆ ปรับตัวเข้าหากัน ความอบอุ่นที่เธอรู้สึกได้จากการมีเขาอยู่เคียงข้าง ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆ เธอเริ่มมีความหวัง เริ่มมองเห็นอนาคตที่มีเขาร่วมด้วย แต่แล้ว ความจริงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ก็เหมือนกับน้ำเย็นที่สาดซัดเข้ามาดับไฟแห่งความหวังของเธอจนมอดไหม้ เธอไม่ใช่ตัวเลือกของเขา เขาแต่งงานกับเธอเพราะถูกบังคับ เขาแต่งงานกับเธอเพราะผู้หญิงที่เขารักบอกเลิกเขา "ฉันเป็นแค่ตัวสำรอง" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "เป็นแค่คนที่เขาเลือกมาเติมเต็มช่องว่าง" เธอเงยหน้ามองฟ้า ท้องฟ้าที่เคยดูสดใส บัดนี้กลับกลายเป็นสีเทาหม่นหมอง ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกของเธอในขณะนั้น ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับห้วงแห่งความเศร้า เสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ก็ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง ภาคินัยยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและความเสียใจ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "คุณ… คุณมาทำไม" ทิพยรัตน์ถามเสียงสั่น "คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉันอีกแล้ว" "ทิพยรัตน์ ผมขอโทษ" ภาคินัยเอ่ยขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมรู้ว่าผมพูดอะไรไปมันอาจจะฟังดูไร้สาระ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรู้สึกเสียใจจริงๆ" "เสียใจเหรอคะ" ทิพยรัตน์หัวเราะทั้งน้ำตา "คุณเสียใจที่ฉันรู้ความจริง หรือเสียใจที่แผนของคุณมันไม่เป็นไปตามที่คาดไว้" "ผมเสียใจที่ทำให้คุณเสียใจ" ภาคินัยตอบอย่างหนักแน่น "ผมรู้ว่าผมผิด ผมยอมรับว่าผมเคยมีปัญหาเรื่องหัวใจ และผมอาจจะไม่ได้เริ่มต้นความสัมพันธ์กับคุณด้วยความรู้สึกที่ดีที่สุด แต่หลังจากที่ผมได้รู้จักคุณ ได้ใช้ชีวิตอยู่กับคุณ ผม… ผมรู้สึกผูกพันกับคุณจริงๆ นะ" "ผูกพันเหรอคะ" ทิพยรัตน์ถามสวนกลับ "ความผูกพันแบบไหนที่คุณพูดถึง! แบบที่ทำให้คุณยังเก็บรูปผู้หญิงคนนั้นไว้! แบบที่ทำให้คุณยังต้องกลับไปที่ห้องทำงานนั้น! แบบที่ทำให้คุณบอกรักฉันทั้งๆ ที่ในใจคุณอาจจะยังคิดถึงแต่เขา!" "มันไม่ใช่อย่างนั้น" ภาคินัยรีบแก้ต่าง "ผมเก็บรูปนั้นไว้เพราะมันเป็นความทรงจำ แต่ผมไม่ได้คิดถึงอดีตอีกแล้ว ผม… ผมรักคุณนะ ทิพยรัตน์" "พอได้แล้ว!" ทิพยรัตน์ตะโกนใส่เขา "อย่าพูดคำนั้นกับฉันอีก! ฉันไม่ต้องการได้ยินมัน! ฉันไม่ต้องการให้คุณมาสงสารฉัน! ฉันไม่ต้องการความรักแบบนี้!" เธอผลักหน้าอกของเขาออกอย่างแรง และพยายามจะลุกขึ้น แต่ภาคินัยก็คว้าแขนเธอไว้ "ทิพยรัตน์ อย่าไปเลย" เขาอ้อนวอน "ให้โอกาสผมได้อธิบาย" "ไม่มีอะไรจะอธิบายอีกแล้ว" ทิพยรัตน์สะบัดแขนออก "ฉันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ความจริงที่ว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่คุณเลือกมาเพราะคุณไม่มีทางเลือกอื่น" "มันไม่จริง" ภาคินัยยืนกราน "ผมเลือกคุณนะ ทิพยรัตน์ ผมเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่กับคุณ" "เลือกเหรอคะ!" ทิพยรัตน์หัวเราะอย่างขมขื่น "คุณเลือกฉันเพราะอะไร! เพราะคุณสงสาร! เพราะคุณรู้สึกผิด! หรือเพราะคุณกลัวที่จะอยู่คนเดียว! บอกฉันมาสิ!" ภาคินัยนิ่งเงียบไป เขาไม่สามารถหาคำตอบที่ตรงใจทิพยรัตน์ได้ในทันที ความซับซ้อนของความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ทำให้เขาไม่สามารถอธิบายมันออกมาได้อย่างชัดเจน "ผม… ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง" เขาตอบตามตรง "แต่ผมรู้ว่าผมรักคุณ ผมอยากจะอยู่กับคุณ" "คุณรักฉัน" ทิพยรัตน์ทวนคำ "คุณแน่ใจเหรอคะ! แน่ใจแค่ไหน!" "ผมแน่ใจ" ภาคินัยยืนยัน "ผมรักคุณจริงๆ" "ถ้าคุณรักฉันจริง" ทิพยรัตน์มองเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณจะทำยังไง" ภาคินัยมองเธอด้วยความสับสน "คุณหมายความว่ายังไง" "ถ้าคุณรักฉันจริงๆ" ทิพยรัตน์พูดต่อ "คุณจะบอกความจริงทั้งหมดให้ฉันฟัง ความจริงเกี่ยวกับคุณอลิสา ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของคุณ และความจริงเกี่ยวกับเหตุผลที่คุณต้องแต่งงานกับฉัน" ภาคินัยนิ่งไป เขาไม่เคยคิดว่าทิพยรัตน์จะขอให้เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมด เขาคิดว่าเธอคงจะหนีไป และจบเรื่องราวทั้งหมดแค่นี้ "คุณ… คุณอยากจะฟังจริงๆ เหรอ" เขาถาม "ฉันอยากรู้" ทิพยรัตน์ตอบเสียงหนักแน่น "ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมด เพื่อที่ฉันจะได้ตัดสินใจได้ว่า ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป" ภาคินัยมองไปที่ทิพยรัตน์ เขารู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะอธิบายทุกอย่าง และอาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ เขาถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้" เขาตอบ "ผมจะเล่าให้คุณฟังทุกอย่าง" ทิพยรัตน์มองเขาด้วยความหวังแฝงความระแวง เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวทั้งหมดหรือไม่ แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอต้องรู้ความจริงทั้งหมด เพื่อที่จะก้าวต่อไป