คุณหญิงรัตนาหยิบซองจดหมายสีซีดขึ้นมาเปิดอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่ากระดาษเก่าแก่จะแหลกสลายไปเสียก่อน ลายมือหวัดๆ ในจดหมายน้อยนั้นยังคงชัดเจน แม้ว่ากาลเวลาจะล่วงเลยไปนานเพียงใดก็ตาม เธอเริ่มอ่านข้อความที่อยู่ภายในอย่างตั้งใจ พิมพ์ดายืนมองดูใบหน้าของคุณหญิงที่เริ่มมีแววตาฉงนสนเท่ห์ขึ้นเรื่อยๆ อากาศในห้องโถงใหญ่ที่เคยอบอ้าว กลับรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาอย่างประหลาด “มันเป็นจดหมายรัก… แต่ก็ไม่ใช่จดหมายรักธรรมดา” คุณหญิงรัตนาพึมพำเสียงเบา “มีแต่ตัวเลขกับสัญลักษณ์แปลกๆ เต็มไปหมด ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” พิมพ์ดาขยับเข้าไปใกล้ “รหัสลับที่คุณลุงให้มานี่เองค่ะ คุณป้า พอจะตีความได้บ้างไหมคะ?” คุณหญิงรัตนาส่ายหน้าช้าๆ “ไม่เลยค่ะพิมพ์ แต่มันดูเป็นระบบดีนะ เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ต้องไขออกไป” เธอเงยหน้ามองพิมพ์ดา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสงสัย บัดนี้กลับมีประกายแห่งความหวังเจือจาง “คุณน่ะ… พอจะมีความรู้เรื่องพวกนี้บ้างไหม? เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า?” พิมพ์ดาครุ่นคิด “ไม่เคยโดยตรงค่ะ แต่… ในสมุดบันทึกของคุณลุง มีเขียนถึงเรื่องรหัสมอร์สอยู่เหมือนกันค่ะ แล้วก็มีตัวอักษรย่อบางตัวที่เหมือนจะใช้แทนคำบางคำด้วย” “จริงหรือ?” คุณหญิงรัตนารับคำอย่างตื่นเต้น “ลองดูสิ ลองดูว่าพอจะเชื่อมโยงอะไรได้บ้าง ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะได้เข้าใกล้ความจริงบางอย่างแล้ว” ทั้งสองช่วยกันแกะรอยรหัสลับในจดหมาย คุณหญิงรัตนามีความจำเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตที่แม่นยำ ในขณะที่พิมพ์ดามีมุมมองที่สดใหม่และมีไหวพริบในการวิเคราะห์ข้อมูลใหม่ๆ พวกเธอใช้เวลาหลายชั่วโมงในห้องโถงนั้น ค้นหาความเชื่อมโยงระหว่างตัวเลข สัญลักษณ์ และข้อความสั้นๆ ที่พอจะจับใจความได้ในสมุดบันทึกเก่าแก่ “อันนี้… ‘จุด-ขีด-จุด’ นี่มันรหัสมอร์สใช่ไหมคะ?” พิมพ์ดานิ้วชี้ไปที่กลุ่มสัญลักษณ์หนึ่ง “แล้วถ้าถอดออกมา… ได้คำว่า ‘แสง’… คุณป้าคะ ‘แสง’ นี่หมายถึงอะไรคะ?” คุณหญิงรัตนารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแวบเข้ามาในความคิด “แสง… แสง… น่าจะหมายถึง ‘แสงจันทร์’ หรือเปล่า? สมัยคุณชานนท์ยังเด็กๆ เขาชอบพาฉันไปดูดาวที่ริมทะเลสาบตอนกลางคืน แล้วก็บอกว่า ‘แสงจันทร์’ สวยที่สุด” “แล้วถ้า ‘แสง’ หมายถึง ‘แสงจันทร์’ ล่ะคะ ตัวเลขเหล่านี้ที่อยู่ติดกันมันจะหมายถึงอะไร?” พิมพ์ดายังคงครุ่นคิด “สมุดบันทึกของคุณลุงมีพูดถึง ‘วัน’ และ ‘เวลา’ บ่อยๆ ด้วยนะคะ” “งั้นลองดูสิ… วันที่ที่เขียนถึง ‘แสงจันทร์’… มีอยู่สองสามวันที่เขียนถึงเป็นพิเศษ” คุณหญิงรัตนากลับไปเปิดสมุดบันทึกอีกครั้ง “วันที่ 14… เดือน 8… เวลา… 22:00 น. ที่ริมทะเลสาบ” “14… 8… 22:00 น.” พิมพ์ดากล่าวซ้ำ “แล้วในรหัสลับมีตัวเลข 14, 8, 22 อยู่ด้วยค่ะ! คุณป้าคะ มันอาจจะเป็นวันที่และเวลาที่บันทึกข้อความนี้ก็ได้นะคะ!” “เป็นไปได้!” คุณหญิงรัตนารู้สึกราวกับเห็นแสงสว่างรำไร “แล้วรหัสลับอื่นๆ ล่ะ? มีอะไรอีกบ้าง?” “มีสัญลักษณ์คล้ายๆ รูปดอกบัวค่ะ แล้วก็มีตัวเลข 5 อยู่ข้างๆ” พิมพ์ดาชี้ไปที่ส่วนอื่นของจดหมาย “ดอกบัว… เป็นไปได้ไหมคะว่าหมายถึง ‘เรือนพวงพยอม’ ที่เราไปเจอภาพถ่ายเก่าๆ ในห้องใต้หลังคา?” “เรือนพวงพยอม…” คุณหญิงรัตนากลืนน้ำลาย “ใช่แล้ว! ฉันจำได้ว่าสมัยก่อน บ้านหลังนั้นเคยเป็นบ้านพักของครอบครัวเรา มีสวนดอกบัวสวยงามมาก… แล้วก็มีเรือนไม้เล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมสระบัว” “แล้ว 5 ล่ะคะ? หมายถึงอะไร?” พิมพ์ดาเอ่ยถาม “5… 5…” คุณหญิงรัตนากลับไปเปิดสมุดบันทึกอีกครั้ง “อ้อ! ที่นี่มีเขียนถึง ‘ห้องที่ 5’ ด้วย! เขาบอกว่า ‘ห้องที่ 5’ เป็นห้องเก็บของเก่า และมีของบางอย่างที่สำคัญมากซ่อนอยู่” “ห้องที่ 5 ที่เรือนพวงพยอม!” พิมพ์ดารู้สึกตื่นเต้น “เป็นไปได้ไหมคะว่าข้อมูลสำคัญทั้งหมดที่เรากำลังตามหา มันซ่อนอยู่ที่นั่น?” “ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะพิมพ์” คุณหญิงรัตนาถอนหายใจ “แต่เราต้องระวังตัวให้มากนะ ถ้ามีคนไม่หวังดีกำลังจับตามองเราอยู่…” เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา ภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นอยู่ริมสระบัวในสวน ดอกบัวสีชมพูกำลังเบ่งบานสะพรั่ง “นี่คือภาพถ่ายจากเรือนพวงพยอมสมัยก่อน… ฉันจำได้ว่าเด็กคนนี้… ชื่อ ‘แก้วตา’… เป็นลูกสาวของคนสวนที่นี่” พิมพ์ดามองภาพนั้นอย่างพินิจ พิเคราะห์ ใบหน้าของเด็กหญิงคนนั้น… คล้ายคลึงกับเธออย่างไม่น่าเชื่อ “แก้วตา… ชื่อนี้… มันคุ้นๆ เหมือนได้ยินมาจากไหนสักแห่ง” “คุณชานนท์เคยพูดถึงชื่อนี้ให้ฟังเมื่อนานมาแล้ว” คุณหญิงรัตนาพูดขึ้น “เขาบอกว่า ‘แก้วตา’ เป็นชื่อเล่นของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาสนิทด้วยสมัยเด็กๆ… เขาบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นคนเดียวที่เข้าใจเขา” พิมพ์ดาใจเต้นแรง “แล้ว… คุณป้าจำได้ไหมคะว่าเขาพูดถึง ‘แก้วตา’ คนนั้นเมื่อไหร่? หรือมีรายละเอียดอะไรเพิ่มเติมอีกไหม?” “ไม่แน่ใจเหมือนกันนะพิมพ์” คุณหญิงรัตนาพยายามนึก “นานมากแล้ว… แต่ฉันจำได้ว่าหลังจากนั้นไม่นาน เด็กคนนั้นก็หายตัวไปจากหมู่บ้านอย่างกะทันหัน… ไม่มีใครรู้ว่าไปอยู่ที่ไหน” “หายตัวไป?” พิมพ์ดาถามเสียงสั่น “แล้ว… คุณชานนท์มีท่าทีอย่างไรคะ?” “เขาก็เสียใจมากนะ… ไม่ยอมพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย” คุณหญิงรัตนาตอบ “ฉันคิดว่า… ถ้าคุณเป็น ‘แก้วตา’ จริงๆ… บางทีคุณอาจจะเจอคำตอบทุกอย่างที่เรือนพวงพยอมก็ได้นะ” ทั้งสองมองหน้ากัน ด้วยความหวังและความกังวลปะปนกันไป รหัสลับในจดหมายรักที่ดูเหมือนจะเป็นเพียงข้อความบอกรักเก่าๆ กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาในอดีต และอาจจะเปลี่ยนโฉมหน้าชีวิตของพิมพ์ดาไปตลอดกาล