พิมพ์ดาเดินออกจากห้องรับแขกไปยังสวนหลังบ้าน อากาศยามเย็นพัดโชยมาเอื่อยๆ พากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ตามมาด้วย เธอหยุดยืนอยู่หน้าต้นพวงพยอมใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน กิ่งก้านของมันแผ่ขยายออกไปราวกับจะโอบกอดทุกสิ่งทุกอย่างไว้ "แม่คะ… แม่กำลังจะบอกอะไรหนูคะ…" พิมพ์ดาเอ่ยขึ้นมาเบาๆ พลางลูบไล้ไปตามเปลือกไม้ที่ขรุขระของต้นพวงพยอม "ทำไมแม่ถึงต้องซ่อนเร้นทุกอย่างไว้… ทำไมต้องให้หนูต้องมาค้นหาความจริงที่เจ็บปวดแบบนี้…" กิตติเดินตามออกมาเงียบๆ ยืนมองพิมพ์ดาอยู่ห่างๆ เขาสัมผัสได้ถึงความเศร้าและความสับสนที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ "พิมพ์ดา… คุณไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว" เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล "เราจะหาคำตอบไปด้วยกัน" พิมพ์ดาหันมามองกิตติ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ขอบคุณค่ะ… คุณกิตติ" เธอกล่าว "แต่… ดิฉันรู้สึกว่า… ที่นี่… คือที่ที่เราจะเจอเบาะแสสำคัญค่ะ… ต้นพวงพยอมต้นนี้… แม่เคยเล่าให้ฟังว่า… เป็นต้นที่ท่านปลูกเอง… ตั้งแต่สมัยที่ยังสาวๆ…" "แล้ว… คุณคิดว่า… มันมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไรครับ?" กิตติถาม "ในจดหมายฉบับสุดท้ายที่แม่เขียนถึงพ่อ… แม่บอกว่า… 'ความรักที่เคยผลิบาน… ณ ที่แห่งนี้… จะยังคงอยู่… แม้ในวันที่ทุกสิ่ง… เปลี่ยนไป'…" พิมพ์ดาพูดพลางมองสำรวจไปรอบๆ ต้นพวงพยอม "คำว่า 'ที่แห่งนี้'… มันต้องหมายถึงที่นี่แน่ๆ ค่ะ… แล้ว 'ความรักที่เคยผลิบาน'… มันอาจจะหมายถึง… ความสัมพันธ์ของท่านทั้งสอง… หรือ… อาจจะหมายถึง… สิ่งของบางอย่าง… ที่ท่านเคยให้กัน… แล้ว… อาจจะ… ถูกฝังไว้… " "ฝังไว้…?" กิตติทวนคำ "ใช่ค่ะ… ลองคิดดูนะคะ… ถ้าแม่ต้องการจะซ่อนอะไรบางอย่าง… ที่สำคัญมากๆ… ที่ไม่ต้องการให้ใครรู้… แล้ว… ก็เลือกที่จะซ่อนไว้ใต้ต้นไม้ที่ท่านรักที่สุด… มันก็สมเหตุสมผลนะคะ" พิมพ์ดากล่าวอย่างมีความหวัง กิตติมองไปยังบริเวณรอบๆ โคนต้นพวงพยอม มีหินก้อนใหญ่วางอยู่บางก้อน และมีร่องรอยของการก่อปูนเล็กน้อยบริเวณฐาน "คุณหมายถึง… เราควรจะลองขุดดูแถวนี้ใช่ไหมครับ?" "ใช่ค่ะ… ดิฉันรู้สึกได้… ว่ามีบางอย่างอยู่ตรงนั้น…" พิมพ์ดาเดินเข้าไปใกล้ต้นพวงพยอมมากขึ้น เธอค่อยๆ ใช้มือปัดใบไม้แห้งที่ปกคลุมอยู่บริเวณโคนต้นออก เผยให้เห็นผืนดินที่ดูเหมือนจะถูกรบกวนน้อยกว่าบริเวณอื่น "ถ้าเป็นอย่างที่คุณคิดจริงๆ… ก็น่าจะมีเครื่องมือบางอย่างซ่อนอยู่แถวนี้…" กิตติกล่าวพลางก้มลงมองพื้นดินอย่างพิจารณา "ไม่ต้องค่ะ… ดิฉันมี…" พิมพ์ดากล่าวพลางเดินกลับเข้าไปในบ้านครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับพลั่วขนาดเล็ก และเสียมอีกเล่ม "ที่บ้านเรา… มักจะมีอุปกรณ์ทำสวนเล็กๆ น้อยๆ ซ่อนไว้เสมอ… เผื่อเวลาฉุกเฉิน…" ทั้งสองคนช่วยกันเริ่มขุดดินบริเวณโคนต้นพวงพยอม การขุดเป็นไปอย่างยากลำบาก เพราะดินค่อนข้างแน่นและมีรากไม้แทรกอยู่เป็นระยะๆ แต่ความหวังและความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง กลับทำให้พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ "นี่ค่ะ… เจออะไรบางอย่างแล้ว!" ทันใดนั้น พลั่วของกิตติก็กระทบเข้ากับวัตถุที่แข็ง "เหมือนจะเป็น… หีบไม้ครับ!" พิมพ์ดารีบก้มลงไปดูด้วยความตื่นเต้น หีบไม้ใบไม่ใหญ่นัก ถูกฝังอยู่ใต้ดินลึกประมาณหนึ่งคืบ เปลือกไม้ของมันดูเก่าแก่ แต่ยังคงแข็งแรงดี ราวกับถูกรักษาไว้อย่างดี "ช่วยกันยกขึ้นมานะครับ" กิตติกล่าว พิมพ์ดากับกิตติช่วยกันออกแรงยกหีบไม้ขึ้นมาจากหลุม หีบใบนั้นมีน้ำหนักพอสมควร เมื่อวางลงบนพื้นดิน ก็เกิดเสียงดัง ‘ตุ้บ’ "มัน… มันใช่จริงๆ ด้วยค่ะ…" พิมพ์ดากล่าวพลางจ้องมองหีบไม้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง "แล้ว… จะเปิดยังไงคะ?" "น่าจะมีที่สำหรับไขกุญแจ" กิตติกล่าวพลางสำรวจไปรอบๆ หีบ เขาพบกับตัวล็อกที่ดูเก่าแก่ แต่ยังคงสภาพดีอยู่ "แต่… เราไม่มีกุญแจนี่สิครับ" "เดี๋ยวก่อนค่ะ!" พิมพ์ดารีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง คราวนี้เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของพ่อ ตรงไปยังลิ้นชักลับที่เธอเคยเปิดเจอ "น่าจะอยู่ที่นี่…" เธอพึมพำ ไม่นานนัก เธอก็เดินกลับออกมาพร้อมกับลูกกุญแจดอกเล็กๆ ที่มีลักษณะเก่าแก่ "เจอแล้วค่ะ… กุญแจดอกนี้… มันดูเหมือนจะเข้ากับตัวล็อกบนหีบได้…" กิตติรับลูกกุญแจมาอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ สอดเข้าไปในรูกุญแจ เสียง ‘แกร็ก’ เบาๆ ดังขึ้นเมื่อลูกกุญแจหมุนไปตามทิศทางที่ถูกต้อง ฝาหีบไม้ค่อยๆ ถูกยกเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน ทั้งสองคนก้มลงมองอย่างตั้งใจ สิ่งที่อยู่ภายในหีบนั้น ไม่ใช่ทองคำ หรืออัญมณีล้ำค่าใดๆ แต่เป็น… กล่องดนตรีไม้โบราณ พร้อมกับสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ปกหนังสีเข้ม และ… แหวนวงหนึ่งที่สลักลวดลายละเอียดอ่อน "นี่มัน… อะไรกันคะ…" พิมพ์ดากล่าวอย่างผิดหวังเล็กน้อย "ลองเปิดกล่องดนตรีดูนะครับ" กิตติแนะนำ พิมพ์ดากล่าวรับ เธอค่อยๆ หมุนลูกบิดเล็กๆ ที่อยู่ด้านข้างของกล่องดนตรี เสียงเพลงบรรเลงอันแผ่วเบาและโหยหวนดังขึ้นมาทันที เป็นทำนองเพลงที่คุ้นเคยอย่างประหลาด แต่เธอนึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหน "นี่มัน… เพลงโปรดของแม่นี่คะ…" พิมพ์ดากล่าว เสียงสั่นเครือ "แม่เคยเปิดให้ฟังตอนเด็กๆ…" ขณะที่เพลงบรรเลงอยู่นั้น พิมพ์ดาก็หยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมาเปิดอ่าน เธอพลิกหน้ากระดาษอย่างช้าๆ ลายมือที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษนั้น ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน… มันคือลายมือของแม่ของเธอเอง " 'ถึงลูกรัก… หากลูกได้พบกล่องใบนี้… จงรู้ไว้ว่า… แม่ได้ทิ้งบางสิ่ง… ที่จะปกป้องลูก… ไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด… ' " พิมพ์ดาอ่านออกเสียงอย่างแผ่วเบา " 'ทุกถ้อยคำที่แม่บันทึกไว้… คือความจริง… ที่ถูกซ่อนเร้น… ด้วยความหวังว่า… สักวัน… ลูกจะเข้าใจ… และ… เข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้ากับมัน… ' " "แล้ว… แหวนวงนี้ล่ะครับ?" กิตติชี้ไปยังแหวนที่วางอยู่ข้างๆ กล่องดนตรี พิมพ์ดามองแหวนวงนั้นอย่างพิจารณา เธอยกมันขึ้นมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ แหวนวงนั้นสวมพอดีราวกับถูกสร้างมาเพื่อเธอ "ลวดลายบนแหวน… มันดูคุ้นๆ นะคะ…" พิมพ์ดาครุ่นคิด "เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน… " ทันใดนั้น ภาพความทรงจำอันเลือนรางก็ปรากฏขึ้นในหัวของเธอ ภาพของแม่ของเธอกำลังสวมแหวนวงนี้ ขณะที่กำลังร้องเพลงกล่อมเธอตอนเด็กๆ "แม่คะ…" พิมพ์ดากล่าวเสียงสั่นเครือ "แหวนวงนี้… มันคือ… " "พิมพ์ดา… เป็นอะไรไปครับ?" กิตติถามอย่างเป็นห่วง "ความทรงจำ… มันกลับมาแล้วค่ะ…" พิมพ์ดากล่าว น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "หนูจำได้แล้ว… หนูจำได้ทุกอย่างแล้ว…"