เสียงเพลงจากกล่องดนตรียังคงบรรเลงอย่างต่อเนื่อง สร้างบรรยากาศที่ทั้งเศร้าสร้อยและเปี่ยมด้วยความทรงจำ พิมพ์ดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด แต่แววตาของเธอกลับฉายแววของความเข้าใจและพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง "แม่คะ… เธอเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงหนักแน่นขึ้น หนูจำได้แล้วค่ะ… หนูจำได้ทุกอย่างแล้ว" กล่องดนตรีหยุดบรรเลงลงอย่างกะทันหัน ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง พิมพ์ดาเหลือบมองภาพถ่ายบนโต๊ะ ที่นั่นคือภาพของมารดาของเธอในวัยสาว ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส แต่ดวงตาคู่นั้นกลับมีความเศร้าเจืออยู่ลึกๆ ภาพนั้นเหมือนกำลังบอกเล่าเรื่องราวที่ถูกเก็บซ่อนไว้เนิ่นนาน "จดหมายฉบับสุดท้ายของแม่… มันไม่ใช่แค่จดหมายรักที่เขียนถึงพ่อ" พิมพ์ดากล่าวต่อ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่ยังคงชัดเจน "มันคือคำเตือน… คำเตือนถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง และคือความพยายามที่จะปกป้องหนู… ปกป้องครอบครัวของเรา" เธอเดินเข้าไปหยิบกรอบรูปภาพถ่ายนั้นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา นิ้วเรียวไล้ไปตามใบหน้าของมารดา "แม่คงจะรู้… ว่ามีบางอย่างผิดปกติ… บางอย่างที่แม่ไม่สามารถรับมือได้ด้วยตัวเอง" "ทุกครั้งที่แม่พยายามจะบอกหนู… แม่ก็เลือกที่จะไม่บอก" พิมพ์ดาสะอื้นเบาๆ "แม่คงกลัว… กลัวว่าหนูจะกังวล กลัวว่าหนูจะตกอยู่ในอันตรายไปด้วย" เธอหันไปมองต้นพวงพยอมที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าบ้าน ผ่านบานกระจกใส "ต้นพวงพยอมต้นนี้… แม่เป็นคนปลูกเองกับมือ แม่บอกว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของความรัก… ความรักที่มั่นคง ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน… ก็จะยังคงอยู่" "แต่แม่คะ… ความรักที่แม่มอบให้หนู… มันกลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้หนูต้องเจ็บปวด… ในเกมที่พ่อสร้างขึ้นมา" น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงบนพื้น พิมพ์ดาหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ "หนูเข้าใจแล้วค่ะแม่… ว่าทำไมแม่ถึงพยายามบอกหนู… ว่าทำไมแม่ถึงพยายามทิ้งร่องรอยไว้ให้" เธอพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบา "แม่ไม่ได้ต้องการให้หนูหลงกล… แม่ต้องการให้หนูรู้… ว่าพ่อไม่ได้รักหนูอย่างที่หนูคิด" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอก พิมพ์ดาเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นเงาร่างของใครคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ร่างนั้นคือ… อัคคี "พิมพ์ดา…" เสียงของอัคคีดังลอดเข้ามา "เธอออกมาทำอะไรตรงนี้… ดึกแล้วนะ" พิมพ์ดาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างรวดเร็ว เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เปล่าค่ะ… แค่ออกมาสูดอากาศนิดหน่อย" อัคคียืนอยู่ที่ประตู ไม่ได้ก้าวเข้ามา "ฉันเห็นเธออยู่ในห้อง… แต่จู่ๆ เธอก็หายไป ฉันเป็นห่วง" "ขอบคุณค่ะ" พิมพ์ดาตอบสั้นๆ เธอไม่อยากให้เขาเห็นสภาพของเธอในตอนนี้ ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอที่กำลังคุกคามเข้ามา "มีอะไรรึเปล่าพิมพ์ดา? ดูเธอไม่ค่อยสบาย" อัคคีถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ "เธอร้องไห้เหรอ?" พิมพ์ดาส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่เป็นไรค่ะ… แค่คิดถึงแม่นิดหน่อย" "ฉันรู้ว่าเธอคิดถึงแม่มาก" อัคคีพูดพลางประคองไหล่ของเธอเบาๆ "แต่เธอต้องเข้มแข็งนะ… เพื่อตัวเธอเอง" "แล้วถ้าความจริงที่แม่ทิ้งไว้ให้… มันยิ่งทำให้หนูเจ็บปวดล่ะคะ" พิมพ์ดาเผลอพูดออกไปโดยไม่ทันคิด อัคคีชะงักไปเล็กน้อย "เธอหมายความว่ายังไง? ความจริงอะไร?" พิมพ์ดาเม้มปากแน่น เธอไม่อยากให้เขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ไม่อยากให้เขาต้องมารับรู้ความจริงอันโหดร้ายนี้ "ไม่มีอะไรค่ะ… ฉันแค่พูดไปเรื่อย" "พิมพ์ดา…" อัคคีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ถ้ามีอะไร… บอกฉันได้นะ ฉันอยากช่วยเธอ" "ช่วยหนูเหรอคะ?" พิมพ์ดายิ้มเยาะเล็กน้อย "คุณจะช่วยหนูได้จริงๆ เหรอคะ… หรือว่าคุณก็เป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้เหมือนกัน?" แววตาของอัคคีเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เธอหมายความว่ายังไง? เกมอะไร?" "เกมที่คุณพ่อของหนูสร้างขึ้นมา… เกมที่เอาศักดิ์ศรีและหัวใจของหนูมาเป็นเดิมพัน" พิมพ์ดากล่าวเสียงแข็ง "คุณ… คุณรู้เรื่องนี้ใช่ไหมคะ?" อัคคีมองมาที่เธอด้วยความตกใจ "พิมพ์ดา… เธอพูดอะไร? ฉันไม่เข้าใจ" "ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่องค่ะ" พิมพ์ดาเดินถอยหลังไปเล็กน้อย "หนูรู้แล้ว… หนูรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว" "ความจริงอะไร… เธอหมายถึงเรื่องอะไรกันแน่?" อัคคีพยายามจะจับมือเธอ แต่พิมพ์ดากลับสะบัดออก "ฉัน… ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลยนะพิมพ์ดา" "คำพูดของคุณ… มันจะมีความหมายอะไรได้อีก" พิมพ์ดาสบตาเขาอย่างท้าทาย "ในเมื่อทุกอย่างที่ผ่านมา… มันคือการหลอกลวง" "ฉันไม่ได้หลอกลวงเธอ!" อัคคีขึ้นเสียง "ฉันรักเธอ… รักเธอจริงๆ" "รักเหรอคะ?" พิมพ์ดายิ้มทั้งน้ำตา "รักที่มาจากเกมที่พ่อของหนูสร้างขึ้นมา… งั้นเหรอคะ?" "มันไม่ใช่แบบนั้นนะพิมพ์ดา… ฟังฉันก่อน" อัคคีพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเขาจะไม่สามารถทะลุผ่านกำแพงความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอได้ "พอแล้วค่ะ" พิมพ์ดาหันหลังให้เขา "หนูเหนื่อยแล้ว… หนูต้องการเวลาอยู่คนเดียว" เธอรีบเดินกลับเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้อัคคียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าสับสนและเจ็บปวด พิมพ์ดาปิดประตูกระจกอย่างแรง เสียงดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น น้ำตาไหลพรากไม่หยุด "แม่คะ… ทำไมแม่ต้องทิ้งหนูไว้กับความจริงที่โหดร้ายแบบนี้ด้วยคะ" เธอพึมพำกับตัวเอง "หนูไม่รู้จะไปทางไหนต่อแล้ว…"