หลายวันผ่านไปภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของชานนท์ พิมพ์ลดาพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ แต่ความสับสนและความหวาดระแวงก็ยังคงเกาะกุมจิตใจของเธออยู่เสมอ ทุกการกระทำของชานนท์ดูเหมือนจะมีความหมายแอบแฝง ชายหนุ่มยังคงปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยนและเอาใจใส่ แต่ความรู้สึกที่ว่าเธอเป็นเพียงตัวหมากในเกมบางอย่างของเขานั้นกลับทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน “วันนี้คุณอยากไปเดินเล่นที่ชายหาดไหม” ชานนท์ถาม ขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารเช้าด้วยกัน “อากาศดีมากเลยนะ” “ค่ะ” พิมพ์ลดาตอบรับอย่างจำใจ เธอไม่กล้าที่จะปฏิเสธ ขณะที่กำลังเดินเล่นบนหาดทรายขาวละเอียด เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเป็นจังหวะ ชานนท์เดินเคียงข้างเธอ เขาจับมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป “คุณจำได้ไหม” ชานนท์เอ่ยขึ้น “ตอนที่เรามาเที่ยวที่นี่ครั้งแรก” พิมพ์ลดาเงียบไป เธอพยายามนึกถึงภาพในอดีต แต่ก็มีเพียงความว่างเปล่า “เรามีความสุขกันมากเลยนะ” ชานนท์พูดพลางบีบมือเธอเบาๆ “คุณหัวเราะไม่หยุดเลย” คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด เธออยากจะจำมันได้ อยากจะรู้สึกถึงความสุขเหล่านั้น “คุณ…ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้กับใครมาก่อนใช่ไหม” เธอถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ชานนท์หันมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “หมายความว่ายังไง” “ก็…ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญกับใครเท่านี้มาก่อน” เธอพยายามอธิบาย “เหมือนคุณ…รักฉันมากจริงๆ” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชานนท์ “แน่นอน ผมรักคุณที่สุดในโลกนะ พิมพ์ลดา” เขาพูดพลางโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาเย็นเยียบ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด “คุณรู้สึกเหนื่อยไหม” ชานนท์ถาม “เรากลับบ้านกันดีกว่านะ” เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ พิมพ์ลดาขอตัวไปพักผ่อนในห้องของเธอ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เธอเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง นั่งลงมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างซ่อนอยู่ในลิ้นชักเล็กๆ ที่มุมโต๊ะ เธอเปิดมันออก และสิ่งที่เธอพบก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง มันคือรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่ง ในรูปมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐาน หญิงสาวในรูปมีใบหน้าคล้ายเธอมาก แต่แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยความสุขและความมั่นใจ “ใครคะ” เธอพึมพำกับตัวเอง เมื่อพลิกอีกด้านของรูปถ่าย เธอก็เห็นลายมือที่คุ้นเคย “พิมพ์ลดา & ชานนท์ – วันครบรอบ 5 ปี” พิมพ์ลดาเบิกตากว้าง นี่คือเธอจริงๆ หรือ? เธอเคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเหรอ? ทันใดนั้น ความทรงจำบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว ภาพของเธอและชานนท์ที่กำลังหัวเราะด้วยกันในสวน ภาพของเธอที่กำลังนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด ภาพของเธอที่กำลังออกแบบโครงการต่างๆ “ไม่จริงน่า” เธอพูดเสียงสั่น “ฉัน…ฉันจำได้แล้ว” แต่ยิ่งเธอพยายามนึก ความทรงจำเหล่านั้นก็ยิ่งเลือนรางไปอีก ราวกับมันถูกซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ “คุณเป็นอะไรไปครับ” เสียงของชานนท์ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาคงเข้ามาในห้องโดยที่เธอไม่ทันสังเกต พิมพ์ลดาหันไปมองเขาอย่างตกใจ มือของเธอยังคงกำรูปถ่ายไว้แน่น “คุณ…นี่มันอะไรคะ” เธอถามเสียงสั่น “รูปนี้…” ชานนท์มองตามสายตาของเธอ และเห็นรูปถ่ายในมือของเธอ เขายิ้มบางๆ “อ๋อ รูปของเรานี่เอง” “คุณ…บอกฉันสิ” เธอถามเสียงดังขึ้น “ว่าฉันเป็นใครกันแน่” ชานนท์เดินเข้ามาหาเธอ เขาโอบไหล่เธอเบาๆ “คุณคือพิมพ์ลดาที่รักของผมไง” “ไม่! ฉันหมายถึง…ก่อนหน้านี้” เธอพูดอย่างหนักแน่น “ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” ชานนท์ถอนหายใจเบาๆ “ผมรู้” เขาพูด “คุณจำไม่ได้เพราะอุบัติเหตุครั้งนั้น” “อุบัติเหตุ?” พิมพ์ลดาถามอย่างไม่เข้าใจ “ใช่” ชานนท์อธิบาย “คุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายเดือนก่อน ทำให้ความจำเสื่อมบางส่วน” “แล้ว…คุณ…คุณเป็นใครคะ” เธอถามอีกครั้ง “ผมคือชานนท์” เขาตอบ “สามีของคุณ” “สามี?” เธอทวนคำ “แต่…ฉันไม่เคยแต่งงาน” ชานนท์มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน “เราแต่งงานกันแล้วนะ พิมพ์ลดา เรามีชีวิตที่สวยงามด้วยกัน” “ไม่จริง!” เธอตะโกน “ฉันไม่เคยแต่งงานกับคุณ!” น้ำตาไหลอาบแก้มของเธอ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง “คุณกำลังโกหกฉัน!” เธอพูดเสียงดัง ชานนท์ดึงเธอเข้ามากอด “ไม่นะที่รัก ผมไม่เคยโกหกคุณ” “ปล่อยฉันนะ!” เธอพยายามดันเขาออก “ฉันจะไปจากที่นี่!” “คุณจะไปไหนไม่ได้” ชานนท์พูดเสียงเย็นชา “คุณคือของผม” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของเธอ พิมพ์ลดาตัวแข็งทื่อ เธอรู้แล้วว่าสิ่งที่เธอรู้สึกมาตลอดไม่ใช่ความหวาดระแวง แต่เป็นความจริง เธอติดอยู่ในเกมที่ชานนท์เป็นผู้กำหนด เธอไม่ใช่เมียหลวงในเกม แต่เป็นนักโทษที่ถูกกักขังไว้ด้วยคำลวงและความหลงผิด