หลังจากมื้อเช้าอันน่าอึดอัด ชานนท์ก็พาพิมพ์ลดาเดินสำรวจคฤหาสน์หลังใหญ่ เขาเดินเคียงข้างเธอ อธิบายรายละเอียดของแต่ละห้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ พิมพ์ลดามองซ้ายมองขวา พยายามเก็บรายละเอียดทุกอย่างให้ได้มากที่สุด แม้ว่าสมองของเธอจะยังคงว่างเปล่าก็ตาม “นี่คือห้องสมุด” ชานนท์เปิดประตูบานใหญ่เข้าไป เผยให้เห็นห้องที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน กลิ่นอายของกระดาษเก่าและความรู้ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ “คุณชอบอ่านหนังสือใช่ไหม” “ฉัน…เคยค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “แต่ตอนนี้” “ไม่เป็นไรนะ” ชานนท์พูดพลางเดินเข้าไปเลือกหนังสือเล่มหนึ่งจากชั้น “เดี๋ยวผมจะหาเรื่องที่เหมาะกับคุณมาให้” พิมพ์ลดามองตามเขาอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกประหลาดใจที่เขาดูจะรู้จักเธอดีเสียเหลือเกิน ราวกับเธอเป็นหนังสือที่เขาอ่านมาทั้งเล่มแล้ว “นี่” เขาหยิบหนังสือปกแข็งเล่มหนึ่งส่งให้เธอ “เป็นเรื่องที่คุณชอบไม่ใช่เหรอ” พิมพ์ลดาหยิบหนังสือมาดู มันเป็นนิยายรักโรแมนติกที่เธอเคยอ่านเมื่อนานมาแล้ว “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบรับไปอย่างนั้น ทั้งที่ใจจริงเธอแทบจะจำเนื้อเรื่องได้ลางเลือน “ผมจะให้คนจัดมุมนั่งอ่านหนังสือตรงนี้ให้คุณนะ” ชานนท์พูดพลางชี้นิ้วไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวสวนสวย “คุณจะได้มีที่ผ่อนคลาย” “ขอบคุณค่ะ” เธอย้ำอีกครั้ง พวกเขาเดินต่อไปยังห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา โซฟาหนังสีเข้มตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ตรงข้ามเป็นผนังกระจกที่มองเห็นวิวสวนกว้างใหญ่ “คุณชอบจัดดอกไม้ใช่ไหม” ชานนท์ถามอีกครั้ง “ผมเห็นแจกันดอกไม้ของคุณสวยตลอด” “ฉัน…ก็ชอบค่ะ” เธอตอบอย่างอึกอัก “ดีเลย” ชานนท์ยิ้ม “เดี๋ยวผมจะให้คนเตรียมดอกไม้สดไว้ให้คุณเยอะๆ นะ คุณจะได้มีอะไรทำ” พิมพ์ลดามองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ชานนท์ดูเหมือนจะเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบ เขาเอาใจใส่ ดูแลเธอเป็นอย่างดี แต่ภายใต้ความอ่อนโยนนั้น เธอกลับรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัว “แล้ว…คุณทำงานอะไรคะ” เธอตัดสินใจถามออกไป ชานนท์หยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ผมทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์นะ” “อ๋อ” เธอพยักหน้า “แล้ว…ฉันเคยช่วยคุณทำงานด้วยเหรอคะ” “แน่นอน” ชานนท์ตอบพร้อมรอยยิ้ม “คุณเป็นคู่คิดที่ดีของผมเสมอ” คำตอบของเขาทำให้พิมพ์ลดาหนักใจมากขึ้นเรื่อยๆ เธอกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวของตัวเอง แต่เหมือนกับจิ๊กซอว์ที่ขาดหายไปหลายชิ้น “เอาล่ะ” ชานนท์พูดพลางผายมือไปยังประตูอีกบาน “ส่วนนี่คือห้องของผม” เขาเปิดประตูเข้าไป เผยให้เห็นห้องทำงานที่กว้างขวาง หรูหรา และเต็มไปด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายจอแสดงผลข้อมูลที่ซับซ้อน “คุณชอบมานั่งเล่นตรงนี้กับผมเสมอ” ชานนท์พูดพลางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน “คุณชอบดูผมทำงาน” พิมพ์ลดาเดินเข้าไปอย่างช้าๆ เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เข้มข้นและเต็มไปด้วยอำนาจในห้องนี้ “ดูสิ” ชานนท์หยิบแท็บเล็ตขึ้นมา “นี่คือโครงการใหม่ของเรา” เขาเลื่อนหน้าจอให้เธอดู ภาพโครงการอสังหาริมทรัพย์หรูหราที่ตั้งอยู่บนเกาะสวยงามปรากฏขึ้น “สวยจังค่ะ” เธออุทานออกมาอย่างจริงใจ “คุณเป็นคนออกแบบคอนเซ็ปต์นะ” ชานนท์พูดพลางมองเธอ “คุณมีสายตาที่เฉียบคมมาก” “ฉันเหรอคะ” เธอถามอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง “ใช่” ชานนท์พยักหน้า “จำไม่ได้เหรอ” “ฉัน…ขอโทษค่ะ” เธอตอบอย่างรู้สึกผิด “ไม่เป็นไร” ชานนท์ยิ้ม “เดี๋ยวผมจะเปิดไฟล์งานเก่าๆ ให้คุณดูนะ คุณจะได้นึกออก” เขาพิมพ์บางอย่างลงบนคีย์บอร์ด หน้าจอคอมพิวเตอร์เปลี่ยนไป แสดงภาพแบบร่างและเอกสารต่างๆ ที่ซับซ้อน “นี่คือไฟล์งานที่คุณเคยทำ” ชานนท์พูดพลางชี้ไปที่หน้าจอ “คุณเป็นคนเก่งมากนะ พิมพ์ลดา” พิมพ์ลดาพยายามเพ่งมองเอกสารเหล่านั้น แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันเป็นภาษาที่เธอไม่คุ้นเคย มันดูซับซ้อนและน่ากลัว “คุณ…ไม่เคยบอกฉันเลยนะคะว่าคุณทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไร” เธอถาม “ผมก็บอกคุณไปแล้วนี่” ชานนท์ตอบ “อสังหาริมทรัพย์” “แต่…มันดูซับซ้อนกว่านั้นนะคะ” เธอพูดอย่างลังเล ชานนท์หัวเราะ “คุณคิดมากไปแล้ว” เขาพูดพลางลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ “อย่าคิดมากนะที่รัก มานี่สิ” เขาโอบไหล่เธอเข้ามาใกล้ “วันนี้คุณเหนื่อยแล้ว พักผ่อนเถอะ” พิมพ์ลดาปล่อยให้เขาโอบไหล่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกครอบงำด้วยสถานการณ์ที่เหนือการควบคุม “คุณ…มีอะไรอยากให้ฉันทำเป็นพิเศษไหมคะ” เธอถาม “นอกเหนือจากจัดดอกไม้ อ่านหนังสือ” ชานนท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “คุณอยู่ข้างๆ ผมก็พอแล้ว” คำพูดของเขาทำให้เธอใจเต้นแรงอีกครั้ง มันทั้งโรแมนติกและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน “ไปกันเถอะ” ชานนท์พูดพลางจูงมือเธอออกจากห้องทำงาน “เดี๋ยวผมจะพาคุณไปดูห้องที่ผมเตรียมไว้ให้คุณนะ” “ห้องที่เตรียมไว้ให้ฉันเหรอคะ” เธอถามอย่างสงสัย “ใช่” ชานนท์ตอบ “เป็นห้องที่สวยที่สุดในบ้านเลย” เขาพาเธอเดินขึ้นบันไดวนที่ทอดยาวไปยังชั้นบนสุดของคฤหาสน์ เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เธอแทบหยุดหายใจ มันคือห้องขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ราวกับห้องของเจ้าหญิง มีเตียงสี่เสาขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ผนังประดับด้วยภาพวาดสวยงาม และมีระเบียงที่มองเห็นวิวทะเลกว้างไกล “สวยไหม” ชานนท์ถามพลางกอดเธอจากด้านหลัง “ผมตั้งใจเลือกทุกอย่างให้คุณเลยนะ” พิมพ์ลดารู้สึกตื้นตันใจกับการตกแต่งห้อง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง “ทำไม…คุณถึงทำดีกับฉันขนาดนี้คะ” เธอถาม ชานนท์หัวเราะเบาๆ “เพราะคุณคือพิมพ์ลดาที่รักของผมไง” เขาพูดพลางจุมพิตที่เส้นผมของเธอ “ผมรักคุณมากนะ” คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกเย็นยะเยือก ความรู้สึกสับสนและหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ “ไปพักผ่อนเถอะนะ” ชานนท์พูดพลางจูงมือเธอไปที่เตียง “เดี๋ยวผมจะหาอะไรอร่อยๆ มาให้คุณทาน” พิมพ์ลดานั่งลงบนเตียง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกขังอยู่ในกรงทองแห่งนี้ ชีวิตของเธอที่เคยเป็นของเธอเอง ตอนนี้กลับกลายเป็นของใครอีกคน เธอไม่รู้ว่าเธอจะหลุดพ้นจากเกมนี้ได้อย่างไร