พิมพ์ลดาก้มลงมองที่หีบเหล็กอีกครั้ง เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอต้องเปิดมัน เธอหยิบกุญแจที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา มันเป็นกุญแจเก่าๆ ทำจากทองเหลือง มีลวดลายแกะสลักอย่างประณีต “คุณแน่ใจนะว่าอยากจะทำ” พ่อบ้านถาม น้ำเสียงของเขามีความกังวลเจือปน “ฉันต้องทำค่ะ” พิมพ์ลดาตอบ “ฉันไม่สามารถอยู่ต่อไปในสภาพนี้ได้อีกแล้ว ฉันต้องรู้ความจริง” เธอค่อยๆ สอดกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ และหมุนมัน เสียงกลไกดังขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับที่ล็อคบนหีบเปิดออก พิมพ์ลดาค่อยๆ ยกฝาหีบขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ข้างในหีบนั้นเต็มไปด้วยเอกสารมากมาย ซองจดหมายเก่าๆ สมุดบันทึก และรูปถ่ายจำนวนมาก เธอหยิบเอกสารชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นบันทึกส่วนตัวของชานนท์ “บันทึก… ของชานนท์” เธอพึมพำ เธอเริ่มอ่านบันทึกนั้นอย่างตั้งใจ ทุกตัวอักษรที่เธออ่าน ทำให้โลกทั้งใบของเธอสั่นสะเทือน “วันที่ 12 มีนาคม… พิมพ์ลดาเริ่มมีอาการ… เธอเริ่มสงสัยในตัวฉัน… ฉันต้องทำให้เธอเชื่อใจฉันมากขึ้น… ฉันต้องสร้างภาพลักษณ์ของสามีที่แสนดี… เพื่อให้เธอไม่ระแวง…” “วันที่ 15 มีนาคม… แผนการดำเนินไปได้ด้วยดี… เธอเริ่มเชื่อในสิ่งที่ฉันบอก… ความทรงจำที่ฉันลบไป… ดูเหมือนจะได้ผล…” “วันที่ 20 มีนาคม… ฉันพาเธอไปงานเลี้ยง… เพื่อทดสอบเธอ… ฉันอยากเห็นปฏิกิริยาของเธอ… ถ้าเธอเริ่มจำอะไรได้… ฉันต้องรีบจัดการ…” “วันที่ 22 มีนาคม… จี้นกพิราบ… เธอสังเกตเห็นมัน… เป็นความผิดพลาดของฉัน… ฉันไม่น่าประมาท… ฉันต้องหาทางกำจัดมัน…” ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาไม่หยุด พิมพ์ลดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เธอเคยรัก จะสามารถทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ได้ “เขา… เขาหลอกฉันมาตลอด” เธอพูดเสียงสั่นเครือ พ่อบ้านมองดูเธอด้วยความสงสาร “ผมบอกคุณแล้ว… ว่าเขาเป็นคนอันตราย” พิมพ์ลดาหยิบเอกสารอีกชิ้นขึ้นมาดู มันเป็นรูปถ่ายของเธอในอิริยาบถต่างๆ ภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เหมือนกับว่ามีใครบางคนคอยแอบถ่ายเธออยู่ตลอดเวลา “เขา… ติดกล้องไว้ที่ไหนบ้าง” เธอถาม “ทั่วทั้งคฤหาสน์… และแม้กระทั่งในห้องของคุณ” พ่อบ้านตอบ “เขาต้องการรู้ทุกการเคลื่อนไหวของคุณ” ความรู้สึกขยะแขยงแล่นไปทั่วร่างของพิมพ์ลดา เธอรู้สึกเหมือนถูกละเมิดความเป็นส่วนตัวอย่างรุนแรง “แล้ว… ความทรงจำที่ฉันสูญเสียไป… มันหายไปไหน” เธอถาม “มันถูกเก็บไว้… ในที่ที่ปลอดภัย” พ่อบ้านชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง “ในห้องสมุด… มีส่วนที่ถูกปิดผนึกไว้” พิมพ์ลดามองไปที่มุมห้องนั้น เธอเห็นชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่ถูกปิดทับด้วยผนังอีกชั้นหนึ่ง มันดูเหมือนจะเป็นส่วนที่ถูกซ่อนไว้ “ที่นั่น… มีความทรงจำของฉันอยู่เหรอคะ” “ใช่… ความทรงจำทั้งหมด… ทั้งดีและร้าย… ทั้งหมดที่คุณพยายามจะลืม… และทั้งหมดที่คุณถูกทำให้ลืม” พิมพ์ลดาตัดสินใจเดินเข้าไปที่ผนังนั้น เธอสัมผัสกับพื้นผิวของมัน เธอกำลังมองหาร่องรอยที่จะเปิดเข้าไปได้ “ตรงนี้…” เธอพูดพลางชี้ไปที่หนังสือเล่มหนึ่งบนชั้น “ฉันเคยเห็นหนังสือเล่มนี้… ในห้องสมุดหลัก…” พ่อบ้านพยักหน้า “นั่นคือ… สัญลักษณ์… สัญลักษณ์ที่จะเปิดทางเข้าไป” พิมพ์ลดาพยายามจะดึงหนังสือเล่มนั้นออกมา แต่มันถูกยึดติดกับชั้นอย่างแน่นหนา “มันไม่ออกมา” เธอพูด “คุณต้องใช้… รหัส” พ่อบ้านกล่าว “รหัสที่ถูกซ่อนไว้ในบทกวี… ที่คุณเคยอ่าน…” พิมพ์ลดานึกถึงบทกวีที่เธอเคยเห็นในห้องสมุด มันเป็นบทกวีเกี่ยวกับความรัก และการสูญเสีย “บทกวี… ‘แสงดาวที่ลับลา’…” เธอพึมพำ เธอค่อยๆ นึกถึงถ้อยคำในบทกวีนั้น พยายามหารูปแบบที่ซ่อนอยู่ “ ‘ดวงดาวที่เคยส่องประกาย… บัดนี้ลับลาไป… เหลือเพียงความมืดมิด… ที่โอบกอดหัวใจ…’ ” ขณะที่เธอท่องบทกวีนั้น เธอก็สังเกตเห็นว่าตัวอักษรบางตัวในบทกวีนั้น ดูเหมือนจะถูกเน้นไว้เป็นพิเศษ “ ‘แสง’… ‘ลับ’… ‘มืด’… ‘โอบ’…” เธอไล่เรียงคำเหล่านั้น เธอค่อยๆ นำตัวอักษรเหล่านั้นมาเรียงต่อกัน “ ‘แสง’… ‘ลับ’… ‘มืด’… ‘โอบ’…” ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงรหัสลับที่เธอเคยเห็นในบันทึกของชานนท์ มันคือรหัสที่ใช้สลับตัวอักษร “ ‘แสง’… ‘ลับ’… ‘มืด’… ‘โอบ’…” เธอค่อยๆ ลองเรียงลำดับตัวอักษรใหม่ โดยใช้เทคนิคการสลับตัวอักษร “ ‘ล’… ‘ส’… ‘โ’… ‘บ’… ‘ม’… ‘ด’… ‘ก’… ‘อ’… ‘บ’…” ขณะที่เธอกำลังพยายามถอดรหัส เสียงของชานนท์ก็ดังขึ้นจากด้านบน “พิมพ์ลดา! คุณอยู่ที่นี่เอง” พิมพ์ลดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบหันไปทางต้นเสียง และเห็นชานนท์ยืนอยู่ตรงปากทางเดินลับ ใบหน้าของเขาฉายแววโกรธเกรี้ยว “คุณ… คุณเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร” ชานนท์ถาม เสียงของเขาเย็นเยียบ “ฉัน… ฉันแค่มาสำรวจค่ะ” พิมพ์ลดาตอบ พยายามซ่อนความตื่นตระหนก “สำรวจ? หรือว่ากำลังหาของบางอย่าง” ชานนท์เดินเข้ามาใกล้ “ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ของคุณ” “ฉัน… ฉันแค่อยากรู้ความจริง” พิมพ์ลดาเอ่ย “ความจริง… ความจริงที่ว่าคุณถูกผมรัก ถูกผมดูแลมาตลอด” ชานนท์พูด พลางยื่นมือมาจะคว้าแขนเธอ “ความจริงที่ว่าคุณไม่สามารถอยู่ได้หากไม่มีผม” “ไม่ค่ะ!” พิมพ์ลดาผงะถอยหลัง “คุณหลอกลวงฉันมาตลอด!” “หลอกลวง? ผมทำทุกอย่างเพื่อคุณ” ชานนท์กล่าว “ผมพยายามทำให้คุณมีความสุข ทำให้คุณปลอดภัย… ผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหน มาพรากคุณไปจากผม” “คุณกำลังกักขังฉันต่างหาก!” พิมพ์ลดาตะโกน “คุณกำลังทำลายชีวิตฉัน!” “ผมกำลังปกป้องคุณ” ชานนท์กล่าว “คุณไม่เข้าใจ… คุณยังเด็กเกินไป… คุณยังไม่รู้ว่าโลกภายนอกมันอันตรายแค่ไหน” “ฉันไม่ต้องการการปกป้องจากปีศาจร้ายอย่างคุณ!” พิมพ์ลดากล่าว พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ค่อยๆ เดินเข้ามาบังหน้าเธอไว้ “ปล่อยเธอไปเถอะ… ชานนท์” พ่อบ้านกล่าว “เกมของคุณ… มันจบลงแล้ว” ชานนท์หัวเราะเยาะ “ตาแก่… แกคิดว่าจะทำอะไรฉันได้” “ผมอาจจะทำอะไรคุณไม่ได้… แต่พิมพ์ลดา… เธอทำได้” พ่อบ้านกล่าว “เธอมีสิ่งที่สำคัญที่สุด… ซึ่งก็คือความจริง… และความทรงจำของเธอ” ชานนท์มองไปที่พิมพ์ลดา แล้วก็มองไปที่หีบเหล็กที่เปิดอ้าอยู่ “คุณ… คุณรู้ทุกอย่างแล้วสินะ” พิมพ์ลดาน้ำตาไหลอาบแก้ม “ใช่… ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว”