ชานนท์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่พิมพ์ลดา ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ เขาดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าตนเองกำลังจะสูญเสียทุกอย่างที่วางแผนไว้ “คุณ… คุณทำไม่ได้” ชานนท์พูด เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ “คุณไม่มีทางหนีไปจากผมได้” “ฉันจะหนีไป… และฉันจะเปิดเผยเรื่องทั้งหมดของคุณให้โลกได้รับรู้” พิมพ์ลดากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ว่าหัวใจของเธอจะเต้นระรัวด้วยความกลัวก็ตาม “อย่าทำแบบนั้นเลย… พิมพ์ลดา” ชานนท์พยายามจะโน้มน้าว “คุณจะทำลายทุกอย่าง… ทำลายชื่อเสียงของผม… ทำลายชีวิตของเรา…” “ชีวิตของเรา… มันไม่มีอยู่จริง” พิมพ์ลดากล่าว “มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่คุณสร้างขึ้น” “คุณเข้าใจผิดแล้ว… ผมรักคุณ… ผมรักคุณมากจริงๆ” ชานนท์กล่าว พลางเดินเข้ามาใกล้ “ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณ… แม้กระทั่งลบความทรงจำของคุณ… เพื่อให้คุณอยู่กับผมได้อย่างมีความสุข” “ความสุขที่ถูกบังคับ… ไม่ใช่ความสุข” พิมพ์ลดากล่าว “มันคือการถูกจองจำ” พ่อบ้านก้าวมายืนขวางระหว่างพิมพ์ลดาและชานนท์ “พอได้แล้ว ชานนท์… ยอมรับความพ่ายแพ้เสียเถอะ” ชานนท์มองพ่อบ้านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต “แก… แกจะมาขวางทางฉันไม่ได้!” ทันใดนั้น ชานนท์ก็พุ่งเข้าใส่พ่อบ้านอย่างแรง เขาผลักพ่อบ้านจนเซถลาไปชนกับชั้นหนังสือ “พ่อบ้าน!” พิมพ์ลดาตะโกนด้วยความตกใจ ชานนท์ไม่สนใจ เขาหันกลับมาทางพิมพ์ลดา “แก… แกคือตัวปัญหา! แกเข้ามาทำลายทุกอย่าง!” เขาคว้ามือของพิมพ์ลดาไว้แน่น “ถ้าฉันไม่ได้แก… ก็จะไม่มีใครได้แกไป!” พิมพ์ลดารู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอพยายามดิ้นรน แต่แรงของชานนท์นั้นแข็งแกร่งมาก “ปล่อยฉันนะ!” เธอตะโกน “ไม่มีทาง!” ชานนท์ตอบ “แกจะต้องอยู่กับฉัน… ตลอดไป!” ขณะที่ชานนท์กำลังจะลากพิมพ์ลดาออกไป เสียงของชานนท์เองก็ดังขึ้นมาจากเครื่องบันทึกเสียงที่ซ่อนอยู่ในหีบเหล็ก “หากใครกำลังฟังเทปนี้อยู่… จงรู้ไว้ว่า… ผู้หญิงคนนี้… ชื่อพิมพ์ลดา… เธอคือคนที่ผมรัก… แต่เธอกลับพยายามจะหนีจากผม… เธอเป็นคนทรยศ… ผมจะไม่มีวันปล่อยเธอไป…” เสียงนั้นเป็นเสียงที่บันทึกไว้ในขณะที่พิมพ์ลดายังคงมีสติสัมปชัญญะอยู่ เธอจำได้ว่าชานนท์เคยบังคับให้เธออัดเสียงนี้ “นี่… นี่มันอะไรกัน!” ชานนท์ร้องออกมาด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าพิมพ์ลดาจะเปิดเทปนี้ “นี่คือความจริง… ชานนท์” พิมพ์ลดากล่าว “ความจริงที่ว่าคุณพยายามจะบิดเบือนทุกอย่าง… แม้กระทั่งเสียงของฉันเอง” ชานนท์หน้าซีดเผือด เขาดูเหมือนจะหมดหนทาง “คุณ… คุณทำลายผม” เขากล่าวเสียงแผ่ว “คุณต่างหากที่ทำลายตัวเอง” พิมพ์ลดากล่าว “คุณสร้างเกมนี้ขึ้นมา… และสุดท้าย… คุณก็ติดกับดักของมันเอง” ทันใดนั้น ก็มีเสียงไซเรนดังขึ้นมาจากด้านบน “นั่น… เสียงอะไร” ชานนท์ถาม “เสียงของตำรวจ… ที่ผมแจ้งไว้” พ่อบ้านกล่าว เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล “ผมรู้ว่าคุณจะทำแบบนี้… ผมจึงเตรียมพร้อมไว้แล้ว” ใบหน้าของชานนท์เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ไม่… ไม่… ไม่!” เขาปล่อยมือจากพิมพ์ลดา และพุ่งออกไปทางปากทางเดินลับ “ชานนท์! หยุดเดี๋ยวนี้!” พ่อบ้านตะโกน แต่ก็สายเกินไป ชานนท์วิ่งหายไปในความมืด พิมพ์ลดานั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอหันไปมองพ่อบ้าน “คุณ… คุณช่วยฉันไว้” เธอพูด “ผมทำในสิ่งที่ควรทำ” พ่อบ้านกล่าว “คุณคู่ควรกับอิสรภาพ… และคุณคู่ควรที่จะได้ความทรงจำของคุณกลับคืนมา” เขาเดินไปหยิบหนังสือที่พิมพ์ลดาเคยเห็นในห้องสมุดหลัก “นี่… คือกุญแจ… สู่โลกของคุณ” เขาค่อยๆ กดหนังสือเล่มนั้นเข้าไปในช่องที่ผนัง รอยต่อของผนังก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องเล็กๆ ที่อยู่ภายใน ภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยรูปถ่าย เอกสาร และสิ่งของต่างๆ ที่เป็นของพิมพ์ลดา เธอมองดูทุกสิ่งทุกอย่างด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ “นี่… คือของของฉันทั้งหมด” เธอพึมพำ “ใช่… ทั้งหมดที่คุณทิ้งไว้เบื้องหลัง… และทั้งหมดที่คุณถูกพรากไป” พ่อบ้านกล่าว พิมพ์ลดาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเธอกับครอบครัว รอยยิ้มของพ่อแม่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ “แม่…” เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความโหยหา น้ำตาของเธอไหลรินอีกครั้ง แต่น้ำตาครั้งนี้… มันไม่ใช่ของความเศร้า… แต่มันคือน้ำตาแห่งการปลดปล่อย “ขอบคุณค่ะ… พ่อบ้าน” เธอพูด “คุณช่วยชีวิตฉันไว้” “ไปเถอะ… ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ของคุณ” พ่อบ้านกล่าว “อย่าให้เกมของชานนท์… มาทำลายคุณได้อีก” พิมพ์ลดาลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม เธอหันไปมองที่หีบเหล็กอีกครั้งที่เต็มไปด้วยเอกสารของชานนท์ “เขา… จะต้องได้รับโทษ” เธอพูด “ใช่… ความยุติธรรม… จะต้องมีอยู่จริง” พ่อบ้านกล่าว พิมพ์ลดาเดินออกจากห้องลับนั้น เธอเดินขึ้นบันไดกลับไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เธอเดินออกจากคฤหาสน์ไป โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ในขณะเดียวกัน ชานนท์กำลังถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุม เขาดูสิ้นหวังและหมดอาลัยตายอยาก เกมที่เขาพยายามจะสร้างขึ้น… เพื่อควบคุมทุกสิ่ง… กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำลายตัวเขาเอง พิมพ์ลดามองดูท้องฟ้าสีคราม เธอสูดลมหายใจลึกๆ เข้าไปในปอด กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยมาแตะจมูก เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล… แต่เธอมั่นใจว่า… เธอจะสามารถผ่านพ้นทุกสิ่งไปได้… ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง… และความทรงจำที่กลับคืนมา…