สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายราวกับจะชำระล้างความขุ่นมัวในใจของ พรรณราย ให้หายไป ดวงตาคู่สวยมองออกไปนอกหน้าต่างรถลีมูซีนสีดำสนิทที่เคลื่อนตัวผ่านถนนเปียกชื้น ภาพใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอเกลียดชังที่สุดลอยเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ รามิล ชายหนุ่มผู้มีอำนาจและอิทธิพลเหนือทุกสิ่งในวงการธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เขาคือคนที่ทำให้บริษัทของครอบครัวเธอแทบล้มละลาย และเขาคือคนที่ทำให้พ่อของเธอต้องเสียใจจนป่วยหนัก ภาพวันนั้นยังคงติดตา ฝุ่นตลบอบอวล เสียงโห่ร้องของผู้คน และแววตาเหยียดหยามของรามิลที่มองมายังเธอราวกับเธอเป็นเพียงเศษผง “คุณพรรณรายคะ ใกล้จะถึงงานแล้วค่ะ” เสียงของนภา เลขาส่วนตัวดังขึ้น ทำลายภวังค์แห่งความทรงจำอันเลวร้าย พรรณรายสูดลมหายใจลึก พยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป นี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะมีในการกอบกู้ชื่อเสียงของตระกูลคืนมา งานประมูลที่ดินผืนสุดท้ายของบริษัท ศักดิ์ชัยพร็อพเพอร์ตี้ กำลังจะจัดขึ้น และผู้ที่ประมูลไปได้มากที่สุดคือ รามิล เวนเจอร์ส บริษัทของเขา “ขอบคุณค่ะนภา” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี งานนี้ไม่ใช่แค่การประมูลที่ดิน แต่เป็นการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและอนาคตของเธอ รามิลจะต้องไม่ชนะในครั้งนี้เด็ดขาด ไม่ว่าเธอจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง พรรณรายก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม แม้ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มจะช่วยเสริมบารมี แต่แววตาที่ฉายประกายความมุ่งมั่นต่างหากที่ทำให้เธอโดดเด่นกว่าใคร ผู้คนในงานต่างหันมามองเธอเป็นตาเดียว พวกเขารู้ดีว่าพรรณราย วิศวกรสาวอนาคตไกล ผู้ได้รับความไว้วางใจจากบิดาให้เข้ามาดูแลกิจการในช่วงเวลาวิกฤต กำลังจะเผชิญหน้ากับคู่แข่งที่ร้ายกาจที่สุด “อ้าว ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่นะ คุณพรรณราย” เสียงทุ้มกังวานแต่แฝงไว้ด้วยเย้ยหยันดังมาจากด้านหลัง พรรณรายชะงักกึก หันไปมองตามเสียงนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ยืนพิงเสาอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เคยเห็นแต่ในข่าวและในความทรงจำอันขมขื่น บัดนี้อยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ จ้องมองมาที่เธออย่างไม่วางตา “คุณรามิล” เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบาก พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ “บังเอิญจริงๆ ที่เราได้มาเจอกันที่นี่” “บังเอิญหรือตั้งใจ” รามิลเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น “ผมได้ข่าวว่าคุณกำลังจะเข้าประมูลที่ดินผืนนั้น ผมก็แค่มาดูว่าคู่แข่งของผมเป็นใคร” “คุณก็รู้ว่าที่ดินผืนนั้นมีความหมายกับบริษัทของฉันมากแค่ไหน” พรรณรายเชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างท้าทาย “ฉันไม่มีวันยอมให้คุณได้มันไปง่ายๆ หรอก” “งั้นเหรอ” รามิลหัวเราะเบาๆ “ผมว่าคุณคงต้องพยายามมากกว่านี้นะ เพราะผมตั้งใจจะเอาที่ดินผืนนี้มาเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง” “ฝันไปเถอะ!” เธอตวาดเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง “ไม่มีวัน!” “ใจเย็นๆ คุณพรรณราย” รามิลยื่นมือมาประคองแขนเธอไว้เบาๆ สัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกขนลุกซู่ “เดี๋ยวคนจะหาว่าเราทะเลาะกันในงาน” พรรณรายสะบัดแขนออกอย่างแรง “อย่าแตะต้องฉัน!” “โกรธง่ายจังเลยนะ” เขากล่าวเยาะ “หรือว่าคุณกำลังกลัว” “ฉันไม่เคยกลัวใคร โดยเฉพาะคุณ!” เธอสวนกลับทันควัน “ดี” รามิลยิ้มกว้างขึ้น “ผมชอบผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเอง แสดงว่าคืนนี้คงสนุกแน่” เขาเดินจากไป ทิ้งให้พรรณรายยืนอึ้งอยู่กับที่ หัวใจเต้นรัวด้วยความโกรธและความหวาดหวั่น รามิล เวนเจอร์ส คือคู่ปรับที่อันตรายที่สุด เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับเขาในคืนนี้ไม่ใช่แค่การประมูล แต่เป็นการต่อสู้ที่อาจทำให้เธอสูญเสียทุกอย่าง หรืออาจจะได้ทุกอย่างกลับคืนมา ภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรู เสียงเพลงบรรเลงคลอเคล้าไปกับเสียงพูดคุยจอแจ พรรณรายเดินไปทักทายแขกเหรื่อที่มาให้กำลังใจเธอ พ่อของเธอ ซึ่งกำลังพักฟื้นอยู่ที่บ้าน ได้ฝากฝังให้เธอเป็นความหวังสุดท้าย เธอไม่อาจทำให้ท่านผิดหวังได้ “คุณพรรณรายคะ” เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังขึ้น พรรณรายหันไปพบกับ ลลิตา ดาราสาวชื่อดัง เพื่อนสมัยเรียนของเธอ “มาแล้วเหรอ ดีใจจังที่เห็นเธอที่นี่” “ลลิตา” พรรณรายยิ้มให้ “เธอเองก็มาด้วยเหรอ” “แน่นอนสิคะ งานสำคัญแบบนี้ ฉันจะพลาดได้ยังไง” ลลิตาเดินเข้ามาใกล้ “ว่าแต่… ได้ข่าวว่าคุณรามิลก็มาที่นี่ด้วยจริงหรือคะ” คำถามของลลิตาทำให้พรรณรายชะงักเล็กน้อย “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง” “ก็… เป็นที่พูดถึงกันในวงสังคมค่ะว่าคุณรามิลสนใจที่ดินผืนนั้นมาก” ลลิตาทำหน้าอึ้งๆ “ว่าแต่… คุณกับคุณรามิล… ไม่ได้มีปัญหากันใช่ไหมคะ” “เราไม่เคยมีอะไรที่ดีต่อกันอยู่แล้ว” พรรณรายตอบอย่างไม่ปิดบัง “แย่จัง” ลลิตาถอนหายใจ “คุณรามิลน่ะ เป็นคนมีเสน่ห์มากนะคะ ถึงจะดูเย็นชาไปหน่อย แต่ถ้าเขาชอบใครแล้วล่ะก็… เขาจะทุ่มเทมากเลย” “ฉันไม่สนใจ” พรรณรายตัดบท “ตอนนี้ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องโฟกัสมากกว่า” “เข้าใจค่ะ” ลลิตาพยักหน้า “แต่ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย บอกได้เสมอนะคะ” หลังจากพูดคุยกับลลิตากันสักพัก พรรณรายก็ปลีกตัวออกมา เธอเดินไปยังมุมหนึ่งของห้องที่เงียบสงบกว่า เพื่อทบทวนแผนการประมูลในใจ “กำลังคิดอะไรอยู่ครับ” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขามายืนอยู่ข้างๆ เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ “คุณรามิล!” พรรณรายตกใจเล็กน้อย “คุณตามฉันมาทำไม” “ผมแค่เดินเล่น” รามิลตอบสบายๆ “เห็นคุณยืนอยู่คนเดียว เลยเข้ามาทักทาย” “ฉันไม่ต้องการคุยกับคุณ” เธอหันหน้าหนี “ใจร้ายจัง” เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงยียวน “ปกติคุณก็เป็นแบบนี้เหรอ หรือว่าพอเจอผมแล้วจะหงุดหงิดเป็นพิเศษ” “คุณทำให้ฉันหงุดหงิดมาตลอดชีวิต!” พรรณรายอดที่จะสวนกลับไม่ได้ “งั้นแสดงว่าเรามีความสำคัญต่อกันมากเลยสิ” รามิลหัวเราะ “ไม่คิดเลยว่าคู่แค้นที่ผมเห็นในวันนั้น จะยังมีความแค้นฝังใจได้มากขนาดนี้” “ฉันไม่เคยลืม” เธอเน้นย้ำ “ไม่เคยลืมเลยว่าคุณทำอะไรไว้บ้าง” “แล้วคุณคิดว่าคืนนี้คุณจะทำอะไรได้” เขากล่าวท้าทาย “จะประมูลแข่งกับผมได้สักกี่น้ำ” “จะมากหรือน้อย คุณไม่มีทางรู้ได้จนกว่าจะถึงตอนจบ” พรรณรายเชิดหน้าขึ้น “คืนนี้… คุณจะต้องเสียใจที่มาเจอกับฉัน” “งั้นเรามาดูกัน” รามิลมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมชอบความท้าทายนะ คุณพรรณราย” บทสนทนาของทั้งคู่จบลงเมื่อพิธีกรขึ้นเวทีเพื่อเริ่มการประมูล พรรณรายสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียกความมั่นใจกลับคืนมา เธอเหลือบมองรามิลที่ยืนอยู่ไม่ไกล แววตาของเขายังคงฉายประกายท้าทาย ราวกับจะบอกว่าการต่อสู้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น