เสียงประกาศเริ่มการประมูลดังขึ้นอย่างเป็นทางการ พรรณรายนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้แถวหน้า โดยมีนภา เลขาสาวนั่งอยู่ข้างๆ เธอพยายามควบคุมสติสัมปชัญญะให้สงบนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ การประมูลครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ไม่ใช่แค่สำหรับบริษัท แต่สำหรับอนาคตของเธอเองด้วย “เอาล่ะครับ ท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน” พิธีกรกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง “ที่ดินผืนงามแห่งนี้ ใจกลางเมืองที่กำลังจะเติบโต มูลค่าเริ่มต้นอยู่ที่ห้าสิบล้านบาทครับ” เสียงฮือฮาเล็กน้อยดังขึ้นในหมู่ผู้เข้าร่วมงาน พรรณรายเม้มปากแน่น ห้าสิบล้านบาท เป็นจำนวนที่ค่อนข้างสูง แต่เธอก็เตรียมพร้อมมาแล้ว “ห้าสิบล้านบาทครับ มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ” “ห้าสิบสองล้านค่ะ!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากฝั่งของรามิล เวนเจอร์ส พรรณรายหันไปมอง รามิลนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสง่าผ่าเผย ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาฉายประกายนักล่า “ห้าสิบห้าล้าน!” พรรณรายไม่รอช้า เธอต้องแสดงให้เห็นว่าเธอพร้อมที่จะสู้ “ห้าสิบเจ็ดล้าน!” รามิลสวนกลับทันควัน ราวกับจะเย้ยหยันว่าเธอไม่มีวันตามเขาได้ทัน “หกสิบล้าน!” พรรณรายกัดฟัน พยายามข่มความรู้สึกตื่นตระหนก การประมูลดำเนินไปอย่างดุเดือด ตัวเลขพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ อย่างน่าใจหาย แต่ละครั้งที่พรรณรายเสนอราคา รามิลก็พร้อมจะตามติดทุกครั้ง ราวกับว่าเขาต้องการจะบีบคั้นให้เธอจนมุม “แปดสิบล้าน!” พรรณรายเสนอราคาอย่างหนักแน่น “แปดสิบสองล้าน” รามิลตอบกลับอย่างใจเย็น “เก้าสิบล้าน!” เธอตะโกนออกมาจนเกือบจะหมดเสียง “เก้าสิบสองล้าน” รามิลยังคงยิ้มมุมปาก “คุณพรรณรายครับ วันเกิดผมอีกไม่กี่วัน ผมอยากได้ของขวัญพิเศษหน่อย” “อย่าฝันไปเลย!” เธอสวนกลับเสียงแข็ง “คุณไม่มีวันได้ที่ดินผืนนี้ไป!” “อย่างนั้นเหรอ” รามิลหัวเราะเบาๆ “ผมว่าคุณต่างหากที่จะต้องผิดหวัง” การประมูลยังคงดำเนินต่อไป ตัวเลขแตะหนึ่งร้อยล้านบาทแล้ว พรรณรายเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า เธอเหลียวมองพ่อของเธอในใจ ขอพลังจากท่าน “หนึ่งร้อยห้าล้าน!” เธอเสนอราคา “หนึ่งร้อยสิบล้าน!” รามิลตอบกลับทันที “หนึ่งร้อยสิบห้าล้าน!” “หนึ่งร้อยยี่สิบล้าน!” พรรณรายเริ่มเหงื่อแตก พ่อของเธอเคยบอกว่า บริษัทมีทุนสำรองจำกัด หากเธอสู้เกินตัวไป อาจจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง “คุณพรรณรายคะ” นภาเอ่ยขึ้นเบาๆ “เราอาจจะต้องพิจารณาอีกครั้งนะคะ” “ฉันรู้” เธอตอบเสียงแหบพร่า “หนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้าน” รามิลพูดขึ้น “ผมว่าพอแค่นี้ดีกว่านะคุณพรรณราย คุณคงไม่มีเงินมากพอที่จะสู้ผมแล้ว” พรรณรายมองหน้าเขา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับว่าชัยชนะได้ตกเป็นของเขาแล้ว แต่เธอไม่ยอมแพ้ “คุณรามิลคะ” เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณมีเงินมากพอจริงๆ” คำพูดของเธอทำให้รามิลชะงักเล็กน้อย เขามองเธออย่างพิจารณา “คุณกำลังจะบอกว่าอะไร” “ฉันกำลังจะบอกว่า…” พรรณรายยิ้มอย่างมีเลศนัย “ฉันมีข้อเสนอที่น่าสนใจกว่านั้น” เธอหันไปหาพิธีกร “ฉันขอเสนอหนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้านบาท พร้อมกับ… สัดส่วนการถือหุ้นในบริษัทของฉัน ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ” เสียงฮือฮาครั้งใหญ่ดังขึ้นในห้อง รามิลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าพรรณรายจะกล้าเสนออะไรแบบนี้ “บ้าไปแล้ว!” เขาอุทานออกมาเบาๆ “คุณรามิลคะ” พรรณรายหันไปสบตาเขา “คุณบอกว่าอยากได้ของขวัญวันเกิดไม่ใช่เหรอคะ ถ้าคุณยอมรับข้อเสนอนี้ คุณจะได้ที่ดินผืนนั้นไป พร้อมกับหุ้นส่วนที่จะทำให้บริษัทของคุณเติบโตยิ่งขึ้นไปอีก” “คุณกำลังเล่นกับไฟนะ” รามิลกล่าวเสียงเข้ม “แล้วคุณล่ะคะ กำลังกลัวอยู่หรือเปล่า” พรรณรายยิ้มเยาะ “ผมไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น!” รามิลตะคอก “ข้อเสนอของคุณน่าสนใจ แต่ผมขอเสนอเพิ่ม” ทุกคนในห้องเงียบกริบ รอฟังคำพูดของเขา “ผมจะให้หนึ่งร้อยสามสิบล้านบาท” รามิลกล่าว “และ… สัญญาว่าผมจะสนับสนุนโครงการพัฒนาที่ดินของบริษัทคุณในอนาคต โดยผมจะเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่” พรรณรายอึ้งไปชั่วขณะ นี่มันนอกเหนือแผนที่เธอวางไว้ทั้งหมด “คุณพรรณรายคะ” พิธีกรหันมาถาม “คุณจะรับข้อเสนอของคุณรามิลหรือไม่” พรรณรายมองเข้าไปในดวงตาของรามิล เขากำลังยิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความหมายมากกว่าแค่การเอาชนะ “ฉัน… ฉันรับค่ะ” เธอตอบอย่างไม่แน่ใจ เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วทั้งห้อง รามิลลุกขึ้นยืน เดินตรงมาหาพรรณราย “ยินดีด้วยนะ คุณพรรณราย” เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมา “ยินดีด้วยที่คุณได้หุ้นส่วนที่ดี” พรรณรายลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปจับมือเขา “ขอบคุณค่ะ คุณรามิล” เธอตอบเสียงเบา “คืนนี้คงต้องฉลองกันหน่อยนะ” รามิลกล่าว “หลังจากที่เราตกลงเรื่องธุรกิจกันเรียบร้อยแล้ว” “คืนนี้เหรอคะ” พรรณรายเลิกคิ้ว “ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ” “แน่นอน” รามิลกระซิบข้างหูเธอ “เรื่องที่เราจะต้องทำให้ ‘ความแค้น’ ของคุณกลายเป็น ‘ความรัก’ ไงล่ะ” คำพูดนั้นทำให้พรรณรายขนลุกซู่ เธอไม่เข้าใจความหมายของเขา แต่สัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา