หลายวันผ่านไป พรรณรายใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทบทวนความรู้สึกของตัวเอง และการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับประเด็นทางธุรกิจที่เชื่อมโยงกับอดีตของครอบครัวรามิล เธอได้พูดคุยกับคุณอาสมชายอีกหลายครั้ง เพื่อขอคำปรึกษา และเพื่อวางแผนการรับมือกับสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อนนี้ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้ จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชีวิตของเธอ และอาจจะส่งผลถึงความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ด้วย คืนหนึ่ง พรรณรายนั่งอยู่บนระเบียงห้อง มองออกไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนดูรูปของเธอกับรามิลที่ถ่ายไว้ในช่วงเวลาที่มีความสุข รอยยิ้มของเขาในรูปภาพเหล่านั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ เธอหลับตาลง ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียใจของรามิลเมื่อคืนนั้นปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้ง คำขอโทษที่เขาเอ่ยออกมาอย่างจริงใจ และความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขสิ่งที่เขาได้ทำผิดพลาดไป เธอรู้ว่ารามิลได้บอกความจริงเกือบทั้งหมดกับเธอแล้วเกี่ยวกับปัญหาทางธุรกิจในอดีตของครอบครัวเขา และการที่มันส่งผลกระทบต่อธุรกิจของครอบครัวเธอ เขาได้อธิบายถึงความจำเป็นที่ต้องปกปิดเรื่องนี้เพื่อปกป้องตนเองและครอบครัวในช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้น ความจริงที่เขาเปิดเผยนั้นน่าตกใจและน่าเสียใจ แต่เมื่อเธอได้พิจารณาถึงสถานการณ์และแรงกดดันที่เขาอาจจะต้องเผชิญในเวลานั้น เธอก็พอจะเข้าใจได้ “แต่การที่เขาไม่บอกฉันเลย…” เธอพึมพำกับตัวเอง “มันก็เป็นสิ่งที่ฉันยังคงรู้สึกเจ็บปวด” เธอรู้ว่าความไว้วางใจที่เคยมีให้กันได้ถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง และการจะฟื้นฟูมันขึ้นมาได้นั้น คงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สิ่งที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ คือความรู้สึกที่เธอมีต่อรามิล ความรู้สึกรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างลึกซึ้ง และความผูกพันที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เธอได้เห็นถึงความตั้งใจจริงของเขาที่จะแก้ไข และความพยายามที่จะพิสูจน์ตัวเอง “ฉันจะปล่อยให้ความผิดพลาดในอดีต มาทำลายโอกาสในอนาคตของฉันได้จริงๆ เหรอ” เธอถามตัวเอง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ เธอตัดสินใจโทรหาเขา “ฮัลโหลค่ะ” เสียงของพรรณรายฟังดูมั่นคงกว่าเดิม “พรรณราย… คุณโทรหาผม” เสียงของรามิลฟังดูประหลาดใจ แต่ก็แฝงไปด้วยความดีใจ “ค่ะ” เธอตอบ “ฉัน… ฉันคิดทบทวนทุกอย่างแล้ว” “แล้ว… คุณตัดสินใจว่ายังไงครับ” รามิลถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง พรรณรายสูดหายใจลึก “ฉัน… ฉันยังคงรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นค่ะ” เธอเริ่มต้น “และฉันก็ยังคงไม่แน่ใจว่าฉันจะสามารถลืมเรื่องที่ผ่านมาได้จริงๆ หรือเปล่า” “ผมเข้าใจครับ” รามิลกล่าว “ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณลืมมันได้ง่ายๆ” “แต่…” พรรณรายหยุดไปครู่หนึ่ง “ฉันก็ยังคงรักคุณนะคะรามิล” คำพูดนั้นทำให้รามิลเงียบไปชั่วขณะ ราวกับเขาต้องการจะประมวลผลสิ่งที่เขาได้ยิน “พรรณราย…” เขาเอ่ยชื่อเธออีกครั้ง เสียงสั่นเล็กน้อย “คุณ… คุณพูดจริงเหรอครับ” “ค่ะ” เธอตอบ “ฉันรักคุณ… และฉันก็ไม่อยากจะเสียคุณไป” “ผมก็รักคุณครับพรรณราย” รามิลพูดเสียงดังฟังชัด “ผมรักคุณมากจริงๆ ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณ” “ฉันรู้ค่ะ” พรรณรายกล่าว “และฉันก็พร้อมที่จะให้โอกาสคุณ… และให้โอกาสความสัมพันธ์ของเรา” “จริงๆ เหรอครับ” รามิลถาม “คุณจะให้โอกาสผมจริงๆ เหรอ” “ค่ะ” พรรณรายตอบ “แต่… เราจะต้องเริ่มต้นใหม่กันจริงๆ นะรามิล” “แน่นอนครับ” รามิลตอบ “เราจะเริ่มต้นใหม่ เราจะซื่อสัตย์ต่อกัน และเราจะสร้างความไว้วางใจกลับคืนมา” “เราจะต้องเผชิญหน้ากับปัญหาทางธุรกิจด้วยกัน” พรรณรายกล่าว “และเราจะต้องหาทางแก้ไขมันอย่างดีที่สุด” “ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” รามิลให้คำมั่น “เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” “ฉัน… ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ” พรรณรายกล่าว “ผมจะไปหาคุณพรุ่งนี้นะครับ” รามิลกล่าว “เราจะได้คุยกันอย่างจริงจัง” “ค่ะ” พรรณรายตอบ “ฉันรอคุณอยู่นะ” หลังจากวางสายจากรามิล พรรณรายก็รู้สึกเบาใจขึ้นอย่างประหลาด เธอได้ตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตแล้ว และถึงแม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยความท้าทาย เธอก็รู้สึกมั่นใจว่าเธอได้เลือกเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับรามิลจะต้องผ่านบททดสอบอีกมากมาย การฟื้นฟูความไว้วางใจที่แตกสลายไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และการจัดการกับปัญหาทางธุรกิจที่ซับซ้อนก็เป็นเรื่องที่ต้องใช้ความพยายามอย่างสูง แต่เธอก็มีความหวัง เธอเชื่อว่าความรักที่พวกเขามีให้กัน จะเป็นพลังที่แข็งแกร่งพอที่จะช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆ ไปได้ เธอหันกลับไปมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอีกครั้ง ดวงดาวที่ส่องประกายอยู่บนนั้นดูเหมือนจะมีความหมายมากขึ้น ราวกับจะส่งสัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่ เธอรู้ว่าเรื่องราวของเธอกับรามิลอาจจะเริ่มต้นด้วยความเป็นศัตรู แต่เธอก็เชื่อมั่นว่า ในที่สุดแล้ว ความรักจะสามารถเอาชนะทุกสิ่งทุกอย่างได้