หลายวันหลังจากบทสนทนาอันยาวนานกับรามิล พรรณรายยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับความคิดของตัวเอง เธอพยายามประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่รามิลได้เล่าให้ฟัง รวมถึงความรู้สึกที่ยังคงสับสนอยู่ภายในใจ เธอได้พูดคุยกับคุณอาสมชายอีกครั้ง เพื่อขอคำแนะนำเกี่ยวกับธุรกิจที่กำลังเผชิญกับปัญหา ซึ่งเป็นผลพวงมาจากเหตุการณ์ในอดีต คุณอาสมชายรับฟังอย่างตั้งใจ และให้คำแนะนำที่รอบคอบ “บางครั้งเรื่องในอดีต มันก็สามารถย้อนกลับมาส่งผลกระทบต่อปัจจุบันได้นะพรรณราย” คุณอาสมชายกล่าว “สิ่งที่สำคัญคือ เราจะเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมัน หรือจะปล่อยให้มันบั่นทอนเราไปเรื่อยๆ” “หนู… หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะทำได้ไหมคะ” พรรณรายตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า “มันรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันซับซ้อนเกินไป” “ไม่มีอะไรที่ซับซ้อนเกินกว่าที่คนเราจะรับมือไหวหรอกลูก” คุณอาสมชายปลอบประโลม “แค่ต้องค่อยๆ แกะปมไปทีละเส้น” “แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวกับรามิลด้วยค่ะ” พรรณรายเอ่ยขึ้น “หนูไม่รู้ว่าหนูจะสามารถแยกเรื่องงานออกจากเรื่องส่วนตัวได้อย่างไร” คุณอาสมชายยิ้มบางๆ “ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน มันมักจะแยกออกจากเรื่องอื่นๆ ได้ยากเสมอแหละ แต่ถ้าความรู้สึกมันมั่นคงพอ มันก็จะแข็งแกร่งพอที่จะผ่านทุกอย่างไปได้” “หนู… หนูรักเขาค่ะคุณอา” พรรณรายสารภาพออกมาอย่างแผ่วเบา “แต่หนูไม่รู้ว่าหนูจะสามารถเชื่อใจเขาได้อีกครั้งหรือไม่” “ความรักกับความเชื่อใจ มันเป็นสองสิ่งที่ต้องดำเนินไปด้วยกันนะ” คุณอาสมชายกล่าว “ถ้าขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป ความสัมพันธ์มันก็จะขาดสมดุล” “แล้วหนูควรจะทำยังไงดีคะ” เธอถาม “หนูควรจะให้อภัยเขา แล้วเดินหน้าต่อ หรือควรจะถอยออกมา” “มันเป็นการตัดสินใจที่ยากนะพรรณราย” คุณอาสมชายตอบ “แต่ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างไร ขอให้มันเป็นการตัดสินใจที่มาจากหัวใจของเธอจริงๆ และเธอจะไม่เสียใจกับมันในภายหลัง” หลังจากพูดคุยกับคุณอาสมชาย พรรณรายก็ตัดสินใจที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับรามิลอีกครั้ง เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหลบหนีจากสถานการณ์นี้ไปได้ตลอด และการตัดสินใจของเธอ จะต้องเกิดขึ้นจากการพูดคุยที่เปิดอก เธอเดินเข้าไปในออฟฟิศของรามิลอีกครั้ง บรรยากาศยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกภายในใจของเธอกลับแตกต่างออกไป เธอมาพร้อมกับความตั้งใจที่จะให้โอกาส และพร้อมที่จะรับฟัง รามิลมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “คุณ… คุณตัดสินใจแล้วเหรอครับ” “ค่ะ” พรรณรายตอบ “ฉันคิดว่าฉันพร้อมที่จะคุยกับคุณ” “ผมดีใจมากเลยครับ” รามิลลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาหาเธอ “ผมรอคุณอยู่นะ” “ก่อนอื่น” พรรณรายกล่าว “ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะถามคุณ” “ว่ามาเลยครับ” รามิลตอบ “เรื่องธุรกิจของครอบครัวเรา… ที่มันเชื่อมโยงกับปัญหาของครอบครัวคุณในอดีต” พรรณรายกล่าว “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณได้บอกความจริงทั้งหมดกับฉันแล้ว” คำถามของพรรณรายทำให้รามิลชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะสูดหายใจลึก “มี… มีบางอย่างที่ผมยังไม่ได้บอกคุณครับ” รามิลยอมรับ เสียงของเขาเบาลง พรรณรายรู้สึกใจหายวาบ แต่เธอก็พยายามสงบสติอารมณ์ “อะไรคะ” “คือ… ในช่วงเวลาที่ครอบครัวของผมกำลังมีปัญหาอย่างหนัก” รามิลเริ่มเล่า “มีคนบางคน พยายามที่จะเข้ามาหาประโยชน์จากสถานการณ์ของเรา” “คนบางคน… หมายถึงใครคะ” เธอถาม “เป็นนักธุรกิจที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน” รามิลอธิบาย “เขาเสนอตัวเข้ามาช่วยแก้ปัญหาให้ครอบครัวผม แต่… ข้อแลกเปลี่ยนนั้นมันไม่ค่อยดีนัก” “ข้อแลกเปลี่ยนอะไรคะ” พรรณรายถามอย่างใจจดใจจ่อ “เขาต้องการที่จะเข้าซื้อกิจการของครอบครัวเรา ในราคาที่ถูกมาก” รามิลกล่าว “และถ้าเราไม่ยอม เขาข่มขู่ว่าจะเปิดเผยความลับบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวเรา ที่อาจจะทำให้เราเสียหายอย่างหนัก” “ความลับอะไรคะ” พรรณรายถาม “เป็นเรื่องเกี่ยวกับ… การทำธุรกิจที่ผิดกฎหมายบางอย่างในอดีตของพ่อผมครับ” รามิลกล่าวอย่างอึดอัด “ซึ่งถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกมาจริง มันจะส่งผลกระทบอย่างมากต่อชื่อเสียงและธุรกิจของเรา” พรรณรายนิ่งไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่รามิลเพิ่งจะเปิดเผยออกมา มันเป็นความจริงที่น่าตกใจและซับซ้อนกว่าที่เธอเคยคิดไว้ “แล้วคุณ… คุณทำอย่างไรคะ” เธอถาม “ผม… ผมจำใจต้องยอมรับข้อเสนอของเขาครับ” รามิลตอบ “ผมไม่มีทางเลือกอื่นในตอนนั้น เพื่อปกป้องครอบครัวของผม” “แล้ว… แล้วเรื่องธุรกิจของครอบครัวฉันล่ะคะ” พรรณรายถาม “มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร” “นักธุรกิจคนนั้น… เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจของคุณพ่อคุณด้วยครับ” รามิลกล่าว “เขาใช้เรื่องราวในอดีตของครอบครัวคุณ มาเป็นส่วนหนึ่งของการต่อรองกับผม” “หมายความว่า… เขาใช้ธุรกิจของฉันเป็นเครื่องมือในการข่มขู่คุณเหรอคะ” พรรณรายถาม เสียงของเธอเริ่มสั่น “ใช่ครับ” รามิลยอมรับ “เขาบอกว่า ถ้าผมไม่ยอมทำตามข้อตกลง เขาจะเปิดเผยเรื่องการทำธุรกิจที่ผิดพลาดของครอบครัวคุณ ให้สาธารณชนรับรู้” พรรณรายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยนั้นมันช่างโหดร้ายเหลือเกิน เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวในอดีต จะสามารถนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการทำร้ายคนอื่นได้ถึงขนาดนี้ “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้คะ” เธอถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผม… ผมกลัวครับพรรณราย” รามิลกล่าว “ผมกลัวว่าคุณจะเกลียดผม กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมมีส่วนรู้เห็นกับการกระทำที่ผิดพลาดของพ่อผม” “แต่คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้คิดเช่นนั้น” พรรณรายพูด “คุณรู้ว่าฉันเชื่อใจคุณ” “ผมรู้ครับ” รามิลตอบ “แต่ในตอนนั้น ผมก็ยังไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของเรา ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้เรื่องนี้ คุณจะเดินจากผมไป” พรรณรายหลับตาลง เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา ความเจ็บปวดในใจมันท่วมท้นจนแทบจะระเบิดออกมา “รามิล…” เธอเรียกชื่อเขา เสียงของเธออ่อนแรง “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน” “ผมขอโทษครับพรรณราย” รามิลกล่าว “ผมขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ ผมขอโทษที่ปิดบังเรื่องนี้จากคุณ ผม… ผมมันโง่จริงๆ” พรรณรายเงียบไป เธอต้องการเวลาเพื่อประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้ยิน