พรรณรายยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานของรามิล หัวใจของเธอเต้นระรัว ราวกับจะทะลุออกมานอกอก คำว่า "ฉันอยากจะลองดูค่ะ" ที่เพิ่งหลุดออกจากปากของเธอไปนั้น มันดังก้องอยู่ในห้วงความคิด รามิลมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความประหลาดใจระคนกัน เขาก้าวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าหากขยับเร็วเกินไป ภาพตรงหน้าจะเลือนหายไปเหมือนความฝัน "คุณพรรณรายแน่ใจนะครับ" รามิลเอ่ยถามอีกครั้ง เสียงของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความจริงจัง "ผมไม่อยากให้คุณต้องเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้" พรรณรายเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ในแววตาของเธอมีทั้งความลังเลและความมุ่งมั่นที่ผสมผสานกัน "ฉัน… ฉันยังรู้สึกสับสนอยู่บ้างค่ะ" เธอสารภาพตรงๆ "ความเจ็บปวดที่ผ่านมามันยังคงอยู่ แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่จมอยู่กับมันอีกต่อไป ฉันเชื่อในตัวคุณ รามิล ฉันเชื่อว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังอีก" "ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเด็ดขาดครับ" รามิลยกมือขวาขึ้นวางทาบที่อก "ผมสัญญา และถ้าวันไหนคุณรู้สึกไม่สบายใจ หรือมีเรื่องอะไรที่อยากจะคุย ผมพร้อมเสมอที่จะรับฟัง" "ขอบคุณนะคะ" พรรณรายยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความอ่อนโยน "ฉันอยากให้เรากลับมาทำงานร่วมกันอย่างเต็มที่อีกครั้ง ในฐานะเพื่อนร่วมงาน และ… ในฐานะคนที่กำลังสร้างความเชื่อใจให้กันและกัน" "แน่นอนครับ" รามิลตอบรับทันที "ผมจะทุ่มเทเต็มที่เหมือนเดิม และจะคอยสนับสนุนคุณในทุกๆ ด้าน" หลังจากบทสนทนาอันหนักหน่วงแต่แฝงไปด้วยความหวัง พรรณรายก็เดินออกจากห้องทำงานของรามิลไป เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยังคงมีความไม่แน่นอนอยู่บ้าง แต่การตัดสินใจครั้งนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าได้ปลดปล่อยตัวเองออกจากภาระหนักอึ้งที่แบกไว้มานาน วันเวลาต่อมา บรรยากาศในที่ทำงานก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ แต่ก็มีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ พรรณรายและรามิลยังคงทำงานร่วมกันอย่างมืออาชีพ แต่ก็มีสายใยบางๆ ที่มองไม่เห็น คอยเชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองเข้าไว้ด้วยกัน การปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาเปลี่ยนไป จากที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดและระแวง ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ "คุณรามิลคะ งานโปรเจกต์ใหม่ของฝ่ายการตลาด ใกล้จะเสร็จหรือยังคะ" พรรณรายถามขณะที่เดินผ่านโต๊ะทำงานของเขา รามิลเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววสดใสกว่าที่เคย "ใกล้เสร็จแล้วครับคุณพรรณราย เหลือเพียงการปรับปรุงรายละเอียดเล็กน้อย คิดว่าไม่เกินวันศุกร์นี้ น่าจะส่งมอบให้คุณพรรณรายอนุมัติได้เลยครับ" "ดีเลยค่ะ" พรรณรายยิ้ม "ฉันจะรอตรวจดูนะคะ" "คุณพรรณรายทานอะไรหรือยังครับ" รามิลถามต่อ "ถ้ายัง ผมจะสั่งอาหารมาทานด้วยกันนะครับ" "ยังเลยค่ะ" พรรณรายตอบ "งั้น… ฉันขอฝากท้องไว้กับคุณรามิลนะคะ" ทั้งสองคนเดินไปยังร้านอาหารใกล้ๆ ที่ทำงาน บรรยากาศระหว่างมื้ออาหารเป็นไปอย่างสบายๆ ไม่มีความอึดอัดเหมือนเช่นเคย พวกเขาพูดคุยกันเรื่องงานบ้าง เรื่องทั่วไปบ้าง สลับกันไปมา รามิลเล่าถึงความท้าทายใหม่ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในธุรกิจของเขา ในขณะที่พรรณรายก็เล่าถึงแผนการพัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัท "ผมว่าไอเดียของคุณพรรณรายน่าสนใจมากนะครับ" รามิลกล่าวขณะที่กำลังเคี้ยวอาหาร "ถ้าทำสำเร็จ จะเป็นก้าวสำคัญของบริษัทเลยทีเดียว" "ขอบคุณค่ะ" พรรณรายตอบ "แต่ก็ยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากฝ่ายของคุณรามิลอยู่ดีนะคะ" "ยินดีเสมอครับ" รามิลยิ้ม "เราคือทีมเดียวกันนี่ครับ" คำว่า "ทีมเดียวกัน" ที่รามิลเอ่ยออกมา ทำให้พรรณรายรู้สึกอบอุ่นหัวใจ เธอรู้ว่าความเชื่อใจที่กำลังถูกสร้างขึ้นมาใหม่นั้น ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน แต่มันต้องอาศัยการกระทำ การสื่อสาร และความอดทน ในขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารอยู่ จู่ๆ โทรศัพท์ของพรรณรายก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ใครโทรมาเหรอครับ" รามิลถาม "ไม่ทราบค่ะ เป็นเบอร์แปลกๆ" พรรณรายตอบ ก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีค่ะ" เธอเอ่ยทักทาย ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งจะดังขึ้น "คุณพรรณรายหรือเปล่าคะ" "ใช่ค่ะ ดิฉันพรรณรายพูดสายค่ะ" เธอตอบอย่างระมัดระวัง "ฉัน… ฉันชื่ออรอนงค์ค่ะ" เสียงของผู้หญิงที่ปลายสายฟังดูสั่นเครือ "ฉันคือ… ภรรยาของนักธุรกิจคนนั้นค่ะ" พรรณรายถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เธอหันไปมองหน้ารามิลด้วยความตกใจ รามิลเองก็ดูประหลาดใจไม่แพ้กัน "คุณอรอนงค์… มีอะไรคะ" พรรณรายถาม "ฉัน… ฉันอยากจะขอพบคุณพรรณรายเป็นการส่วนตัวค่ะ" อรอนงค์กล่าว "มีเรื่องสำคัญที่ฉันอยากจะบอกคุณ" พรรณรายลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะตอบรับคำขอนี้หรือไม่ แต่น้ำเสียงของอรอนงค์ดูอ้อนวอนเหลือเกิน "ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่า..." พรรณรายเอ่ย "ได้โปรดเถอะค่ะคุณพรรณราย" อรอนงค์ตัดบท "ฉันรู้ว่ามันอาจจะดูไม่เหมาะสม แต่เรื่องนี้มันสำคัญมากจริงๆ ฉันอยากจะขอโทษคุณแทนสามีของฉันด้วย" คำขอโทษที่หลุดออกมาจากปากของอรอนงค์ ทำให้พรรณรายใจอ่อนลง เธอหันไปมองรามิลอีกครั้ง รามิลพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ "ก็ได้ค่ะ" พรรณรายตอบ "คุณอรอนงค์สะดวกเจอกันที่ไหน เมื่อไหร่คะ" ทั้งสองคนตกลงนัดหมายกัน พรรณรายรู้สึกได้ถึงความสับสนที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เรื่องราวต่างๆ ที่เพิ่งจะคลี่คลายลง กำลังจะกลับมาซับซ้อนอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าอรอนงค์จะนำพาข่าวสารอะไรมาให้เธออีก แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือ เธอจะไม่ยอมให้เรื่องราวในอดีต มาทำลายความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่นี้เป็นอันขาด