ลมหายใจของพรรณรายสะดุดติดขัด เธอจ้องมองรามิลด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ และความโกรธที่ปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ข้อเสนอของเขามันบ้าบิ่นเกินกว่าที่เธอจะรับไหว การต้องไปทำงานให้กับคนที่เธอเกลียดชังที่สุด คนที่บีบคั้นจนครอบครัวของเธอแทบจะล้มละลาย มันเป็นเหมือนการตอกย้ำความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดที่สุด “คุณคิดว่าฉันจะยอมเหรอ!” พรรณรายตะคอกกลับ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “คุณมันก็แค่เห็นแก่ตัว! คุณทำลายครอบครัวฉัน แล้วตอนนี้คุณก็อยากจะทำลายเกียรติของฉันด้วยอีกงั้นเหรอ!” รามิลยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่แววตาของเขามีประกายที่พรรณรายอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความสะใจ หรือความภาคภูมิใจ แต่มันเหมือนมีความเศร้าบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ “ผมไม่ได้ทำลายครอบครัวคุณ พรรณราย” รามิลพูดเสียงเย็น “ผมเพียงแค่ใช้โอกาสที่พวกคุณมองข้ามไป และในทางกลับกัน ผมกำลังเสนอโอกาสให้คุณได้กอบกู้มัน” “กอบกู้ด้วยการขายวิญญาณเหรอ!” เธอสวนกลับอย่างไม่ลังเล “การที่ฉันต้องไปทำงานให้กับคุณ มันก็เหมือนการยอมแพ้ ยอมรับว่าคุณเหนือกว่า ยอมรับว่าฉันไม่มีทางสู้คุณได้!” “คุณกำลังมองข้ามความเป็นจริง” รามิลก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง แสงเทียนสาดส่องสะท้อนในดวงตาของเขา ทำให้มันดูดูลึกล้ำและยากจะหยั่งถึง “คุณกำลังมองข้ามโอกาสที่จะได้เรียนรู้ และเติบโตในแบบที่คุณไม่เคยคิดมาก่อน” “ฉันไม่ต้องการเรียนรู้อะไรจากคุณ” พรรณรายเชิดหน้าขึ้น รู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ “ฉันไม่ต้องการอะไรจากคนที่เคยเหยียบย่ำฉัน” “ถ้าอย่างนั้น คุณก็ปล่อยให้บริษัทของคุณล้มละลายไป” รามิลกล่าวต่อ “ปล่อยให้ความฝันของพ่อคุณสลายไป ปล่อยให้ทุกอย่างที่พวกคุณสร้างมา พังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้ามาในใจของพรรณราย เธอเงียบไปชั่วครู่ นึกถึงใบหน้าของพ่อที่เหน็ดเหนื่อย นึกถึงความหวังในดวงตาของท่านเมื่อพูดถึงโครงการนี้ นึกถึงความฝันที่ท่านเคยบอกเล่าให้เธอฟังทุกค่ำคืน “คุณกำลังใช้เรื่องนี้มาข่มขู่ฉัน” พรรณรายกระซิบเสียงแผ่ว “ผมกำลังเสนอทางเลือกให้คุณ” รามิลตอบ “ทางเลือกที่ยากลำบาก แต่จำเป็น ถ้าคุณอยากจะรักษาทุกอย่างไว้” “แล้วถ้าฉันไม่ยอมล่ะ” เธอถามอย่างท้าทาย “ถ้าคุณไม่ยอม… ผมก็ต้องเดินหน้าตามแผนของผม” รามิลตอบ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ “และคุณก็จะได้เห็นบริษัทของคุณปิดตัวลงอย่างช้าๆ” พรรณรายกัดริมฝีปากแน่น เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบให้จนมุม ไม่มีทางออก ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีไปกว่านี้ การปฏิเสธเขาหมายถึงการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง แต่การยอมรับข้อเสนอของเขา ก็เหมือนการยอมถูกเขาควบคุม ยอมถูกเขากดขี่ “คุณ… คุณให้เวลาฉันคิดได้ไหม” เธอถามอย่างลังเล “แน่นอน” รามิลตอบอย่างใจเย็น “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า เวลาของผมมีจำกัด โครงการนี้ต้องเดินหน้าต่อไป” “แล้วถ้าฉันยอม” พรรณรายถามเสียงสั่น “ฉันจะต้องทำอะไรบ้าง” “คุณจะเข้ามาเป็นหัวหน้าทีมพัฒนาโครงการที่ดินผืนนั้นภายใต้การบริหารของบริษัทผม” รามิลอธิบาย “คุณจะมีอำนาจตัดสินใจในระดับหนึ่ง แต่ทุกอย่างจะต้องรายงานให้ผมทราบ และคุณจะต้องมาทำงานที่ออฟฟิศผมทุกวัน” “ทุกวัน!” เธออุทาน “ใช่ ทุกวัน” รามิลยืนยัน “ผมอยากให้คุณอยู่ใกล้ๆ เพื่อให้เราได้ ‘ทำงาน’ ร่วมกันอย่างใกล้ชิด” คำว่า ‘ทำงาน’ ที่เขาเน้นย้ำ ทำให้พรรณรายรู้สึกถึงบางอย่างที่มากกว่าแค่เรื่องงาน เธอเหลียวมองแก้วไวน์ในมือ ก่อนจะค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ” เธอพูดเสียงเบา “ผมรู้ว่ามันยาก” รามิลกล่าว “แต่ลองคิดดูสิ พรรณราย คุณจะได้ใช้ความสามารถของคุณอย่างเต็มที่ โครงการจะประสบความสำเร็จ และบริษัทของคุณก็จะอยู่รอด และที่สำคัญ… คุณจะได้เห็นผมทุกวัน” คำพูดสุดท้ายของเขากลับทำให้พรรณรายรู้สึกสั่นไหวเล็กน้อย รามิลมีเสน่ห์ร้ายกาจอย่างปฏิเสธไม่ได้ แม้ว่าเธอจะพยายามเกลียดเขามากแค่ไหนก็ตาม “คุณ… คุณมีแผนอะไรกับที่ดินผืนนั้นจริงๆ” เธอถามอย่างสงสัย “ผมมีแผนที่จะสร้างความเจริญให้กับเมือง” รามิลตอบ “และผมก็ต้องการคนที่มีวิสัยทัศน์อย่างคุณมาร่วมงานด้วย” “วิสัยทัศน์อย่างฉัน… หรือคนที่คุณอยากจะควบคุม” รามิลหัวเราะเบาๆ “คุณคิดมากไปแล้ว พรรณราย” “ฉันคิดมากไป… หรือคุณกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง” “ผมไม่มีอะไรต้องซ่อน” รามิลตอบ “ผมแค่ต้องการให้คุณเห็นว่า ข้อเสนอของผม ไม่ใช่แค่การทำลาย แต่เป็นการสร้าง และการเชื่อมโยง” พรรณรายมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนยังคงตกหนัก ฟ้าร้องครืนครั่น ราวกับจะเตือนให้เธอรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล “ฉันขอเวลาคิดอีกหน่อย” เธอพูด “ได้” รามิลพยักหน้า “แต่ผมหวังว่าคุณจะตัดสินใจอย่างชาญฉลาด” เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วค่อยๆ ปัดผมที่ปรกหน้าผากของเธอออกไปอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกสะท้านไปทั่วร่าง “อย่าปล่อยให้ความแค้นบังตาคุณจนมองไม่เห็นโอกาสที่ดีนะ พรรณราย” เขากระซิบข้างหูเธอ “บางครั้ง… ศัตรูของเรา อาจจะเป็นคนที่นำทางเราไปสู่สิ่งที่ดีที่สุดก็ได้” คำพูดของเขาเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ ซึมเข้าสู่จิตใจของเธอ พรรณรายรู้สึกสับสนไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร ระหว่างความรู้สึกเกลียดชังที่มีต่อรามิล กับความจำเป็นที่ต้องรักษาธุรกิจของครอบครัวไว้