สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชะล้างทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ให้สะอาด แต่สำหรับ "กวินท์" กลับรู้สึกว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลย น้ำฝนที่กระทบหน้าต่างกระจกใสของคอนโดหรูสะท้อนเงาของเขาที่นั่งจมอยู่กับความคิด ดวงตาคมสีเข้มทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง สู่เมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีและความเร่งรีบ แต่ในหัวใจของเขากลับมีเพียงความว่างเปล่า ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างถูกพรากไป และไม่มีวันที่จะเติมเต็มได้อีก เขาหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาหมุนเบาๆ สุราสีอำพันสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง กวินท์ไม่ใช่คนที่จะจมปลักอยู่กับอดีต เขาคือ "กวินท์ ธีรธาดา" นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย มีทุกอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะปรารถนา ทั้งเงินทอง ชื่อเสียง และอำนาจ แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาไม่อาจครอบครองได้อีกต่อไป นั่นคือ "เธอ" "เมษา" ชื่อนี้ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาเสมอ หญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างในชีวิต เป็นดั่งความฝันที่เขาไม่เคยคิดว่าจะหลุดลอยไป เธอมีรอยยิ้มที่สดใส ดวงตาที่เปล่งประกาย และหัวใจที่อ่อนโยน ทุกอย่างเกี่ยวกับเมษาล้วนเป็นสิ่งที่กวินท์รักและทะนุถนอม แต่ความรักของเขากลับนำพามาซึ่งความเจ็บปวดที่แสนสาหัส เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะความคิด กวินท์มองหน้าจอที่แสดงชื่อ "คุณพิสุทธิ์" ผู้จัดการส่วนตัวของเขา เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย "ว่าไงครับคุณพิสุทธิ์" เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "คุณกวินท์ครับ พรุ่งนี้มีนัดกับนักลงทุนจากต่างประเทศนะครับ อย่าลืมนะครับ" เสียงของคุณพิสุทธิ์ดังมาจากปลายสาย "ครับ ผมทราบแล้ว" กวินท์ตอบสั้นๆ เขากำลังพยายามรวบรวมสติ เขาต้องกลับมาเป็น "กวินท์ ธีรธาดา" คนเดิม คนที่แข็งแกร่ง ไม่ใช่คนที่อ่อนแอเพราะเรื่องของอดีต "แล้วเรื่องงานที่เชียงใหม่ล่ะครับ เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ" คุณพิสุทธิ์ถามต่อ "เรียบร้อยแล้วครับ ผมเพิ่งกลับมาเมื่อวานนี้เอง" กวินท์ตอบ พลางยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด "เยี่ยมเลยครับ คุณกวินท์นี่ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ" คุณพิสุทธิ์กล่าวชื่นชม "ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ แจ้งได้ตลอดนะครับ" "ขอบคุณครับ" กวินท์วางสาย เขารู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน การพยายามทำตัวให้เป็นปกติมันช่างยากเย็นเหลือเกิน เขาลุกขึ้นยืน เดินไปยังโต๊ะทำงานที่มีเอกสารกองพะเนินเทินทึก เขาต้องทำงาน เขาต้องมีสมาธิกับปัจจุบัน แต่ทำไมภาพของเมษายังคงลอยเข้ามาในหัวเสมอ 'เมษา... เธอไปอยู่ที่ไหนแล้วนะ' เขาคิดในใจ ทุกครั้งที่เขาหลับตา ภาพของเธอจะปรากฏขึ้นเสมอ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ แววตาที่เป็นประกาย ทุกอย่างมันชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ เขาจำได้ดีถึงคืนนั้น คืนที่เขาต้องตัดสินใจบางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล คืนที่เขาต้องเลือกระหว่างความรักกับหน้าที่ คืนที่เขาต้องเลือกที่จะสูญเสียเธอไป "ผมขอโทษนะเมษา" เขาพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจของเขาอยู่เสมอ เขากลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม หยิบรีโมทขึ้นมาเปิดโทรทัศน์ ช่องข่าวธุรกิจฉายภาพผู้ประกาศข่าวที่กำลังรายงานสถานการณ์ตลาดหุ้น แต่กวินท์ไม่ได้ใส่ใจ เขากำลังมองหาอะไรบางอย่างในรายการ เขาต้องการให้ทุกอย่างเงียบลง ต้องการให้สมองของเขาหยุดคิดเรื่องเธอ แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เลย "ทำไมผมต้องจำทุกอย่างได้หมดเลยนะ" เขาถามตัวเองเสียงเบา กวินท์รู้ดีว่าเขาไม่สามารถหนีความจริงไปได้ตลอด เขาต้องเผชิญหน้ากับมัน แต่การเผชิญหน้ากับความทรงจำที่เจ็บปวดนั้นมันยากเย็นเหลือเกิน เขาจำได้ถึงวันที่เขาพบเมษาครั้งแรก เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานในบริษัทของเขา เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยเจอ เธอเรียบง่าย จริงใจ และมีพลังในตัวเธอเอง "คุณกวินท์คะ นี่เป็นเอกสารที่ต้องเซ็นค่ะ" เสียงหวานใสของเธอทำให้เขาหันไปมอง "ขอบคุณครับ" เขาตอบ พลางรับเอกสารมาดู ตั้งแต่วันนั้น โลกของกวินท์ก็เปลี่ยนไป เขาเริ่มมองเห็นเธอมากขึ้นในทุกๆ วัน เขาเริ่มรู้สึกถึงความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ 'เมษา... ทำไมเธอถึงได้เป็นคนที่ยากจะลืมได้ขนาดนี้' เขาหลับตาลงอีกครั้ง หวังว่าคราวนี้ความทรงจำเหล่านั้นจะจางหายไปบ้าง แต่มันกลับชัดเจนยิ่งกว่าเดิม เขาเห็นตัวเองในวันนั้น ที่กำลังจะพูดคำบางคำที่เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องพูด "เมษา... ผม..." เขาหยุดชะงัก ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาในหัวใจอีกครั้ง เขาไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ ไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้ กวินท์ลุกขึ้นยืน เดินไปที่บาร์เครื่องดื่ม เขาเทวิสกี้ลงในแก้วอีกครั้ง ครั้งนี้เขาดื่มมันรวดเดียวหมดแก้ว รสชาติขมปร่าของมันแทบจะกลบกลิ่นอายของเมษาที่ยังคงอบอวลอยู่ในห้อง "ผมต้องลืมเธอให้ได้" เขาพูดกับตัวเองเสียงแข็ง กวินท์ ธีรธาดา จะไม่ยอมให้ความรักมาทำลายธุรกิจ และอนาคตของเขาเด็ดขาด แต่ในใจลึกๆ เขารู้ดีว่ามันเป็นไปได้ยากเหลือเกิน เมษาได้ฝากรอยแผลไว้ในหัวใจของเขาที่ไม่มีวันจางหายไป สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุด ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวความเศร้าโศกที่กวินท์กำลังเผชิญอยู่ เขายืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาฉายแววเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นที่จะต้องก้าวต่อไป แม้ว่าก้าวต่อไปนั้นจะเต็มไปด้วยความทรงจำที่เขาอยากจะลืมก็ตาม