วันต่อมา กวินท์เดินทางมาถึงออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่ยังคงไม่สดใสนัก เขาใส่สูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาที่ฉายออกมากลับสะท้อนความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมานาน เขาเดินตรงไปยังห้องประชุมที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว นักลงทุนจากต่างประเทศรอเขาอยู่ "คุณกวินท์ สวัสดีครับ" นักลงทุนชาวสิงคโปร์ทักทายด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีครับ" กวินท์ตอบรับพร้อมกับจับมือเป็นการทักทาย "ผมกวินท์ ธีรธาดา ครับ เชิญนั่งก่อนครับ" การประชุมดำเนินไปอย่างราบรื่น กวินท์แสดงศักยภาพความเป็นผู้นำและความเฉลียวฉลาดทางธุรกิจได้อย่างเต็มที่ เขาตอบทุกคำถามได้อย่างฉะฉาน ไม่ปล่อยให้มีข้อกังขาใดๆ เหลืออยู่ นักลงทุนต่างประทับใจในตัวเขา "คุณกวินท์ครับ โครงการที่คุณกำลังจะขยายไปยังต่างประเทศนั้นน่าสนใจมาก เราสนใจที่จะร่วมลงทุนด้วยครับ" หนึ่งในนักลงทุนกล่าว กวินท์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ผมยินดีครับ เรามาคุยรายละเอียดกันต่อหลังจากนี้ได้เลยครับ" การประชุมจบลงด้วยความสำเร็จ กวินท์สามารถปิดดีลครั้งสำคัญได้อีกครั้งหนึ่ง เขาเป็นที่ยอมรับในวงการธุรกิจ และเป็นที่จับตามองของนักลงทุนทั่วโลก แต่ถึงแม้จะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่ในหัวใจของเขากลับยังคงมีช่องว่างที่ไม่มีวันเต็ม หลังจากการประชุม กวินท์เดินออกมาจากห้องประชุม เขากำลังจะตรงไปยังห้องทำงานของเขา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใครบางคนยืนรอเขาอยู่ เธอคนนั้น... เมษา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าจะได้พบเธอในที่แห่งนี้ เธอในชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ดูสง่างาม และใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นยังคงมีรอยยิ้มสดใสอยู่ แต่แววตาของเธอดูเศร้าสร้อย "เมษา..." กวินท์เอ่ยชื่อเธอออกมาเบาๆ ราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเป็นความจริงหรือไม่ เมษาก้มหน้าลงเล็กน้อย "คุณกวินท์คะ" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "คุณมาทำอะไรที่นี่" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติ แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความสับสน "ฉัน... ฉันมาติดต่อเรื่องงานค่ะ" เมษาตอบ พลางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา กวินท์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ภาพความทรงจำในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว วันแรกที่เขาพบเธอ รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะของเธอ คำพูดที่เธอเคยบอกรักเขา "งานอะไร" กวินท์ถามต่อ เสียงของเขายังคงแหบพร่า "ฉันเป็นนักออกแบบค่ะ บริษัทของคุณกำลังจะเปิดสาขาใหม่ที่เชียงใหม่ ฉันได้ยินมาว่ากำลังหาทีมงานออกแบบอยู่ค่ะ" เมษาอธิบาย กวินท์อึ้งไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจอเธอในสถานการณ์แบบนี้ "คุณ... แน่ใจเหรอ" "ค่ะ ฉันแน่ใจ" เมษาตอบ "ฉันได้เตรียมผลงานบางส่วนมาให้คุณพิจารณาด้วยค่ะ" เธอหยิบแฟ้มผลงานสีดำออกมาจากกระเป๋า กวินท์รับแฟ้มนั้นมา มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาค่อยๆ เปิดแฟ้มออก ภาพวาดและแบบร่างต่างๆ ที่อยู่ข้างใน ล้วนเป็นผลงานอันน่าทึ่งของเมษา "สวยมาก" กวินท์อุทานออกมาเบาๆ เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยชมเธอแบบนี้ "ขอบคุณค่ะ" เมษากล่าว "ฉันตั้งใจทำมันอย่างเต็มที่" บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังเบาๆ "ผม... ผมไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีก" กวินท์กล่าวในที่สุด "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เมษาสารภาพ "ฉันไม่คิดว่าคุณจะยังจำฉันได้" "ผมจะลืมคุณได้ยังไง" กวินท์พึมพำ เสียงเบาจนเกือบไม่ได้ยิน เมษามองหน้าเขาด้วยความสงสัย "คุณกวินท์คะ..." "คุณ... คุณยังรักผมอยู่ไหม" กวินท์ถามออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว คำถามนั้นหลุดออกจากปากของเขาเอง เขาก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เมษาก้มหน้าลงอีกครั้ง น้ำตาคลออยู่ที่ขอบตา "คุณกวินท์คะ... เรา... เราไม่สามารถเป็นแบบนั้นได้อีกแล้ว" "ทำไม" กวินท์ถามเสียงแข็ง "คุณจำไม่ได้เหรอว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน" "ฉันจำได้ทุกอย่างค่ะ" เมษากล่าวเสียงสั่น "แต่... แต่คุณก็เป็นคนเลือกที่จะเดินจากไปเอง" คำพูดของเมษาเหมือนมีดกรีดแทงหัวใจของกวินท์ "ผม... ผมมีเหตุผลของผม" "เหตุผลของคุณคืออะไรคะ" เมษามองหน้าเขาด้วยความเจ็บปวด "บอกฉันสิคะ ฉันอยากรู้" กวินท์นิ่งเงียบ เขาไม่สามารถอธิบายทุกอย่างให้เธอเข้าใจได้ในตอนนี้ มันซับซ้อนเกินไป มันเกี่ยวพันกับอนาคตของเขา อนาคตของบริษัท "มัน... มันยากที่จะอธิบาย" กวินท์ตอบ "แต่ผมขอโทษนะเมษา" "ขอโทษเหรอคะ" เมษายิ้มทั้งน้ำตา "คำขอโทษของคุณ มันจะย้อนเวลาทุกอย่างกลับไปได้หรือไง" "ผมรู้ว่ามันไม่พอ" กวินท์กล่าว "แต่ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ" "คุณกวินท์คะ" เมษาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่เพื่อรื้อฟื้นเรื่องราวในอดีต" "แต่คุณ... คุณยังรักผมอยู่ใช่ไหม" กวินท์ถามอีกครั้ง เขาต้องการคำตอบที่ชัดเจน เมษานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ความรู้สึกของฉัน... มันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ" คำตอบนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของกวินท์ เขารู้สึกชาไปทั้งตัว "ถ้าอย่างนั้น... ถ้าคุณอยากจะร่วมงานกับบริษัทของเราจริงๆ" กวินท์พยายามรวบรวมสติ "ผมจะให้ฝ่ายบุคคลติดต่อคุณไป" "ขอบคุณค่ะ" เมษากล่าว "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เมษาเดินจากไป ทิ้งให้กวินท์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ภาพของเธอในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนยังคงติดตาเขา ความรู้สึกผิดและความเสียใจถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดเลยว่าการพบเมษาอีกครั้งจะทำให้ความทรงจำที่เขาพยายามจะลืมนั้น ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของเขา โยนแฟ้มผลงานของเมษาลงบนโต๊ะทำงาน "ทำไม... ทำไมต้องเป็นเธอ" เขาถามตัวเอง กวินท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดอัลบั้มรูปภาพ เขาเลื่อนหากลุ่มรูปภาพที่เขาเคยถ่ายกับเมษา ทุกรูปเต็มไปด้วยความสุขรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เขาจำได้ถึงทุกช่วงเวลา ทุกความทรงจำ ทุกคำพูดที่เคยมีให้กัน "ผมรักคุณนะเมษา" เขาได้ยินเสียงของตัวเองในความทรงจำ "ฉันก็รักคุณค่ะ คุณกวินท์" เสียงของเมษาตอบกลับมา น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มของกวินท์ เขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถลืมเมษาได้จริงๆ หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้ ความทรงจำเกี่ยวกับเธอได้กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้งแล้ว