เมื่อได้ยินคำพูดของ ดร. สมชาย กวินท์ก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เขามองไปที่เมษาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ "ผม... ผมขอโทษนะเมษา" กวินท์พูดเสียงสั่น "ผม... ผมทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย" เมษารีบเข้าไปกุมมือของกวินท์แน่น "ไม่เป็นไรนะคะคุณกวินท์ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ คุณอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ" "แต่... ถ้าผมจำได้เร็วพอ... ถ้าผมไม่พลาด... คุณก็คงจะไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" กวินท์พูดด้วยความรู้สึกผิด "คุณกวินท์ครับ" ดร. สมชายกล่าวขึ้น "ตอนนี้เราต้องจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้าก่อน" "แต่คุณหมอครับ... ผมยังจำอะไรได้ไม่มากพอ" กวินท์โต้แย้ง "ผมยังไม่รู้ว่าแหวนวงนั้น... สัญลักษณ์นั้น... มันคืออะไร" "ผมเข้าใจครับ" ดร. สมชายตอบ "แต่เราไม่สามารถปล่อยให้คุณตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ได้อีก" เขาหันไปมองเมษา "เมษาครับ ผมว่าเราควรจะพาคุณกวินท์ไปอยู่ที่ที่ปลอดภัยกว่านี้... ที่ที่อรณิชาจะเข้าถึงตัวได้ยาก" "แต่... ที่ไหนล่ะคะ" เมษาถาม "ผมมีบ้านพักตากอากาศอยู่ต่างจังหวัด" ดร. สมชายเสนอ "เป็นที่ที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน และมีการรักษาความปลอดภัยที่ดี" "ผม... ผมไม่แน่ใจครับคุณหมอ" กวินท์พูด "ผมยังอยากจะอยู่ที่นี่... เพื่อที่จะพยายามจำเรื่องราวที่ผมลืมไปให้ได้" "คุณกวินท์ครับ" ดร. สมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อาการของคุณตอนนี้มันอันตรายเกินกว่าที่จะอยู่ตามลำพัง หรืออยู่ที่ที่คุ้นเคยได้" "ผมจะดูแลคุณกวินท์เองค่ะ" เมษากล่าวเสริม "เราจะไปด้วยกันค่ะ" กวินท์มองไปที่เมษา ดวงตาของเขามีทั้งความรัก ความห่วงใย และความรู้สึกผิด "ถ้าอย่างนั้น... ก็แล้วแต่พวกคุณเลยครับ" กวินท์กล่าว "ผม... ผมแค่หวังว่า... การไปที่นั่น... จะช่วยให้ผมจำอะไรได้มากขึ้น... และ... และผมจะปลอดภัย" "ผมจะจัดการเรื่องการเดินทางให้เรียบร้อย" ดร. สมชายกล่าว "คุณเมษา ช่วยเตรียมข้าวของส่วนตัวของคุณกวินท์ด้วยนะครับ" ขณะที่เมษาเดินไปเก็บข้าวของ กวินท์ก็พลันนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "คุณหมอครับ... แหวนวงนั้น... อัญมณีสีดำ... แหลมๆ..." กวินท์พูดอย่างติดขัด "ผม... ผมเหมือนเคยเห็น... สัญลักษณ์แบบนั้น... ที่รูปของ... ของครอบครัวผม" ดร. สมชายเลิกคิ้วขึ้น "รูปครอบครัวของคุณ?" "ครับ... รูปถ่ายเก่าๆ... ที่บ้านคุณพ่อคุณแม่ผม... ผมจำได้ลางๆ ว่า... มีตราสัญลักษณ์บางอย่าง... คล้ายๆ กับที่อยู่บนแหวนของคนร้าย... และ... ผมคิดว่า... มันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลเรา..." คำพูดของกวินท์ทำให้ ดร. สมชายถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขาเพิ่งจะตระหนักถึงความเป็นไปได้ที่น่าตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร..." ดร. สมชายพึมพำ "ถ้าสัญลักษณ์นั้นเป็นของตระกูลของคุณ... แล้วทำไม... ทำไมอรณิชาถึงมีแหวนแบบนั้น?" "ผม... ผมไม่รู้ครับ" กวินท์ตอบ "แต่ผมรู้สึกว่า... เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิด" "คุณอรณิชา... ไม่ใช่แค่คนที่แค้นคุณ..." ดร. สมชายกล่าว "เธออาจจะมีเหตุผลอื่นที่ลึกซึ้งกว่านั้น... เหตุผลที่เกี่ยวข้องกับตระกูลของคุณ..." เมษากลับมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็ก กวินท์มองไปที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "เมษา... ฉันจะพยายามจำทุกอย่างให้ได้... เพื่อที่จะปกป้องเธอ" เมษายิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" ในขณะที่ทั้งสามกำลังเตรียมตัวออกจากบ้าน จู่ๆ กวินท์ก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจ้องมองเขาจากที่ไหนสักแห่ง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ "รู้สึกเหมือน... มีใครบางคนกำลังมองเราอยู่" กวินท์พูดเสียงเบา "คงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ยังไม่หมดนะครับ" ดร. สมชายกล่าว "คุณไม่ต้องกังวล" แต่ลึกๆ แล้ว กวินท์ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เขารู้สึกว่าเงาของอดีตกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และเขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถหนีพ้นมันได้หรือไม่ ขณะที่พวกเขาขึ้นรถ กวินท์ก็มองย้อนกลับไปที่บ้านของเขา เขารู้สึกเหมือนเห็นเงาบางๆ เลือนรางอยู่ตรงหน้าต่างห้องทำงานของเขา เงาของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก "อรณิชา..." กวินท์พึมพำชื่อนั้นอีกครั้ง ความกลัวและความไม่แน่นอนถาโถมเข้ามาในจิตใจของเขาอย่างรุนแรง