รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากบ้านพักตากอากาศของ ดร. สมชายอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้ากลับไปยังคฤหาสน์หลังงามที่เคยเป็นที่พักพิงของกวินท์ ภาพของสายหมอกที่ค่อยๆ จางหายไปตามแสงแดดยามเช้า ทำให้บรรยากาศดูสดใสขึ้น แต่ในใจของกวินท์กลับเต็มไปด้วยความอึมครึมของความทรงจำที่กำลังจะถูกรื้อฟื้น เขาเหลือบมองเมษาที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วงระคนให้กำลังใจ "คุณกวินท์คะ คุณไหวแน่นะคะ" เมษาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ผมไหวครับเมษา" กวินท์ตอบ "ผมแค่... รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย" "ฉันรู้ค่ะ" เมษาเอื้อมมือมาจับมือของเขา "แต่จำไว้นะคะว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว" "ขอบคุณนะ" กวินท์บีบมือเธอตอบ "ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ" ดร. สมชายที่กำลังขับรถหันมามองกระจกหลัง "เราใกล้จะถึงแล้วนะครับกวินท์" "ครับคุณหมอ" กวินท์ตอบรับ "ผมพร้อมแล้ว" เมื่อรถยนต์จอดสนิทหน้าคฤหาสน์ กวินท์ก็ก้าวลงจากรถทันที เขากวาดตามองไปรอบๆ บ้านอย่างพิจารณา ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งที่คุ้นเคยแต่ก็ถูกลืมเลือนไปนาน "คุณหมอครับ" กวินท์เอ่ยขึ้น "ผมอยากจะตรงไปที่ห้องทำงานของพ่อผมก่อน" "ได้เลยครับ" ดร. สมชายพยักหน้า "แต่ผมขอให้คนของผมคอยติดตามคุณอย่างใกล้ชิดนะครับ" "แน่นอนครับ" กวินท์ตอบ ทั้งสามคนเดินเข้าไปในคฤหาสน์ บรรยากาศภายในยังคงเย็นเฉียบและเงียบสงัด กวินท์เดินนำเข้าไปยังห้องทำงานของบิดา เขาใช้เวลาครู่หนึ่งในการสำรวจห้องนั้นอีกครั้ง สายตาของเขากวาดไปทั่วชั้นหนังสือ ภาพถ่ายเก่าๆ และข้าวของต่างๆ ที่เคยเป็นของบิดา "ผมจำได้ว่า... พ่อผมเคยเก็บรูปถ่ายครอบครัวไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานนี่แหละครับ" กวินท์กล่าว เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แล้วค่อยๆ เปิดลิ้นชักออก ภายในลิ้นชักเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ และรูปถ่ายจำนวนมาก กวินท์ค่อยๆ หยิบรูปถ่ายแต่ละใบขึ้นมาดูอย่างพิจารณา พลางนึกถึงช่วงเวลาต่างๆ ในอดีต "นี่ไงครับ!" กวินท์ร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น เขาชูรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาให้ ดร. สมชายและเมษาดู ในรูปนั้นเป็นภาพถ่ายครอบครัวในอดีตของกวินท์ ปรากฏมี บิดา มารดา และตัวเขาเองในวัยเด็กยืนเรียงกันอยู่ แต่ที่ทำให้กวินท์ตกใจคือ บริเวณมุมขวาของรูป มีตราสัญลักษณ์บางอย่างปรากฏอยู่ มันคือสัญลักษณ์ที่เขากำลังตามหา! "นี่แหละครับ! สัญลักษณ์ที่ผมพูดถึง!" กวินท์กล่าวเสียงสั่นเครือ "ผมจำได้แล้ว! มันคือตราประจำตระกูลของเราจริงๆ!" ดร. สมชายรีบเข้ามาดูรูปถ่ายนั้นอย่างใกล้ชิด "น่าเหลือเชื่อจริงๆ กวินท์" เขากล่าว "ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าครอบครัวของคุณจะมีตราประจำตระกูลแบบนี้" "ผมก็เหมือนกันครับ" กวินท์กล่าว "พ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" เมษาก้มลงดูรูปถ่ายด้วยความสนใจ "แล้ว... สัญลักษณ์นี้มันมีความหมายว่าอะไรเหรอคะ" "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" กวินท์ตอบ "แต่มันต้องมีความสำคัญบางอย่างแน่ๆ" ขณะที่กวินท์กำลังพิจารณารูปถ่ายนั้น เขาก็พลันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของรูปถ่ายนั้น มันคือกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่พับไว้อย่างดี "นี่มันอะไรกัน?" กวินท์หยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมา แล้วค่อยๆ คลี่ออก เมื่ออ่านข้อความบนกระดาษ กวินท์ก็รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า! มันคือจดหมายที่บิดาของเขาเขียนไว้ก่อนที่จะเสียชีวิต "ถึงกวินท์ ลูกรัก" กวินท์เริ่มอ่านข้อความในจดหมาย "หากลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่า... พ่ออาจจะไม่อยู่แล้ว... พ่อมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่อยากจะบอกลูก... เรื่องเกี่ยวกับตระกูลของเรา... และเรื่องเกี่ยวกับอันตรายที่กำลังจะมาถึง..." กวินท์อ่านจดหมายต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ เขาพบว่าบิดาของเขาได้เขียนอธิบายเกี่ยวกับความลับของตระกูล เรื่องราวของสมบัติที่ถูกซ่อนไว้ และคำเตือนเกี่ยวกับบุคคลอันตรายที่จะพยายามเข้ามาแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไป "พ่อได้ซ่อนกุญแจสำคัญไว้ในห้องใต้ดิน" กวินท์อ่านเจอประโยคหนึ่ง "กุญแจที่จะไขความลับทั้งหมด... และจะปกป้องลูกจากภัยอันตราย... จงระมัดระวัง... และอย่าไว้ใจใคร..." "ห้องใต้ดิน?" กวินท์อุทานขึ้น "ผมไม่เคยรู้เลยว่ามีห้องใต้ดินที่นี่" "ผมก็เหมือนกันครับ" ดร. สมชายกล่าว "ไม่เคยมีใครพูดถึงห้องใต้ดินในคฤหาสน์หลังนี้เลย" "เราต้องไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ครับ!" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น ทั้งสามคนรีบเดินออกจากห้องทำงานมุ่งหน้าไปยังชั้นใต้ดินของคฤหาสน์ กวินท์พยายามนึกย้อนกลับไปว่าพ่อของเขาอาจจะเคยพูดถึงหรือแสดงท่าทีอะไรที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของห้องใต้ดินหรือไม่ แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ เมื่อมาถึงบริเวณชั้นใต้ดิน กวินท์ก็สังเกตเห็นผนังด้านหนึ่งที่มีลักษณะผิดปกติไปจากผนังส่วนอื่นๆ เขาใช้มือสัมผัสผนังนั้น แล้วก็พบว่ามันสามารถขยับได้ "นี่แหละครับ!" กวินท์กล่าว "ผมว่า... ทางเข้าห้องใต้ดินต้องอยู่ตรงนี้แน่ๆ" ด้วยความช่วยเหลือของคนของ ดร. สมชาย พวกเขาสามารถเปิดทางเข้าห้องใต้ดินออกได้ กวินท์สูดหายใจลึก แล้วก้าวเข้าไปในความมืดมิดนั้น ภายในห้องใต้ดินมีฝุ่นจับหนาเตอะ และมีกลิ่นอับชื้นคละคลุ้ง กวินท์จุดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่องนำทางเข้าไปยังด้านใน "ที่นี่... ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลยนะครับ" เมษาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "ใจเย็นๆ ครับเมษา" กวินท์กล่าว "พ่อบอกว่ามีกุญแจสำคัญซ่อนอยู่" เขาเริ่มค้นหาไปรอบๆ อย่างละเอียด สายตาของเขากวาดไปเห็นหีบไม้โบราณใบหนึ่งตั้งอยู่มุมห้อง กวินท์เดินเข้าไปใกล้ แล้วพยายามเปิดหีบนั้นออก เมื่อเปิดหีบออก กวินท์ก็แทบจะหยุดหายใจ! ภายในหีบนั้นเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ สมบัติล้ำค่า และที่สำคัญที่สุด... คือแหวนวงหนึ่ง! แหวนวงที่มีอัญมณีสีดำแหลมคม ซึ่งเป็นแหวนวงเดียวกับที่คนร้ายสวมใส่! "นี่ไงครับ!" กวินท์หยิบแหวนวงนั้นขึ้นมา "นี่คือแหวนของคนร้าย!" ดร. สมชายรีบเข้ามาดู "จริงด้วย! เป็นแหวนวงเดียวกันเลย!" ขณะที่กวินท์กำลังพิจารณาแหวนวงนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เอกสารเก่าๆ ในหีบ มันคือกล่องเหล็กขนาดเล็กใบหนึ่ง "นี่มันอะไรกัน?" กวินท์หยิบกล่องเหล็กนั้นขึ้นมา แล้วพยายามเปิดออก ภายในกล่องเหล็กนั้น มีแผ่นโลหะบางๆ สองสามแผ่นวางอยู่ เมื่อกวินท์หยิบแผ่นโลหะเหล่านั้นขึ้นมาดู เขาก็พบว่ามันคือแผ่นบันทึกข้อมูล! "คุณหมอครับ... นี่มัน... แผ่นบันทึกข้อมูล!" กวินท์กล่าวด้วยความตื่นเต้น "ผมว่า... ความลับทั้งหมด... อาจจะอยู่ในนี้!"