กวินท์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองไปยังแฟ้มผลงานของเมษาที่ยังคงวางอยู่ตรงนั้น เขารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังหมุนวนไปมา ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่ไม่เคยจางหายไป มันกำลังบีบคั้นหัวใจของเขา "คุณกวินท์คะ" เสียงของ "พิม" เลขานุการส่วนตัวของเขาดังขึ้น กวินท์สะดุ้งเล็กน้อย "ว่าไงครับคุณพิม" "มีสายเรียกเข้าจากคุณเมษาค่ะ" พิมแจ้ง กวินท์เงยหน้าขึ้นมอง "เมษา... หมายถึงคุณเมษาที่มาติดต่อเรื่องงานน่ะเหรอ" "ใช่ค่ะ" พิมตอบ "เธอขอคุยกับคุณค่ะ" กวินท์ถอนหายใจเบาๆ "รับสายให้ผมหน่อยครับ" พิมกดรับสาย ก่อนจะส่งโทรศัพท์ให้กวินท์ "สวัสดีครับ" กวินท์กล่าว "คุณกวินท์คะ" เสียงของเมษาดังมาตามสาย "ฉันอยากจะคุยเรื่องข้อเสนอเรื่องงานค่ะ" "ครับ" กวินท์ตอบ "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันอยากจะรับข้อเสนอนี้ค่ะ" เมษาพูด "ฉันอยากจะทำงานกับคุณ" กวินท์รู้สึกใจเต้นแรง เขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยังมีความกังวลอยู่ "แน่ใจเหรอครับ" กวินท์ถาม "คุณบอกว่าความรู้สึกของคุณเปลี่ยนไปแล้วนะ" "ความรู้สึกของฉัน... มันซับซ้อนค่ะ" เมษาตอบ "แต่ฉันก็ยังอยากจะทำงานกับคุณ ฉันเชื่อว่าเราจะทำงานร่วมกันได้" "ผม... ผมจะให้ฝ่ายบุคคลติดต่อคุณไปเพื่อแจ้งรายละเอียดนะครับ" กวินท์กล่าว "ขอบคุณค่ะ" เมษาตอบ "แล้ว... แล้วเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่คะ" คำถามนั้นทำให้กวินท์ใจเต้นแรงอีกครั้ง "ผม... ผมจะติดต่อคุณไป" "ค่ะ" เมษาตอบ "ฉันรออยู่นะคะ" ทั้งสองวางสาย กวินท์นั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง เขากำลังคิดทบทวนทุกอย่าง เขาไม่แน่ใจว่าการทำงานร่วมกับเมษาจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องหรือไม่ มันอาจจะยิ่งทำให้เขาลืมเธอได้ยากขึ้นก็ได้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็มีความสุขที่อย่างน้อยเขาก็จะได้เห็นเธอ ได้พูดคุยกับเธออีกครั้ง "ผมยังลืมเธอไม่ได้จริงๆ สินะ" กวินท์พึมพำกับตัวเอง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมษาได้เริ่มทำงานในตำแหน่งนักออกแบบที่บริษัทของกวินท์ เธอทำงานอย่างมืออาชีพ มีความรับผิดชอบ และผลงานของเธอก็โดดเด่นเสมอ กวินท์เองก็ต้องพยายามอย่างหนักเพื่อแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกัน เขาพยายามไม่แสดงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอให้เธอเห็น แต่บางครั้ง เมื่อสบตากับเธอ เขาก็รู้สึกเหมือนว่าเวลาได้ย้อนกลับไปในอดีตอีกครั้ง "คุณกวินท์คะ นี่เป็นแบบร่างใหม่ค่ะ" เมษาเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา ยื่นแฟ้มผลงานให้ กวินท์รับแฟ้มนั้นมา "ขอบคุณครับ" เขาเปิดแฟ้มออก ดูแบบร่างที่เมษาวาดขึ้นมา มันสวยงาม น่าทึ่ง และสะท้อนถึงพรสวรรค์ของเธออย่างแท้จริง "คุณยอดเยี่ยมมากเมษา" กวินท์กล่าวชม เมษายิ้ม "ขอบคุณค่ะ" "คุณ... คุณยังจำได้ไหม" กวินท์ถามเสียงเบา "จำอะไรคะ" เมษาถาม "วันที่เราเจอกันครั้งแรก" กวินท์กล่าว เมษานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "จำได้ค่ะ" "ผม... ผมไม่เคยคิดเลยว่าเราจะได้มาทำงานด้วยกันอีก" กวินท์กล่าว "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" เมษาตอบ บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มองไม่เห็น มีทั้งความทรงจำ ความผูกพัน และความรู้สึกที่ไม่สมหวัง "คุณเมษาครับ" กวินท์กล่าว "ผม... ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นเย็นนี้ครับ" เมษาอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ไปค่ะ" คืนนั้น กวินท์และเมษาไปทานอาหารเย็นด้วยกันที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง บรรยากาศเป็นไปอย่างผ่อนคลาย พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องงาน เรื่องชีวิต และความฝัน "คุณกวินท์คะ" เมษาเริ่มพูด "ฉัน... ฉันรู้ว่าคุณยังตัดใจจากฉันไม่ได้" กวินท์นิ่งเงียบ เขาไม่กล้าที่จะตอบรับ "ฉันเอง... ก็เหมือนกัน" เมษากล่าวต่อ "ฉันยังตัดใจจากคุณไม่ได้เหมือนกัน" กวินท์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความหวัง "หมายความว่าไงเมษา" "หมายความว่า... เรายังรักกันอยู่" เมษาตอบ น้ำตาคลออยู่ที่ขอบตาของกวินท์ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะได้รับโอกาสอีกครั้ง "เมษา... ผมรักคุณนะ" กวินท์กล่าว "ฉันก็รักคุณค่ะ คุณกวินท์" เมษาตอบ ทั้งสองมองตากัน ก่อนที่กวินท์จะโน้มตัวเข้าไปจูบเธออย่างอ่อนโยน ในคืนนั้น ความรักของทั้งสองคนได้กลับมาเบ่งบานอีกครั้ง แม้ว่าจะมีอดีตที่เจ็บปวดรออยู่เบื้องหน้า แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน กวินท์รู้ดีว่าเขาอาจจะยังไม่สามารถลืมทุกอย่างได้ทั้งหมด แต่การได้กลับมารักเมษาอีกครั้ง คือเดิมพันที่เขาพร้อมจะเสี่ยงด้วยหัวใจของเขา