บรรยากาศในห้องทำงานของกวินท์ดูอึมครึมกว่าปกติ เขาเพิ่งจะวางสายจากเมษาไปเมื่อครู่นี้เอง เธอโทรมาบอกว่าป่วยกะทันหัน และไม่สามารถมาทำงานได้ในวันนี้ "เป็นอะไรมากไหมครับ" กวินท์ถามด้วยความเป็นห่วง "ให้ผมไปหาที่บ้านไหม" "ไม่ต้องหรอกค่ะคุณกวินท์" เมษาตอบเสียงแหบพร่า "แค่พักผ่อนสักหน่อยก็คงดีขึ้นแล้วค่ะ" "ถ้ามีอะไรบอกผมนะ" กวินท์กล่าว "อย่าฝืนตัวเอง" "ค่ะ" เมษาตอบรับ หลังจากวางสาย กวินท์ก็มองออกไปนอกหน้าต่าง เขารู้สึกหงุดหงิดที่ไม่สามารถไปดูแลเธอได้ เขาอยากจะอยู่เคียงข้างเธอ อยากจะปลอบประโลมเธอ "คุณกวินท์คะ" เสียงของพิม เลขานุการส่วนตัวดังขึ้น "มีนัดประชุมกับนักลงทุนจากต่างประเทศอีก 15 นาทีค่ะ" กวินท์ถอนหายใจเบาๆ "ผมทราบแล้วครับ" เขาพยายามรวบรวมสมาธิ เขาต้องแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกจากกัน มันเป็นสิ่งที่เขาฝึกฝนมาตลอด แต่การที่เมษาไม่สบายใจ มันก็ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเขาไม่น้อย การประชุมดำเนินไปอย่างราบรื่น กวินท์แสดงความเป็นมืออาชีพได้อย่างเต็มที่ เขาตอบคำถามทุกข้อได้อย่างฉะฉาน และสามารถปิดดีลสำคัญได้อีกครั้ง แต่ถึงแม้จะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ในใจของเขาก็ยังคงมีความกังวลเรื่องเมษา หลังจากการประชุม กวินท์รีบกลับมาที่โต๊ะทำงาน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรหาเมษาอีกครั้ง "คุณเมษาครับ เป็นอย่างไรบ้าง" กวินท์ถามทันทีที่เธอรับสาย "ดีขึ้นแล้วค่ะ" เมษาตอบ "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" "ผมอยากจะไปหาคุณ" กวินท์กล่าว "ไม่ต้องหรอกค่ะ" เมษาตอบ "ฉันอยากจะให้คุณพักผ่อนเยอะๆ" "แต่ผมเป็นห่วง" กวินท์ยืนยัน "ผมอยากจะอยู่เคียงข้างคุณ" เมษาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้น... คุณมาก็ได้ค่ะ" กวินท์รู้สึกดีใจที่เมษาอนุญาตให้เขาไปหา เขาขับรถไปยังคอนโดมิเนียมของเธอทันที เมื่อกวินท์ไปถึง เขาก็พบว่าเมษานอนอยู่บนโซฟา เธอมีใบหน้าที่ซีดเซียวและดูอ่อนเพลีย "ผมเอายามาให้ด้วยนะครับ" กวินท์กล่าว พร้อมกับยื่นยาที่เขาซื้อมาให้ "ขอบคุณค่ะ" เมษารับยามา พร้อมกับดื่มน้ำตาม กวินท์นั่งลงข้างๆ เธอ "คุณอยากจะทานอะไรไหม" "ยังไม่อยากทานอะไรค่ะ" เมษาตอบ กวินท์เอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผากของเธอ "ไม่ร้อนแล้วนะครับ" "ดีขึ้นแล้วค่ะ" เมษายิ้มบางๆ ทั้งสองนั่งคุยกันเงียบๆ กวินท์คอยให้กำลังใจเมษา เขารู้สึกดีที่ได้อยู่เคียงข้างเธอในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอ "คุณกวินท์คะ" เมษาเอ่ยขึ้นมา "ฉันมีเรื่องอยากจะสารภาพกับคุณค่ะ" กวินท์หันไปมองเธอ "ว่ามาสิครับ" "จริงๆ แล้ว... ฉันไม่ได้ป่วยหนักขนาดนั้นค่ะ" เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง "ฉันแค่อยากให้คุณมาหา" กวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร "คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไมครับ" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความสับสน "ฉัน... ฉันแค่อยากให้คุณมาหา" เมษากล่าว "ฉันคิดถึงคุณมาก" กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขามองเห็นความจริงใจและความอ่อนแอที่ฉายออกมา เขารู้ว่าเธอไม่ได้โกหก "ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกันครับ" กวินท์กล่าว พร้อมกับค่อยๆ โอบกอดเธอ เมษาซบหน้าลงบนอกของเขา "ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณเป็นห่วง" "ไม่เป็นไรครับ" กวินท์ลูบหลังเธอเบาๆ "ผมเข้าใจ" ในคืนนั้น กวินท์นอนอยู่ข้างๆ เมษา เขาคอยดูแลเธอตลอดทั้งคืน เมื่อเธอหลับ เขา ก็เฝ้ามองใบหน้าของเธออย่างมีความสุข เขาไม่แน่ใจว่าอนาคตของพวกเขาจะเป็นอย่างไร เขาไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์นี้จะมั่นคงแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือเขาต้องการที่จะอยู่เคียงข้างเมษา วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของกวินท์และเมษาก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะเข้าใจและให้อภัยซึ่งกันและกัน แต่ถึงแม้ทุกอย่างจะดูเหมือนจะดีขึ้น ก็ยังมีรอยร้าวเล็กๆ ที่มองไม่เห็น มันเป็นรอยร้าวที่เกิดจากบาดแผลในอดีต ที่ยังคงคอยหลอกหลอนพวกเขาอยู่ วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเล่นอยู่ที่ชายหาด กวินท์ก็เอ่ยขึ้น "เมษาครับ ผมอยากจะถามคุณเรื่องในอดีต" เมษาชะงักไปเล็กน้อย "คุณอยากจะถามเรื่องอะไรคะ" "ตอนที่เราเลิกกัน... มันเกิดจากอะไรกันแน่" กวินท์ถามอย่างตรงไปตรงมา "ผมจำได้ไม่ชัดเจนเลย" เมษาหลบตาเขา "มัน... มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนค่ะ" "ผมอยากจะรู้" กวินท์ยืนยัน "ผมอยากจะเข้าใจ" เมษาถอนหายใจเบาๆ "คุณจำได้ไหม ตอนนั้นคุณกำลังจะมีโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศ" "จำได้ครับ" กวินท์ตอบ "คุณทุ่มเทให้กับงานมาก จนแทบไม่มีเวลาให้ผมเลย" เมษาพูดต่อ "แล้ววันหนึ่ง... ฉันก็บังเอิญไปเจอคุณกับผู้หญิงคนอื่น" กวินท์ขมวดคิ้ว "ผู้หญิงคนอื่น? ใคร?" "ฉัน... ฉันไม่รู้ชื่อเธอค่ะ" เมษาตอบ "แต่ฉันเห็นคุณอยู่กับเธอในร้านกาแฟ คุณดูสนิทสนมกันมาก" กวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพยายามนึกย้อนกลับไป แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยมีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้น "ผม... ผมจำไม่ได้เลยเมษา" กวินท์กล่าว "ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้นอกใจคุณนะ" "ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ" เมษาตอบ "แต่ตอนนั้น... ฉันเสียใจมาก ฉันเลยตัดสินใจไปจากคุณ" กวินท์มองหน้าเมษา เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เมษาเห็นคืออะไรกันแน่ แต่เขารู้ว่ามันเป็นเหตุผลที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาต้องจบลง "ผมเสียใจนะเมษา" กวินท์กล่าว "ที่ผมทำให้คุณเสียใจ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมษาตอบ "ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันแล้ว" แต่กวินท์ก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ยังไม่ถูกเปิดเผย มีบางอย่างที่ยังคงเป็นปริศนา เขาไม่แน่ใจว่าเมษาจะสามารถให้อภัยเขาในสิ่งที่เขาจำไม่ได้หรือไม่ เขาไม่แน่ใจว่ารอยร้าวที่มองไม่เห็นนี้จะสามารถสมานกันได้หรือไม่