กวินท์ยืนนิ่ง ปล่อยให้มือของเขาที่จับแขนเมษาก็หลุดออกไปอย่างช้าๆ เมื่อเธอเดินจากไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องรับรองแขก ราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่งไปพร้อมกับหัวใจของเขา เมษากำลังขอเวลา? เวลาสำหรับอะไรกันแน่? เวลาที่จะทำให้ความทรงจำที่เธออ้างว่าเห็นเขาทำผิดนั้นเลือนหายไป หรือเวลาที่จะตัดสินใจว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นควรจะเดินหน้าต่อไปอย่างไร เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน วางตัวเองลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามาจนแทบจะหายใจไม่ออก เขาพยายามนึกย้อนกลับไปอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ที่เมษาพูดถึง มันเลือนรางเหลือเกิน ในความทรงจำของเขา เขาไม่เคยมีผู้หญิงคนอื่นนอกจากเธอเลยในช่วงเวลาที่คบหากัน ยิ่งไปกว่านั้น เขามั่นใจว่าเขาไม่เคยทำอะไรที่อาจจะทำให้เธอเสียใจได้ขนาดนั้น "คุณกวินท์คะ" พิม เลขานุการคนสนิทเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร "คุณมาร์ตินจากออสเตรเลียโทรมาค่ะ เขาอยากจะนัดคุยเรื่องข้อเสนอเพิ่มเติม" กวินท์พยักหน้า พยายามรวบรวมสติ "รับสายให้ผมหน่อยสิพิม" "ค่ะ" พิมรับคำและเดินออกไป ทิ้งให้กวินท์อยู่กับความคิดของตัวเองอีกครั้ง เขามองไปยังโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ มันคือเครื่องมือที่เชื่อมต่อเขากับโลกภายนอก แต่ตอนนี้ มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งต้องห้าม เขาไม่อยากคุยกับใคร ไม่อยากเจอใคร เขาอยากจะอยู่คนเดียว อยากจะจมอยู่กับความสับสนนี้ "สวัสดีครับคุณมาร์ติน" กวินท์เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติ "ผมยินดีรับฟังข้อเสนอของคุณครับ" การสนทนาทางธุรกิจดำเนินไปอย่างมืออาชีพ กวินท์ตอบคำถามอย่างฉะฉาน แสดงความมั่นใจในศักยภาพของบริษัท แต่ในขณะเดียวกัน ความคิดของเขาก็ยังคงวนเวียนอยู่กับเมษา เขายังคงพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาจำได้ว่าวันนั้น เมษาไม่ได้อยู่กับเขา เธอไปทำธุระกับเพื่อนที่ต่างจังหวัด เขาแน่ใจในเรื่องนี้มากๆ แล้วทำไมเธอถึงบอกว่าเห็นเขา? "ผมขอเวลาพิจารณาข้อเสนอนี้สักครู่ได้ไหมครับคุณมาร์ติน" กวินท์กล่าว "ผมขออนุญาตวางสายก่อน แล้วจะติดต่อกลับไปนะครับ" "แน่นอนครับคุณกวินท์" เสียงจากปลายสายตอบรับ "ผมรอการติดต่อกลับจากคุณนะครับ" กวินท์วางสาย เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาจับจ้องไปยังท้องฟ้าสีครามที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันเขา "เป็นไปได้อย่างไร" เขาพึมพำกับตัวเอง "ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนหารายชื่อ "เมษา" นิ้วของเขากำลังจะกดโทรออก แต่ก็ชะงักไป เขาไม่แน่ใจว่าการโทรหาเธอตอนนี้จะเป็นการดีหรือไม่ เธอต้องการเวลา เขาควรจะให้เวลาเธอจริงๆ เขาตัดสินใจพิมพ์ข้อความแทน "เมษา ผมเข้าใจที่คุณต้องการเวลา ผมจะรอคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอย่างไรก็ตาม" ส่งข้อความเสร็จ เขาก็วางโทรศัพท์ลง เขาตัดสินใจที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่ของวันไปกับการทบทวนเอกสารเกี่ยวกับโครงการใหม่ และพยายามทำใจให้สงบ เขาต้องเข้มแข็ง เขาไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร แต่เขาเชื่อมั่นในความรักที่เขามีให้เมษา หลายชั่วโมงต่อมา กวินท์ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ไฟสลัวๆ ของโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่างเพียงมุมเล็กๆ เขาอ่านเอกสารไปเรื่อยๆ แต่สมองของเขากลับล่องลอยไปไกล ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานของเขาก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา "คุณกวินท์คะ" เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้น กวินท์เงยหน้าขึ้น เขาเห็นเมษายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอดูซีดเซียว แต่แววตาฉายแววบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก "เมษา" กวินท์เรียกชื่อเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "คุณมาทำไม" "ฉัน... ฉันกลับมาค่ะ" เมษาตอบ "ฉันคิดว่า... ฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันให้เคลียร์" กวินท์ลุกขึ้นยืนทันที เขาก้าวเข้าไปหาเธอ "คุณแน่ใจเหรอเมษา" "ค่ะ" เมษาพยักหน้า "ฉันทนอยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้วค่ะ" กวินท์เอื้อมมือไปประคองใบหน้าของเธอ "ผมก็เหมือนกัน" "คุณกวินท์คะ" เมษาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ฉัน... ฉันอาจจะจำผิดไปค่ะ" กวินท์เบิกตากว้าง "จำผิด? หมายความว่ายังไง" "คืนนั้น... คืนที่คุณไปงานเลี้ยงของบริษัท... ฉัน... ฉันอาจจะเห็นภาพหลอนค่ะ" เมษาพยายามอธิบาย "ฉันกำลังป่วย และฉันเครียดมาก... ฉันอาจจะ... คิดไปเอง" กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็นความเจ็บปวดและความลังเลในนั้น "เมษา คุณกำลังจะบอกว่าคุณไม่ได้เห็นผมกับผู้หญิงคนอื่นจริงๆ ใช่ไหม" เมษาก้มหน้าลง "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะ" "คุณต้องแน่ใจนะเมษา" กวินท์กล่าวอย่างอ่อนโยน "ผมอยากจะรู้ความจริง" "ฉัน... ฉันจำได้แค่ว่าฉันเห็นภาพเบลอๆ ค่ะ" เมษาพูดเสียงแผ่ว "เห็นผู้ชายยืนอยู่กับผู้หญิงอีกคน... แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นคุณจริงๆ หรือเปล่า" กวินท์ถอนหายใจ เขาไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี ความโล่งใจที่อาจจะเกิดขึ้น มันถูกบดบังด้วยความกังวลใจที่ว่าเมษาอาจจะยังมีอาการป่วย หรืออาจจะยังคงมีความไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ของพวกเขา "แล้วทำไมคุณถึงมาตอนนี้ล่ะครับ" กวินท์ถาม "เพราะฉัน... ฉันไม่อยากเสียคุณไปค่ะ" เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาคลอหน่วย "ฉันรู้ว่าคุณรักฉัน และฉันก็รักคุณ... ฉันไม่อยากให้ความเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ มาทำลายความสัมพันธ์ของเรา" กวินท์โอบกอดเธอไว้แน่น "ผมก็รักคุณนะเมษา" "แต่... ฉันก็ยังมีความกังวลบางอย่างอยู่ค่ะ" เมษาพูดขณะที่ซบหน้ากับอกของเขา "เรื่องในอดีต... มันยังคงรบกวนจิตใจฉันอยู่" "เรื่องอะไรครับ" กวินท์ถาม พยายามสัมผัสถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดของเธอ "เรื่อง... คุณกับผู้หญิงคนนั้น" เมษาตอบ "ฉัน... ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ" กวินท์ผละออกจากอ้อมกอดของเธอ เขาสบตาเธออีกครั้ง "เมษา ผมบอกคุณแล้ว ผมไม่เคยมีผู้หญิงคนอื่น ผมรักคุณคนเดียว" "ฉันเชื่อค่ะ" เมษาตอบ "แต่... ฉันอยากให้คุณเล่าเรื่องในอดีตของคุณให้ฉันฟังทั้งหมด" กวินท์นิ่งไป เขายังคงมีความลับบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเขา ที่เขาไม่เคยเล่าให้เมษาฟัง ความลับนั้นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความกระจ่างให้กับทุกสิ่ง