ราเมศเล่าเรื่องราวที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน เสียงของเขาเบาลงทุกขณะ ราวกับว่าทุกคำที่หลุดออกจากปากนั้น คือการขุดคุ้ยบาดแผลในใจขึ้นมาอีกครั้ง อนิสาฟังอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอสะท้อนความตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน ยิ่งเขาเล่า เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องราวของราเมศกับลลิตานั้น ซับซ้อนกว่าที่เธอเคยรับรู้มามากนัก “เธอถูกบังคับให้ไป… โดยใคร?” อนิสาถาม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ราเมศเงยหน้าขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับจะหาคำตอบจากท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้ม “โดย… ครอบครัวของเธอเองครับ” เขาตอบเสียงกระซิบ “พ่อกับแม่ของเธอ… พวกเขามองว่าผมไม่เหมาะสมกับลลิตา ด้วยฐานะและทุกสิ่งทุกอย่าง พวกเขาต้องการให้เธอแต่งงานกับนักธุรกิจใหญ่ที่เพียบพร้อมกว่า” อนิสาอ้าปากค้าง “แต่… คุณบอกว่าคุณกับเธอรักกันมากนี่คะ?” “ใช่ครับ รักมาก” ราเมศตอบ “แต่ความรักอย่างเดียว… ในสายตาของพวกผู้ใหญ่ มันไม่เพียงพอ ลลิตาเองก็ต้องยอมจำนนต่อแรงกดดัน เธอเสียใจมากครับ… แต่สุดท้าย เธอก็ต้องทำตามที่พ่อแม่ต้องการ” “แล้วคุณ… คุณทำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ?” อนิสาถามอย่างไม่เข้าใจ “ผมพยายามแล้วครับ” ราเมศกล่าว “ผมพยายามอ้อนวอน พยายามพูดคุยกับพ่อแม่ของเธอ แต่พวกท่านไม่ยอมรับฟังเลย พวกท่านปิดประตูใส่ผม… และสั่งห้ามไม่ให้ผมติดต่อกับลลิตาอีก” “แล้ว… คุณกับเธอ… ยังติดต่อกันอยู่บ้างไหมคะ?” อนิสาถาม คำถามนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ราเมศส่ายหน้าช้าๆ “หลังจากนั้น… ผมก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวจากเธออีกเลยครับ จนกระทั่ง… จนกระทั่งผมได้ข่าวว่าเธอแต่งงานไปแล้ว” “แต่งงาน… กับคนที่พ่อแม่เธอเลือก?” “ครับ” ราเมศตอบ “ผมเสียใจมาก… เสียใจจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ผมก็ต้องยอมรับความจริง” “แล้ว… ตอนที่เธอมาหาหนูที่นี่… เธอพูดอะไรบ้างคะ?” อนิสาถาม ความสงสัยพุ่งพล่านในใจ ราเมศถอนหายใจยาว “เธอ… เธอมาขอโทษผมครับ” “ขอโทษ?” อนิสาเลิกคิ้ว “ใช่ครับ” ราเมศพยักหน้า “เธอขอโทษที่ทำให้ผมเจ็บปวด ที่ต้องยอมจำนนให้กับครอบครัว ขอโทษที่ต้องทิ้งผมไป… และเธอ… เธอบอกว่าเธอเสียใจที่ต้องทำแบบนั้น” “แล้วคุณ… คุณตอบเธอว่ายังไงคะ?” อนิสาถาม เสียงของเธอแผ่วลง “ผม… ผมบอกเธอว่าผมเข้าใจครับ” ราเมศตอบ “ผมบอกเธอว่าผมไม่โกรธเธอเลย… เพราะผมรู้ว่าเธอถูกบีบคั้นแค่ไหน” “คุณ… คุณเข้มแข็งมากเลยนะคะ” อนิสาเอ่ยชมอย่างจริงใจ “ผม… ผมแค่พยายามทำความเข้าใจครับ” ราเมศกล่าว “แต่การที่ได้คุยกับเธอในวันนั้น… มันทำให้ผมยิ่งตระหนักว่า… ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณมันชัดเจนมากแค่ไหน” “หมายความว่ายังไงคะ?” อนิสาถาม “หมายความว่า… ลลิตาเป็นอดีตครับ” ราเมศพูดอย่างหนักแน่น “เป็นอดีตที่สวยงาม… แต่อดีตก็คืออดีต ผมไม่เคยลืมเธอ… แต่ผมก็ไม่ได้รักเธอแล้ว” “แล้ว… เธอ… มาบอกคุณเรื่องอะไรอีกบ้างคะ?” อนิสาถามอีกครั้ง ราวกับว่าเธอต้องการจะขุดคุ้ยความจริงทุกอย่างออกมาให้หมด ราเมศลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เธอ… เธอถามถึงคุณครับ” “ถามถึงหนู?” “ใช่ครับ” ราเมศตอบ “เธอถามว่าคุณเป็นใคร… และผม… ผมก็บอกเธอว่า… คุณคือคนที่ผมรัก” อนิสายิ้มออกมาทั้งน้ำตา “คุณ… คุณบอกเธอแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ?” “จริงๆ ครับ” ราเมศตอบ “ผมบอกเธอว่า… ผมได้พบคนที่ผมรักแล้ว… และผมก็มีความสุขกับคุณ” “แล้ว… แล้วคุณลลิตา… เธอพูดอะไรอีก?” อนิสาถาม ราเมศเงียบไปนาน “เธอ… เธอเพียงแค่ยิ้มครับ… แล้วก็บอกว่า… ดีใจด้วย” “แค่นั้นจริงๆ เหรอคะ?” อนิสาถามอย่างไม่เชื่อ “ครับ… แค่นั้นจริงๆ” ราเมศตอบ “ผมสัมผัสได้ว่า… เธอเองก็อยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่เหมือนกัน” อนิสาพยักหน้าช้าๆ เธอค่อยๆ รวบรวมสติ ความรู้สึกสับสนและกังวลใจเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ “ขอบคุณนะคะที่เล่าให้หนูฟัง” อนิสาเอ่ย “หนู… หนูเข้าใจคุณมากขึ้นเยอะเลยค่ะ” “ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องกังวลนะครับ” ราเมศกล่าว “ไม่เป็นไรค่ะ” อนิสาตอบ “หนูดีใจที่คุณไว้ใจเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟัง” “ผม… ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจ” ราเมศกล่าว “ผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด” “หนูเชื่อค่ะ” อนิสาตอบ เธอจับมือของราเมศไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือของเขาทำให้เธอรู้สึกมั่นคง “แต่… มีอีกเรื่องหนึ่งครับ” ราเมศพูดขึ้นอีกครั้ง “เรื่องอะไรคะ?” อนิสาถาม “คือ… เรื่องที่ลลิตามาหาผม… มันเป็นความลับนะครับ” ราเมศกล่าว “ผมไม่อยากให้ใครรู้… โดยเฉพาะ… คุณนายอรุณรัศมี” “ทำไมคะ?” อนิสาถาม “เพราะ… ผมกลัวว่าท่านจะเข้าใจผิดครับ” ราเมศตอบ “ผมกลัวว่าท่านจะคิดว่าผมยังตัดใจจากลลิตาไม่ได้… แล้วจะหาว่าผมหลอกลวงคุณ” “หนูเข้าใจค่ะ” อนิสาพยักหน้า “หนูจะไม่บอกใครค่ะ” “ขอบคุณครับ” ราเมศมองเข้าไปในดวงตาของอนิสา “ผม… ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมากเลยครับที่ได้คุยกับคุณ” “หนูก็เหมือนกันค่ะ” อนิสาตอบ ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ ปล่อยให้ความรู้สึกที่เพิ่งค้นพบไหลเวียนอยู่รอบตัว ราวกับว่าก้อนเมฆที่เคยบดบังท้องฟ้าได้สลายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามา “ถ้าอย่างนั้น… ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” ราเมศกล่าว “เย็นนี้… เจอกันนะครับ” “ค่ะ” อนิสาตอบพร้อมรอยยิ้ม ราเมศลุกขึ้นยืน โบกมือให้อนิสาเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้อนิสานั่งอยู่คนเดียวในสวนอันเงียบสงบ เธอก้มลงมองรูปถ่ายในมือที่ราเมศลืมไว้ ลลิตาในรูปยังคงยิ้มอย่างสดใส อนิสาพยายามจะปัดเป่าความคิดฟุ้งซ่านออกไป เธอเลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวราเมศ เชื่อมั่นในความรักที่เขามอบให้ เธอรู้ดีว่าอดีตไม่อาจลบเลือนไปได้ง่ายๆ แต่การยอมรับและเข้าใจซึ่งกันและกัน คือสิ่งสำคัญที่สุด