อนิสาเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ราวกับว่ามีหินก้อนมหึมาทับถมอยู่ข้างใน เธอไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน ไม่รู้จะคิดอะไร ทุกอย่างที่เคยเชื่อมั่นกำลังสั่นคลอน เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเพียงความมืดมิดของค่ำคืนที่กำลังคืบคลานเข้ามา “หนู… หนูจะทำยังไงต่อไปดีคะ?” เธอพึมพำกับตัวเอง ทุกคำพูดของราเมศยังคงก้องอยู่ในหู สัญญาที่ถูกผูกมัดไว้ตั้งแต่ยังไม่เกิด การแต่งงานที่เกิดขึ้นจากความจำเป็น… ไม่ใช่จากความรัก แต่แล้ว… แล้วความรักที่เขากล้าบอกเธอ… มันคืออะไร? เป็นเพียงคำลวงที่สร้างขึ้นมาเพื่อประโลมใจเธอ หรือเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริงๆ จากความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น? อนิสาเดินไปที่ห้องของเธอ ปิดประตูลงกลอนอย่างแผ่วเบา เธอนั่งลงบนเตียง มองเข้าไปในความว่างเปล่าของห้อง ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาในหัว “ทำไม… ทำไมต้องเป็นหนู?” เธอถามตัวเองซ้ำๆ “ทำไมหนูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้?” เธอคิดถึงคำพูดของราเมศที่ว่า “ผมเลือกที่จะรักคุณ” คำพูดนั้นเคยทำให้เธอมีความสุข แต่ตอนนี้… มันกลับกลายเป็นเหมือนมีดที่กรีดแทงใจเธอ “แต่ถ้าเขาเลือกที่จะรักหนูจริงๆ ล่ะ?” ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา “ถ้าความรู้สึกของเขา… มันมากกว่าแค่สัญญา?” เธอจำได้ว่าราเมศเคยบอกว่าเขาพยายามหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับเธอมาตลอด แต่สุดท้าย… เขาก็เลือกที่จะอยู่กับเธอ การที่เขาเปิดเผยความจริงที่ซับซ้อนและเจ็บปวดเช่นนี้… มันแสดงให้เห็นถึงความจริงใจที่เขามีต่อเธอ หรือมันเป็นเพียงกลอุบายอีกอย่างหนึ่ง? อนิสาตัดสินใจว่าเธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง เธอไม่อยากพบหน้าใครทั้งนั้น ไม่อยากพูดคุยกับใคร เธอต้องการเวลาเพื่อเรียบเรียงความคิดและอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วน หลายวันผ่านไป อนิสาเก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง เธอปฏิเสธการพบปะผู้คน แม้กระทั่งไม่ยอมทานอาหารนอกห้อง ราเมศพยายามเข้ามาหาเธอหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาเคาะประตู เธอก็เพียงแต่บอกให้เขาไป “ผมอยากจะอธิบายนะครับคุณหนูอนิสา” ราเมศตะโกนผ่านประตู “ผมอยากให้คุณได้ฟังผม” “หนูไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นค่ะ!” อนิสาตะคอกกลับด้วยเสียงอันดัง “หนู… หนูต้องการเวลา!” ราเมศถอนหายใจยาว “ถ้าคุณต้องการเวลา… ผมก็จะให้เวลาคุณครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความผิดหวัง “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมยังอยู่ตรงนี้นะครับ” คำพูดนั้นทำให้อนิสารู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก เธอรู้ว่าราเมศไม่ได้ต้องการจะหลอกเธอ แต่การที่เธอต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ความสัมพันธ์ทั้งหมดของเธอและเขา… มันเริ่มต้นจากสิ่งที่ถูกวางแผนไว้… มันเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับ ในขณะเดียวกัน คุณนายอรุณรัศมีก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของคุณหนูอนิสา “ทำไมอนิสาถึงเอาแต่อยู่แต่ในห้องคะ?” เธอเอ่ยถามแม่บ้าน “ดูซึมๆ ไปเลย” “คุณหนูคงจะเหนื่อยๆ ค่ะคุณหญิง” แม่บ้านตอบเลี่ยงๆ แต่ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ราเมศเองก็พยายามทำหน้าที่ของเขาตามปกติ แต่ก็อดเป็นห่วงอนิสาไม่ได้ เขามักจะแอบมองไปที่ห้องของเธอเสมอ หวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะยอมเปิดประตูออกมา จนกระทั่งวันหนึ่ง… ขณะที่ราเมศกำลังเดินอยู่ในสวน เขาได้ยินเสียงเรียกชื่อของเขา “คุณราเมศคะ!” เขาหันไปมอง ก็เห็นอนิสากำลังเดินออกมาจากตัวคฤหาสน์ เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ใบหน้าของเธอยังคงดูซีดเซียว แต่แววตาของเธอมีความแน่วแน่ที่ราเมศไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณหนูอนิสา…” ราเมศเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ “คุณ… ออกมาแล้วนะครับ” “ค่ะ” อนิสาตอบ “หนู… หนูคิดว่าหนูพร้อมแล้วค่ะ” ราเมศเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวัง “พร้อมที่จะ… ฟังผมแล้วใช่ไหมครับ?” อนิสาพยักหน้าช้าๆ “ค่ะ” เธอตอบ “หนู… หนูอยากจะฟังค่ะ… แต่อาจจะ… ไม่ใช่ตอนนี้” “หมายความว่ายังไงครับ?” ราเมศถามด้วยความสับสน “หนู… หนูต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่างค่ะ” อนิสาพูด “ก่อนที่หนูจะเชื่อใจคุณได้อีกครั้ง… หนูต้องการให้คุณ… ทำบางอย่างให้หนูเห็น” “ทำอะไรครับ?” ราเมศถาม “พิสูจน์ให้หนูเห็น… ว่าความรักของคุณ… มันมากกว่าแค่คำพูด… และมากกว่าแค่… สัญญา” อนิสาตอบ ราเมศมองอนิสาด้วยความตื้นตัน “ผม… ผมจะทำทุกอย่างครับ” เขาตอบ “ขอแค่คุณ… อย่าเพิ่งไปไหนนะครับ” อนิสายิ้มบางๆ “หนูไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ” เธอพูด “หนู… ติดอยู่ที่นี่… พร้อมกับคุณ… ตลอดไป” คำพูดนั้นทำเอา ราเมศใจเต้นแรง เขาเดินเข้าไปโอบกอดอนิสาไว้แน่น ราวกับจะกอดทุกความเจ็บปวดและความไม่แน่นอนเอาไว้ อนิสาเองก็กอดตอบ แม้ว่าความรู้สึกสับสนจะยังคงอยู่ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจบางอย่างในตัวราเมศ เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน… พร้อมกับผู้ชายคนนี้