อนิสาขังตัวเองอยู่ในห้องมาหลายวัน ความเงียบกลายเป็นเพื่อนสนิทของเธอ บรรยากาศภายในห้องที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับอึมครึมไปด้วยความสับสนและความหวาดหวั่น ดวงตาของเธอฉายแววเหนื่อยล้าจากการอดนอน ร่างกายที่เคยสดใส บัดนี้ดูซูบผอมลงไปถนัดตา ความคิดตีกันยุ่งเหยิงในหัว จนบางครั้งเธอก็แทบจะหายใจไม่ออก ราเมศพยายามจะเข้ามาหาเธอทุกวัน แต่ทุกครั้งที่เขาเคาะประตู เธอก็ปฏิเสธที่จะเปิด อ้างเพียงว่าเธอต้องการเวลา “ผมอยากจะอธิบายนะครับคุณหนูอนิสา” เสียงทุ้มของราเมศดังลอดประตูมาเป็นระยะๆ “ผมอยากให้คุณได้ฟังผม” “หนูไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นค่ะ!” อนิสาตะคอกกลับด้วยเสียงที่แหบแห้ง “หนู… หนูต้องการเวลา!” “ถ้าคุณต้องการเวลา… ผมก็จะให้เวลาคุณครับ” ราเมศตอบ เสียงของเขาแผ่วลง เจือไปด้วยความผิดหวัง “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมยังอยู่ตรงนี้นะครับ” คำพูดสุดท้ายของราเมศยิ่งทำให้อาการของอนิสารุนแรงขึ้นไปอีก เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้ต้องการจะหลอกลวงเธอ แต่ความเจ็บปวดจากเรื่องราวที่เขาเปิดเผยนั้นมันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ความรู้สึกผิดที่เขาอาจจะมีต่อลลิตา ความรู้สึกรับผิดชอบที่เขามีต่อเธอ และความรักที่เขาแสดงออกมา… ทั้งหมดนี้มันผสมปนเปกันจนเธอมึนงงไปหมด คืนหนึ่ง ขณะที่อนิสนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงจันทร์สลัวลอดผ่านหมู่เมฆ ภาพใบหน้าของราเมศเมื่อวันก่อนผุดขึ้นมา เขาดูเหนื่อยล้า ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งในใจ เธอจำได้ว่าเขาเคยบอกว่าเขาพยายามหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับเธอ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะแต่งงาน และตอนนี้เขาก็กำลังพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข “ถ้าเขาเลือกที่จะรักหนูจริงๆ ล่ะ?” ความคิดเดิมผุดขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าความรู้สึกของเขา… มันมากกว่าแค่สัญญา?” เธอค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกระจกขึ้นมาส่องดูเงาสะท้อนของตัวเอง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาที่โบ๋ลึก ทำให้เธอแทบไม่กล้าจะมองนานๆ “อนิสา… เธอเข้มแข็งกว่านี้นะ” เธอพูดกับตัวเองเบาๆ “เธอต้องผ่านมันไปให้ได้” เมื่อความกล้าหาญเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ อนิสาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง เธอเดินไปที่ประตู เปิดมันออกช้าๆ บานประตูไม้สักที่เคยรู้สึกว่าหนักอึ้ง บัดนี้กลับดูเบาหวิวเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ทางเดินที่ทอดยาวออกไปจากห้องของเธอ มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟตั้งพื้นเป็นครั้งคราว เสียงฝีเท้าของเธอที่ดังแผ่วเบาบนพรมหนา ยิ่งทำให้บรรยากาศดูเงียบสงัดมากกว่าเดิม เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่ไหน จุดหมายปลายทางของเธอคืออะไร หรือบางที… เธอแค่อยากจะหนีออกจากความรู้สึกอึดอัดที่อยู่ในห้องของเธอ เธอเดินผ่านห้องทำงานของราเมศ ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย แสงไฟในห้องสว่างจ้า ตัดกับความมืดของทางเดิน อนิสาชะงักเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธออยากจะเข้าไปดู “คุณหนูอนิสา?” เสียงทุ้มของราเมศดังขึ้นจากในห้อง เขาคงจะกำลังทำงานอยู่ อนิสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปในห้อง “คุณราเมศคะ” เธอเรียกเสียงแผ่วเบา ราเมศหันมามองเธอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นสภาพของอนิสาแล้วก็รู้สึกเจ็บปวด ร่างกายที่เคยดูสดใส บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “คุณหนูอนิสา… คุณออกมาแล้ว” “หนู… หนูขอโทษที่หายไปนะคะ” อนิสาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “หนู… หนูแค่ต้องการเวลาคิด” ราเมศลุกขึ้น เดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ “ผมเข้าใจครับ” เขาพูด “ผมเป็นห่วงคุณมาก” “ขอบคุณค่ะ” อนิสาเอ่ย “แต่… หนูคิดว่าหนูพร้อมแล้วที่จะคุย” ราเมศพยักหน้า เขาจูงมืออนิสาไปยังโซฟาตัวใหญ่ในห้อง “นั่งก่อนนะครับ” ทั้งสองนั่งลงข้างกัน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความพร้อมที่จะเผชิญหน้า “คุณราเมศคะ” อนิสาเริ่ม “หนู… หนูอยากจะเข้าใจทุกอย่างจริงๆ” ราเมศมองเข้าไปในดวงตาของอนิสา “ผมรู้ครับ” เขาตอบ “ผมพร้อมที่จะอธิบายทุกอย่างที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ” “คุณบอกว่า… คุณเลือกที่จะรักหนู” อนิสาพูด “แต่… ความรู้สึกนั้นมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่คะ? มัน… มันเพราะอะไร?” ราเมศถอนหายใจเบาๆ “มันเป็นกระบวนการที่ค่อยเป็นค่อยไปครับคุณหนูอนิสา” เขาเริ่มเล่า “ตอนแรก… ผมพยายามจะรักษาระยะห่างจากคุณที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมมองคุณเป็นแค่… ภาระที่ผมต้องแบกรับตามสัญญา” “แต่…” อนิสาเอ่ยขัดขึ้น “หนูรู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น” “ใช่ครับ” ราเมศยอมรับ “การได้อยู่ใกล้คุณ… การได้เห็นคุณ… มันทำให้ผมเริ่มเห็นอีกด้านหนึ่งของคุณ… ด้านที่คุณอ่อนโยน… ด้านที่คุณเข้มแข็ง… ด้านที่คุณมองโลกในแง่ดีเสมอ… แม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด “ผมเห็นคุณพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ทุกอย่างดีขึ้น… คุณพยายามเข้าใจผม… พยายามทำความเข้าใจสถานการณ์… คุณไม่ได้ต่อต้าน… คุณไม่ได้เรียกร้อง… คุณแค่… ยอมรับมัน” “หนู… หนูแค่ไม่รู้จะทำยังไงคะ” อนิสาบอก “หนู… หนูแค่พยายามทำให้ดีที่สุด” “และนั่นแหละครับ… ที่ทำให้ผม… เริ่มรู้สึกอะไรบางอย่าง” ราเมศมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมเริ่มชื่นชมคุณ… ผมเริ่มนับถือคุณ… และสุดท้าย… ผมก็เริ่มรักคุณ” คำว่า “รัก” ที่หลุดออกจากปากของราเมศ ทำให้อาการสั่นของอนิสาหยุดลง เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งดีใจ… ทั้งยังคงมีความกังวล “คุณ… คุณรักหนูจริงๆ เหรอคะ?” อนิสาถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “จริงๆ ครับ” ราเมศยืนยัน “ผมรักคุณ… ผมไม่สามารถโกหกความรู้สึกนี้ได้อีกต่อไปแล้ว” “แล้ว… แล้วเรื่องของคุณลลิตาคะ?” อนิสาถามต่อ “คุณ… คุณยังมีความรู้สึกอะไรให้เธออยู่ไหม?” แววตาของราเมศดูเศร้าลงเล็กน้อย “ผม… ผมเคยรักเธอมากครับ” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่… ความรักของผมที่มีต่อเธอ… มันเป็นความรักที่มาจากความผูกพัน… ความทรงจำ… และความรู้สึกผิดที่ผมมีต่อครอบครัวของเธอ” “ความรู้สึกผิด?” “ใช่ครับ” ราเมศอธิบาย “ผมเคยทำให้เธอเสียใจ… ผมเคยผิดสัญญา… และผมรู้สึกผิดที่ต้องเห็นเธอต้องทนทุกข์เพราะผม… แต่นั่นไม่ใช่ความรักที่ผมต้องการจะมอบให้ใครอีกแล้ว” “แล้ว… ความสัมพันธ์ของคุณกับเธอ… มัน… มันจบลงแล้วใช่ไหมคะ?” “ครับ… มันจบลงแล้ว” ราเมศตอบ “ผมได้บอกเธอไปแล้วว่า… ผมจะเดินหน้าต่อไป… และผมจะไม่กลับไปหาอดีตอีก” อนิสาพยักหน้าช้าๆ เธอพยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่ราเมศกำลังพูด ความจริงที่เขาเปิดเผยนั้นมันน่าตกใจ แต่ในขณะเดียวกัน… เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจที่แฝงอยู่ในทุกคำพูดของเขา “แล้ว… สัญญา… สัญญาล่ะคะ?” อนิสาถาม “สัญญาเลือด… ที่คุณเคยพูดถึง” ราเมศเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองลงไปที่มือของตัวเอง “สัญญานั้น… มันคือสิ่งที่ผูกมัดผมไว้กับอดีตครับ” เขาพูด “มันคือสิ่งที่ผมต้องรับผิดชอบ… และผมจะรับผิดชอบมันจนถึงที่สุด” “หมายความว่ายังไงคะ?” “หมายความว่า… ผมจะดูแลคุณ… ผมจะปกป้องคุณ… ผมจะทำให้คุณมีความสุข… ตราบเท่าที่ผมยังมีชีวิตอยู่” ราเมศมองตรงมาที่อนิสา “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณ… ผมจะไม่ยอมให้เรื่องราวในอดีตของผม… มาทำลายอนาคตของเรา” คำพูดของราเมศทำให้หัวใจของอนิสาอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เธอรู้สึกว่ากำแพงที่เคยขวางกั้นระหว่างเธอกับเขาค่อยๆ จางหายไป ความกลัวและความสับสนเริ่มคลี่คลาย กลายเป็นความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น “ขอบคุณนะคะ… คุณราเมศ” อนิสาเอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณที่… คุณเลือกที่จะรักหนู” ราเมศยิ้ม เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของอนิสาไว้ “ผมเลือกที่จะรักคุณ… และผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความรักครั้งนี้… เป็นความรักที่สวยงามที่สุด” แสงไฟในห้องทำงานสว่างจ้า ส่องประกายให้เห็นถึงความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจของคนทั้งสอง แม้ว่าอดีตจะยังคงทิ้งร่องรอยไว้ แต่ปัจจุบัน… พวกเขากำลังสร้างอนาคตร่วมกัน