หลังจากคืนนั้นที่อนิสาตัดสินใจออกมาเผชิญหน้ากับราเมศอีกครั้ง บรรยากาศระหว่างทั้งสองก็เริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบที่เคยปกคลุมด้วยความสับสน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและความไว้วางใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น อนิสาเริ่มเปิดใจรับความรู้สึกของราเมศมากขึ้น เธอเห็นถึงความพยายามของเขาในการปรับตัวและการแสดงออกถึงความรักที่มีต่อเธอ ราเมศเองก็เช่นกัน เขาทุ่มเทเวลาให้กับอนิสามากขึ้น แสดงออกถึงความห่วงใยและความใส่ใจในทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ วันเวลาแห่งความสุขกำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่แล้ว… เหมือนว่าโชคชะตาจะยังไม่ยอมปล่อยให้ทั้งสองได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เช้าวันหนึ่ง ขณะที่อนิสากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์ แสงแดดยามเช้าส่องกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เธอยิ่งดูสดใสราวกับดอกไม้นานาชนิดที่รายล้อมอยู่ ทันใดนั้นเอง… เสียงรถยนต์คันหนึ่งที่แล่นเข้ามาจอดอย่างรวดเร็วหน้าประตูรั้วใหญ่ก็ดังขึ้นมา ทำให้อนิสาชะงักงัน เธอหันไปมองด้วยความสงสัย ใครกันที่มาเยือนในยามเช้าเช่นนี้? ประตูรั้วถูกเปิดออก รถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดทางขึ้นคฤหาสน์ ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็ปรากฏกายขึ้น เธอสวมชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยงามราวกับตุ๊กตา แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววเย็นชาและแข็งกร้าว อนิสาจำใบหน้านั้นได้ทันที… เธอคือลลิตา ความรู้สึกประหลาดใจและความกังวลถาโถมเข้ามาในหัวของอนิสาในเวลาเดียวกัน ราเมศบอกเธอว่าเขาได้ยุติความสัมพันธ์กับลลิตาไปแล้ว แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? และมาในสภาพเช่นนี้? ลลิตาก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม แต่มั่นใจทุกย่างก้าว เธอมองตรงมาที่อนิสาที่ยืนอยู่กลางสวน สายตาของทั้งสองประสานกัน ราวกับจะมีการปะทะกันทางอารมณ์ที่มองไม่เห็น “คุณหนูอนิสา…” ลลิตาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “ไม่คิดว่าจะเจอคุณอยู่ที่นี่” อนิสากลั้นใจ หายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ “คุณลลิตา… มีอะไรหรือเปล่าคะ?” “ฉัน… มาหาคุณราเมศค่ะ” ลลิตาตอบ “บอกเขาว่า… ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยด้วย” “คุณราเมศ… ตอนนี้ไม่อยู่ค่ะ” อนิสาตอบ “เขาออกไปทำธุระข้างนอก” เธอโกหก แต่ก็หวังว่าลลิตาจะเชื่อ แต่ลลิตาหัวเราะในลำคอ “คุณหนูอนิสา… คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องนั้นจริงๆ เหรอคะ?” เธอเดินเข้ามาใกล้อนิสามากขึ้น “ฉันรู้ว่าคุณราเมศอยู่ที่นี่… และฉันก็รู้ว่าคุณกำลังพยายามจะปกป้องเขา” “หนูไม่ได้กำลังปกป้องใครค่ะ” อนิสาตอบเสียงหนักแน่น “หนูแค่… บอกความจริง” “ความจริง… หรือคะ?” ลลิตาเลิกคิ้วสูง “ความจริงก็คือ… คุณกำลังแย่งผู้ชายของฉันไป” “หนู… หนูไม่ได้แย่งใครค่ะ” อนิสาเริ่มรู้สึกไม่พอใจ “คุณราเมศ… เขาเลือกที่จะอยู่กับหนู” “เขาถูกบังคับต่างหาก!” ลลิตาตวาดเสียงดัง “เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับคุณ… เพราะข้อตกลงบ้าๆ นั่น!” คำพูดของลลิตาทำให้อนิสารู้สึกเจ็บแปลบไปทั้งหัวใจ เธอจำได้ว่าราเมศเคยเล่าเรื่องสัญญาให้ฟัง แต่เธอไม่เคยคิดว่าลลิตาจะรู้เรื่องนี้ด้วย “คุณ… คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไงคะ?” “ฉันรู้ทุกอย่างค่ะ” ลลิตาตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น “ฉันรู้ว่าคุณ… เป็นแค่เครื่องมือในการแก้แค้นของเขา” “ไม่จริงค่ะ!” อนิสาปฏิเสธอย่างแรง “คุณราเมศ… เขารักหนู!” “รัก?” ลลิตาหัวเราะอีกครั้ง “ที่คุณเรียกว่ารัก… มันคืออะไรกันแน่? มันคือความสงสาร… ความเห็นใจ… หรือความรู้สึกผิด?” “มันคือความรักจริงๆ ค่ะ!” อนิสาเริ่มเสียงดังขึ้น “เขาบอกหนูแล้ว… เขาเลือกที่จะรักหนู!” “เขาหลอกคุณ!” ลลิตาพูดเสียงแหลม “เขาโกหกคุณ! เขายังมีฉัน… เขายังรักฉันอยู่!” “ไม่จริงค่ะ!” อนิสาเริ่มสั่น “คุณราเมศ… เขาบอกว่า… เขาจะไม่มีวันกลับไปหาคุณอีก!” “นั่นเป็นเพราะคุณยังไม่เห็น… สิ่งที่ฉันจะมอบให้เขา” ลลิตาพูดพลางยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “คุณ… ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างฉันกับเขา” ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์อีกคันก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างรถของลลิตา ประตูรถเปิดออก และชายคนหนึ่งก็ก้าวลงมา เขาคือ… คุณวิรัช พ่อของลลิตา “ลลิตา… นี่มันเรื่องอะไรกัน?” วิรัชถามเสียงดัง เมื่อเห็นลูกสาวของตนกำลังเผชิญหน้ากับอนิสา “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?” “พ่อคะ!” ลลิตาหันไปหาบิดา “ฉันมาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันคืน!” “สิ่งที่ควรจะเป็นของแก… มันคืออะไร?” วิรัชถามด้วยสีหน้าฉงน “คุณราเมศ… ค่ะพ่อ!” ลลิตาตอบ “เขาเป็นของฉัน! คุณหนูอนิสาคนนี้… กำลังพรากเขาไปจากฉัน!” วิรัชหันไปมองอนิสาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “คุณหนูอนิสา… ผมไม่คิดว่าคุณจะทำเรื่องแบบนี้” “หนู… หนูไม่ได้ทำอะไรค่ะ” อนิสาตอบอย่างสั่นๆ “หนู… หนูมีความสัมพันธ์กับคุณราเมศ… ด้วยความยินยอมของทั้งสองฝ่าย” “ความยินยอม… หรือคะ?” ลลิตาหัวเราะเยาะ “พ่อคะ… พ่อต้องช่วยฉัน! พ่อต้องบอกคุณราเมศว่า… เขาจะทำลายทุกอย่างไม่ได้!” วิรัชถอนหายใจยาว “ลลิตา… เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่แกคิด” เขาหันไปทางอนิสา “คุณหนูอนิสา… ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวของผมด้วย เขาอาจจะกำลังเสียใจ… และสับสน” “หนูเข้าใจค่ะ” อนิสาพูด “แต่… ความสัมพันธ์ของหนูกับคุณราเมศ… มันเป็นเรื่องจริง” “จริง… แค่ไหนกันเชียว?” ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “จริง… จนกว่าพ่อของฉันจะมาทวงสิทธิ์ของเขาคืน?” “สิทธิ์อะไรคะ?” อนิสาถามกลับ “สิทธิ์ในการทำร้ายจิตใจคนอื่น?” “คุณหนูอนิสา…” วิรัชตัดบท “ผมขอร้อง… ได้โปรดอย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้เลย” “หนู… หนูไม่ได้ต้องการทำให้เรื่องมันแย่ลงค่ะ” อนิสาตอบ “แต่… หนูไม่สามารถยอมให้ใครมาดูถูกความรู้สึกของหนูได้” ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ และจากรถคันนั้น… ราเมศก็ก้าวลงมา เขาเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็ถึงกับชะงัก “คุณลลิตา? คุณวิรัช?” ราเมศอุทานด้วยความประหลาดใจ “มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ลลิตาเห็นราเมศก็รีบเดินเข้าไปหาทันที “ราเมศ! ในที่สุดคุณก็มา!” เธอคว้าแขนของเขาไว้ “คุณต้องบอกเธอ! บอกเธอว่าคุณไม่ได้รักเธอ! บอกเธอว่าคุณยังรักฉัน!” ราเมศมองลลิตาด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความหนักแน่น “ลลิตา… ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเราไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้” “แต่… แต่เรามีสัญญานะคะ!” ลลิตาโต้แย้ง “เรามีข้อตกลง… ข้อตกลงที่พ่อของฉันสร้างขึ้นมา!” “ข้อตกลงนั้น… มันจบไปแล้ว” ราเมศพูดเสียงหนักแน่น “ผมจะไม่ยอมให้มันมาทำลายชีวิตผมอีกต่อไป” “คุณราเมศ!” วิรัชเดินเข้ามา “นี่มันไม่ใช่เรื่องที่แกจะตัดสินใจคนเดียว!” “ผมตัดสินใจเองครับคุณวิรัช” ราเมศตอบ “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตผมอีกแล้ว” “แต่… สัญญาเลือด…?” ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณจะไม่ทำตามสัญญา… ต่อหน้าฉัน… ต่อหน้าพ่อของฉัน… และ… ต่อหน้า… ศพของพ่อของฉัน?” คำว่า “ศพของพ่อของฉัน” ทำให้อากาศรอบข้างเย็นเยือก ราเมศถึงกับยืนนิ่ง สีหน้าซีดเผือด เขามองไปที่ลลิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวัง อนิสาก็มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกใจ เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คำพูดของลลิตา… มันดูรุนแรงและน่ากลัวเกินไป “ลลิตา… พูดอะไรน่ะ?” ราเมศถามเสียงสั่น “ฉันพูดความจริงไงคะ!” ลลิตาตวาด “คุณจำไม่ได้เหรอ? ข้อตกลงที่ว่า… หากพ่อของฉันเสียชีวิต… คุณจะต้องแต่งงานกับฉัน… และดูแลครอบครัวของฉันตลอดไป!” น้ำเสียงของลลิตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความคับแค้น ราเมศมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย เขาเหมือนถูกย้อนกลับไปในอดีตที่โหดร้ายอีกครั้ง “คุณ… คุณพ่อของฉัน… เขาเสียชีวิตไปแล้ว… ราเมศ” ลลิตาพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “และ… และคุณ… คุณก็สัญญาไว้แล้ว…” ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ราเมศพยายามจะลืม… มันกำลังกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง