ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมบริเวณสวนดอกไม้ ราเมศยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความขัดแย้ง เขาจ้องมองไปยังลลิตาที่ยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้า ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลง “ลลิตา… เรื่องนั้นมัน…” ราเมศพยายามจะอธิบาย แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ลำคอ “เรื่องนั้น… คือความจริงค่ะ ราเมศ!” ลลิตาตวาดเสียงดัง พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “พ่อของฉัน… เขาเสียชีวิตไปแล้ว… และคุณ… คุณก็สัญญาไว้แล้วว่า… คุณจะแต่งงานกับฉัน… และดูแลฉันตลอดไป!” วิรัชยืนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ราเมศ… ฉันเข้าใจว่าเรื่องนี้มันหนักหนาสำหรับแก… แต่แกก็ให้คำมั่นสัญญากับพ่อของฉันเอาไว้” ราเมศหลับตาลงแน่น เขาจำได้ถึงคืนวันนั้น คืนที่พ่อของลลิตา… ผู้มีพระคุณของเขา… จากไปอย่างกะทันหัน ท่ามกลางความโศกเศร้าและสับสน เขายอมรับคำขอร้องสุดท้ายของชายผู้ที่เปรียบเสมือนพ่อคนหนึ่ง… สัญญาที่แลกด้วยชีวิต… ที่ผูกมัดอนาคตของเขาไว้กับลลิตา “ผม… ผมจำได้ครับคุณวิรัช” ราเมศตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า “แต่… ตอนนั้น… ผมคิดว่าผมจะสามารถทำตามสัญญาได้… โดยที่… โดยที่ไม่มีใครต้องเจ็บปวด” “แต่ตอนนี้… มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วใช่ไหม?” ลลิตาพูดเสียงสั่น “คุณ… คุณกำลังจะทิ้งฉันไป… เพื่อผู้หญิงคนอื่น… คนที่… คนที่คุณไม่เคยรัก!” “ผม… ผมรักคุณหนูอนิสา!” ราเมศพูดเสียงดัง พร้อมกับหันไปมองอนิสาที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป “ผมรักเธอ… ผมไม่ได้หลอกเธอ!” “คุณพูดโกหก!” ลลิตาตะคอก “คุณไม่มีวันรักผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอได้! คุณ… คุณถูกบังคับให้แต่งงานกับเธอ… คุณไม่ได้เลือกเธอ!” “ผมเลือกเธอ!” ราเมศยืนยัน “ผมเลือกที่จะอยู่กับเธอ! ผมเลือกที่จะรักเธอ! สัญญาที่ผมเคยให้ไว้กับพ่อของคุณ… มันเป็นข้อตกลงที่เกิดขึ้นจากความจำเป็น… จากบุญคุณ… แต่มันไม่ใช่ความรัก!” “ความจำเป็น… หรือคะ?” ลลิตาหัวเราะเยาะ “แล้วความรู้สึกของคุณ… มันคืออะไร? คุณเคยรักฉันบ้างไหม? หรือทั้งหมดที่ผ่านมา… มันเป็นเพียงแค่การแสดงละคร?” ราเมศมองไปที่ลลิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเห็นใจ… ความสงสาร… และความเจ็บปวด “ลลิตา… ผม… ผมเคยรักคุณ… ในแบบที่ผมเคยเข้าใจ… มันเป็นความผูกพัน… ความคุ้นเคย… แต่… แต่ตอนนี้… มันไม่ใช่ความรักอีกต่อไปแล้ว” “แล้ว… แล้วข้อตกลงเลือด…?” ลลิตาถามต่อ “คุณจะทิ้งข้อตกลงนั้นไปได้ยังไง? มันเป็นคำสาบาน… ที่ผูกพันคุณไว้กับครอบครัวของฉัน… ตลอดไป!” “ผมจะรับผิดชอบ… ในสิ่งที่ผมต้องรับผิดชอบ” ราเมศพูด “ผมจะดูแลคุณ… ผมจะให้การสนับสนุนคุณ… แต่… ผมไม่สามารถ… ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่… กับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รัก” “คุณ…” ลลิตาถึงกับพูดไม่ออก เธอจ้องมองราเมศด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและความโกรธแค้น อนิสายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าเรื่องราวของราเมศกับลลิตาจะซับซ้อนและเจ็บปวดถึงเพียงนี้ สัญญาที่แลกด้วยชีวิต… ความรู้สึกผิด… ความผูกพัน… มันเหมือนเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอนราเมศอยู่ตลอดเวลา “คุณราเมศคะ…” อนิสาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “หนู… หนูเข้าใจค่ะ” ราเมศหันมามองอนิสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “คุณหนูอนิสา… คุณเข้าใจจริงๆ หรือครับ?” “หนู… หนูเข้าใจว่าคุณกำลังลำบากใจ” อนิสาตอบ “และ… หนู… หนูไม่ต้องการให้คุณต้องมาทำร้ายความรู้สึกของใคร… เพียงเพราะคำสัญญาในอดีต” “แต่… คุณหนูอนิสา…” ราเมศพยายามจะพูด “ผมรักคุณ…” “หนูรู้ค่ะ” อนิสาตัดบท “แต่… หนูไม่อยากเป็นสาเหตุที่ทำให้ใครต้องเจ็บปวด… หรือต้องทำในสิ่งที่ฝืนใจ” “คุณจะให้ฉัน… กลับไปหาเธอ… หรือไง?” ราเมศถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณจะยอมให้เรื่องราวในอดีต… มาทำลายเราได้ยังไง?” “หนู… หนูไม่รู้ค่ะ” อนิสาตอบ “แต่… หนูเชื่อในความรัก… และหนูเชื่อว่า… ความรักที่แท้จริง… ไม่ควรถูกผูกมัดด้วยสัญญา… หรือความรู้สึกผิด” ลลิตามองอนิสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “คุณหนูอนิสา… คุณคิดว่าคุณเข้าใจจริงๆ เหรอ? คุณไม่รู้หรอกว่า… ความผูกพันที่เกิดขึ้น… มันยิ่งใหญ่ขนาดไหน” “หนูอาจจะไม่เข้าใจทั้งหมดค่ะ” อนิสาตอบ “แต่… หนูรู้สึกได้ว่า… คุณราเมศ… เขาไม่ต้องการจะทำร้ายใคร… และหนู… ก็ไม่อยากให้เขาต้องทนทุกข์” วิรัชถอนหายใจยาว “ราเมศ… แกจะทำอย่างไรต่อไป?” ราเมศมองไปที่ลลิตา… แล้วหันมามองอนิสา… สายตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง เขาไม่รู้จะหาทางออกให้กับสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้ได้อย่างไร “ผม… ผมต้องการเวลา…” ราเมศพูดเสียงแผ่วเบา “ผมต้องการเวลา… เพื่อคิด… เพื่อหาทางออกที่ดีที่สุด… สำหรับทุกคน” “เวลา… คุณต้องการเวลาอีกเท่าไหร่? ราเมศ?” ลลิตาถามเสียงดัง “จนกว่า… พ่อของฉันจะตายไปอีกคน… คุณถึงจะยอมทำตามสัญญา?” “ลลิตา!” วิรัชตวาด “พอได้แล้ว!” ราเมศหลับตาลงอีกครั้ง ภาพใบหน้าของพ่อลลิตา… และภาพใบหน้าของอนิสา… มันหมุนวนอยู่ในหัวของเขา เขาถูกบีบให้ต้องเลือกระหว่างสัญญาแห่งอดีต… กับความรักที่กำลังก่อตัวขึ้นในปัจจุบัน “ผม… ผมจะไม่ทำร้ายใคร” ราเมศพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “ผมจะหาทางออก… ที่ดีที่สุด” เขาหันไปมองอนิสาอีกครั้ง “คุณหนูอนิสา… โปรดเชื่อผม… ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ได้” อนิสาพยักหน้าช้าๆ แม้ว่าในใจของเธอจะยังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวราเมศ… อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ลลิตามองทั้งสองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้น เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้… มันยังไม่จบลงง่ายๆ “ฉันจะรอ… ราเมศ” ลลิตาพูดเสียงเย็น “ฉันจะรอ… จนกว่าคุณจะตระหนักว่า… คุณเป็นหนี้ฉัน… และหนี้ชีวิต…” คำพูดของลลิตาเป็นเหมือนคำประกาศสงคราม ที่ทิ้งร่องรอยของความตึงเครียดและความไม่แน่นอนไว้ในอากาศ อนิสารู้สึกได้ว่า… พายุลูกใหญ่… กำลังจะพัดมาอีกครั้ง… และครั้งนี้… มันอาจจะรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ.