“แล้ว… แล้วข้อตกลงเลือด…?” ลลิตาถามต่อ “คุณจะทิ้งข้อตกลงนั้นไปได้ยังไง? มันเป็นคำสาบานที่ให้ไว้กับพ่อของฉัน… มันคือสิ่งที่ค้ำประกันชีวิตของครอบครัวเรา!” เสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตาที่รอเพียงจะไหลทะลักออกมา ราเมศยืนนิ่ง ใบหน้าของเขาเหมือนถูกแช่แข็งไว้ด้วยความรู้สึกผิด เขาจำได้ถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิตบิดาของลลิตา ชายผู้ที่มอบโอกาสและอนาคตให้แก่เขา ห้วงเวลาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของครอบครัวลลิตา และคำขอร้องสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในหูของเขา “ราเมศ… ฝากลลิตาด้วยนะ… ฝากดูแลครอบครัวของฉันด้วย… ชีวิตของฉัน… แลกกับชีวิตของเธอ…” คำพูดเหล่านั้นยังคงหลอกหลอนเขาอยู่ทุกค่ำคืน “ผม… ผมรู้ครับว่ามันมีความสำคัญกับคุณ…” ราเมศตอบเสียงแผ่วเบา “แต่ผมไม่สามารถ… ผมไม่สามารถหลอกตัวเองและคุณหนูอนิสาได้อีกต่อไปแล้ว” “หลอกตัวเอง…?” ลลิตากระซิบถาม น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม “หมายความว่า… คุณไม่เคยรักฉันเลยใช่ไหม? ตลอดเวลาที่ผ่านมา… มันเป็นแค่… ความสงสาร? การตอบแทนบุญคุณ?” “ผม… ผมพยายามแล้วลลิตา” ราเมศกล่าว “ผมพยายามที่จะให้ความรู้สึกนั้นมันเกิดขึ้น… แต่มัน… มันเป็นไปไม่ได้” เขากลืนน้ำลายฝืดๆ “ผมรักคุณหนูอนิสา… ผมรักเธอจริงๆ” คำพูดนั้นเหมือนคมมีดกรีดแทงหัวใจของลลิตา เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นสวนอย่างหมดแรง “ไม่… ไม่จริง… คุณต้องโกหก… คุณต้องโกหก!” เธอร่ำไห้โฮ “คุณเป็นของฉัน! คุณสัญญาแล้ว… สัญญาเลือด!” อนิสาที่ยืนสังเกตการณ์มาตลอด รู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงจุดนี้ ราเมศกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาถูกผูกมัดด้วยอดีตที่ซับซ้อน และความรู้สึกที่แท้จริงของเขากำลังถูกท้าทาย “คุณลลิตา…” อนิสาตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ “ดิฉันเข้าใจว่าคุณกำลังเสียใจ… แต่คุณราเมศ… เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ” ลลิตาเงยหน้ามองอนิสาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “เธอ… เธอจะมาพูดอะไรตอนนี้! เธอเข้ามาแย่งทุกอย่างไปจากฉัน! ทั้งชีวิต… ทั้งความรัก… ทั้งอนาคต!” “ฉันไม่ได้เข้ามาแย่งอะไรทั้งสิ้นค่ะ” อนิสาตอบอย่างใจเย็น “ความรู้สึกของคนเรา… มันห้ามกันไม่ได้” “ห้ามไม่ได้… งั้นเหรอ?” ลลิตาแค่นหัวเราะ “แล้วความรู้สึกของคุณราเมศ… ที่มีต่อฉัน… ที่มีต่อครอบครัวฉัน… มันไม่สำคัญเลยใช่ไหม? สัญญาที่แลกด้วยชีวิต… มันเป็นแค่ลมปากอย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่ครับลลิตา” ราเมศสอดแทรกขึ้นมา “ผมจะรับผิดชอบ… ผมจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย” “ทางออกที่ดีที่สุด…?” ลลิตาถามอย่างตัดพ้อ “หมายความว่ายังไง? คุณจะแต่งงานกับฉัน… แต่คุณจะรักผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นหรือ? คุณจะใช้ชีวิตอยู่กับฉัน… แต่หัวใจของคุณอยู่ที่เธอคนนั้น?” “ผม… ผมจะไม่ทำแบบนั้น” ราเมศส่ายหน้า “ผมจะหาทาง… ที่ยุติธรรมกับทุกๆ คน” “ยุติธรรม…?” ลลิตาพูดซ้ำ “แล้วความรู้สึกของฉันล่ะ? ความรู้สึกของคนที่ต้องทนอยู่อย่างหวาดกลัว… ว่าครอบครัวของฉันอาจจะไม่มีที่พึ่ง… เพราะคุณ… คุณกำลังจะละทิ้งทุกอย่างไป!” วิรัชเดินเข้ามาหาลลิตา “ลลิตา… ลูกใจเย็นๆ ก่อนนะ” เขาพูดกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พ่อเข้าใจว่าลูกเสียใจ… แต่เราต้องคิดถึงทางออกที่ดีที่สุด” “ทางออกที่ดีที่สุด… คือการที่ราเมศต้องทำตามสัญญา!” ลลิตาพูดเสียงดัง “นั่นคือสิ่งที่พ่อต้องการ! นั่นคือสิ่งที่ครอบครัวของเราต้องการ!” “ผม… ผมไม่สามารถทำตามสัญญาได้อีกต่อไปแล้วครับคุณวิรัช” ราเมศยืนยันอย่างหนักแน่น “ผมรักคุณหนูอนิสา… และผมจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ” “รัก…?” ลลิตากล่าว “ความรักของคุณ… มันมีค่าอะไร? เมื่อเทียบกับชีวิตของคนๆ หนึ่ง… เมื่อเทียบกับคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ต่อผู้ที่กำลังจะจากโลกนี้ไป!” “มันไม่ใช่แค่คำมั่นสัญญาครับลลิตา” ราเมศอธิบาย “มันคือการผูกมัดชีวิตของผม… และชีวิตของคุณหนูอนิสา… โดยที่ผมไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด” “เรื่องราวทั้งหมด…?” ลลิตาเลิกคิ้ว “คุณกำลังจะบอกว่า… เรื่องทั้งหมดที่คุณรู้เกี่ยวกับข้อตกลงนี้… มันไม่ใช่ความจริงอย่างนั้นหรือ?” ราเมศมองไปที่อนิสา สีหน้าของเขาสับสนและเจ็บปวด “ผม… ผมไม่แน่ใจ… แต่ผมรู้สึกว่า… มีบางอย่าง… ที่ผมยังไม่ได้รับรู้” “คุณกำลังจะบอกว่า… พ่อของฉัน… โกหกคุณอย่างนั้นหรือ?” ลลิตาถามเสียงสั่น “พ่อของฉัน… คนที่เคยมีพระคุณกับคุณ… คนที่เคยชุบเลี้ยงคุณมา… เขาจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร?” “ผมไม่ได้บอกว่าเขาโกหกครับ” ราเมศรีบแก้ต่าง “แต่ผมรู้สึกว่า… มันมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนกว่านั้น… มีบางอย่างที่ถูกซ่อนเอาไว้” อนิสาได้ยินดังนั้นก็รู้สึกใจหายวาบ เธอคิดถึงคำพูดของราเมศเมื่อคืนนี้ เกี่ยวกับความไม่ชอบมาพากลของเอกสารสัญญาบางอย่างที่เขาเคยเห็นตอนที่ยังเด็ก “เบื้องหลัง…?” ลลิตาพึมพำ “ไม่มีเบื้องหลังอะไรทั้งสิ้น! มีเพียงแค่… คำสัญญา! สัญญาเลือด! ที่คุณต้องรักษา!” “ผมจะรับผิดชอบเรื่องเงินทอง… ผมจะดูแลครอบครัวของคุณ… ในฐานะผู้มีพระคุณ… แต่ผมไม่สามารถ… บังคับหัวใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว” ราเมศกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “ไม่… คุณต้องแต่งงานกับฉัน!” ลลิตาตะโกนสุดเสียง “คุณต้องทำตามสัญญา! ไม่อย่างนั้น…! ไม่อย่างนั้น…!” “ไม่อย่างนั้นอะไรลลิตา?” ราเมศถามเสียงเย็น “คุณจะทำอะไร?” “ฉัน… ฉันจะเปิดเผยทุกอย่าง!” ลลิตาขู่ “ฉันจะบอกทุกคน… ว่าคุณ… คุณเป็นคนยังไง! คุณหลอกลวง… คุณผิดคำสาบาน!” “คุณจะทำแบบนั้นจริงๆ หรือลลิตา?” ราเมศมองลลิตาด้วยแววตาที่ผิดหวัง “คุณจะทำลายทุกอย่าง… เพียงเพราะคุณไม่ยอมรับความจริง?” “ความจริง… คือคุณเป็นของฉัน!” ลลิตาประกาศก้อง อนิสาตัดสินใจเดินเข้าไปยืนเคียงข้างราเมศ “คุณลลิตาคะ” เธอกล่าวเสียงหนักแน่น “คุณราเมศ… เขาไม่ได้หลอกลวงใครทั้งสิ้น เขาเพียงแต่เลือกที่จะซื่อสัตย์กับหัวใจของตัวเอง… และนั่น… ก็คือสิทธิ์ของเขา” “เธอ!” ลลิตาหันมามองอนิสาด้วยความโกรธแค้น “เธอ… อย่ามายุ่ง!” “ดิฉันไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้ค่ะ” อนิสาตอบ “เมื่อคุณกำลังจะทำร้ายคนรักของดิฉัน” “คนรัก…? ฮึ! เธอไม่รู้หรอก… ว่าเขาผูกพันกับฉันมากแค่ไหน!” ลลิตาหัวเราะเยาะ “ฉันรู้… ว่าคุณกำลังเจ็บปวด” อนิสาพูดต่อ “แต่การเอาความเจ็บปวดของตัวเอง… ไปทำร้ายคนอื่น… มันไม่ใช่ทางออกที่ดี” ราเมศจับมืออนิสาไว้แน่น “ผมจะอยู่ตรงนี้… เราจะผ่านมันไปด้วยกัน” ลลิตาเห็นภาพนั้นก็แทบจะคลั่ง “ไม่…! ไม่จริง! คุณต้องเป็นของฉัน!” เธอตะโกนราวกับคนเสียสติ วิรัชรีบเข้าไปประคองลลิตา “ลูก… พอแล้วนะ… พอแล้ว” “พ่อ…! พ่อต้องช่วยหนู! พ่อต้องให้ราเมศทำตามสัญญา!” ลลิตาอ้อนวอน วิรัชมองราเมศด้วยแววตาที่ซับซ้อน “ราเมศ… ฉันเข้าใจความรู้สึกของแก… แต่… พ่อของลลิตา… เขาฝากความหวังไว้กับแก… และครอบครัวของเรา… ก็เหลือเพียงลลิตาคนเดียว…” “ผมจะดูแลครอบครัวของคุณวิรัช… ในฐานะมิตรสหาย… ในฐานะผู้มีพระคุณ… แต่ผมไม่สามารถแต่งงานกับลลิตาได้” ราเมศยืนยันคำเดิม “ถ้าอย่างนั้น…!” ลลิตาพูดเสียงขาดห้วง “ฉันจะ… ฉันจะแฉความจริงทั้งหมด! ความจริงที่ว่า… สัญญาฉบับนี้… มันไม่ได้มีผลบังคับทางกฎหมาย… เพราะ… เพราะมันมีบางอย่าง… ที่คุณไม่เคยรู้!” คำพูดของลลิตาทำเอาทุกคนตะลึง ราเมศเองก็เช่นกัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ “คุณหมายความว่ายังไงลลิตา?”