บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดผสมปนเปไปกับความหวังที่ริบหรี่ ลลิตายังคงนั่งนิ่ง น้ำตาไหลอาบใบหน้า ดวงตาของเธอเหม่อลอยราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลอันหนักอึ้งที่เพิ่งได้รับ เอกสารโบราณเหล่านั้นที่เคยวางอยู่บนโต๊ะกลางสวนดอกไม้ บัดนี้ถูกรวบรวมกลับใส่กล่องด้วยความระมัดระวัง ราวกับว่ากำลังเก็บงำความลับของอดีตที่ซับซ้อน “แล้ว… คุณลลิตา… คุณจะเอายังไงต่อไป?” วิรัชเอ่ยถาม พยายามใช้เสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ ลลิตาเงยหน้าขึ้นมองพ่อของเธอ สลับกับมองราเมศ และอนิสา ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ก็แฝงไว้ด้วยประกายบางอย่างที่ยากจะตีความ อาจจะเป็นความสิ้นหวัง หรืออาจจะเป็นความเข้าใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น “ฉัน… ฉันไม่รู้…” ลลิตากระซิบตอบ “ถ้าสัญญาฉบับนั้น… มันเป็นโมฆะจริงๆ… แล้ว… แล้วคุณราเมศ… คุณก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรฉันอีกต่อไป… ใช่ไหม?” ราเมศมองลลิตาด้วยแววตาที่สงสาร “ผม… ผมจะรับผิดชอบ… ในฐานะมิตรสหาย… และในฐานะคนที่เคยมีบุญคุณต่อกัน… ผมจะดูแลครอบครัวของคุณ… ให้ดีที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้” “แต่… คุณจะไม่แต่งงานกับฉัน…” ลลิตาถามเสียงสั่น “คุณจะไม่… อยู่เคียงข้างฉัน… อีกต่อไป…” “ผม… ผมรักคุณหนูอนิสา” ราเมศกล่าวอย่างตรงไปตรงมา “และผมจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอ” คำตอบนั้นทำลายความหวังสุดท้ายของลลิตา เธอหันหน้าหนี พยายามกลั้นเสียงสะอื้น “ลลิตา… อย่าคิดมากนะลูก” วิรัชปลอบ “พ่ออยู่ตรงนี้… พ่อจะดูแลลูกเอง” อนิสาเดินเข้าไปใกล้ลลิตาอีกครั้ง “คุณลลิตาคะ” เธอกล่าว “ดิฉันเข้าใจดีว่าการยอมรับความจริงมันยาก… แต่บางที… การปล่อยวาง… อาจจะเป็นหนทางเดียว… ที่จะทำให้เราทุกคน… เป็นอิสระ” “อิสระ…?” ลลิตาถาม “อิสระจากอะไรคะ? จากความรู้สึกผิด… จากความผิดหวัง… หรือจากความรัก… ที่ไม่มีวันเกิดขึ้น?” “อิสระจากอดีต… ที่กำลังพันธนาการเราไว้” อนิสาตอบ “เพื่อที่เราจะได้ก้าวต่อไป… และสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม” ลลิตามองอนิสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “แล้ว… แล้วคุณ… คุณจะยกโทษให้ดิฉัน… ที่เคยทำร้ายคุณ… ที่เคย… ที่เคยเกลียดคุณ… ได้จริงๆ หรือคะ?” “ดิฉัน… ไม่สามารถบอกได้ว่าดิฉันจะลืมทุกอย่างได้หรือไม่” อนิสาตอบอย่างซื่อสัตย์ “แต่ดิฉันเชื่อว่า… เมื่อเวลาผ่านไป… และเมื่อเราได้เรียนรู้ที่จะเข้าใจกันมากขึ้น… ทุกอย่างก็จะดีขึ้น” “เข้าใจ…?” ลลิตาหัวเราะเบาๆ “มันเป็นเรื่องยากเหลือเกิน… ที่จะเข้าใจ… คนที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเรา…” “แต่คุณกำลังจะได้สิ่งที่มีค่ากว่ากลับคืนมา… ลลิตา” ราเมศกล่าว “นั่นคือ… อิสรภาพ… และโอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่… โดยไม่ต้องแบกรับภาระของอดีต” ลลิตานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง “ฉัน… ฉันขอเวลา… คิดอีกสักหน่อยนะคะ” ลลิตากล่าว “ฉัน… ฉันต้องการเวลา… เพื่อทำความเข้าใจ… ทุกอย่างที่เกิดขึ้น” “แน่นอนครับ” ราเมศตอบ “เราจะรอ” วิรัชพยักหน้าเห็นด้วย “เราจะให้เวลาลูก… ลูกไม่ต้องรีบร้อน” อนิสาเดินเข้าไปกุมมือของราเมศ “ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง… ดิฉันจะอยู่เคียงข้างคุณค่ะ” ราเมศบีบมืออนิสาตอบ สื่อถึงความรักและความผูกพันที่มั่นคงระหว่างทั้งสอง “แล้ว… เรื่องเอกสารพวกนั้นล่ะคะ?” อนิสาถามวิรัช “คุณจะทำยังไงกับมัน?” “พ่อจะเก็บมันไว้… เป็นหลักฐาน… สำหรับอนาคต” วิรัชตอบ “เผื่อว่า… จะมีใคร… พยายามจะบิดเบือนความจริง… อีกครั้ง” “แต่… ถ้าสัญญาฉบับนี้… เป็นโมฆะจริง… คุณราเมศ… คุณก็จะเป็นอิสระ… ใช่ไหมคะ?” ลลิตากล่าวเสียงสั่น “คุณก็… ไม่ต้องแต่งงานกับหนู… ใช่ไหม?” “ผม… ผมจะไม่แต่งงานกับคุณ… ลลิตา” ราเมศตอบอย่างหนักแน่น “แต่ผมจะดูแลคุณ… ในฐานะผู้มีพระคุณ… และเป็นเพื่อน” คำตอบนั้นเหมือนกับการประทับตราแห่งการสิ้นสุดลงบนความสัมพันธ์ที่เคยผูกมัดมาเนิ่นนาน ลลิตาพยักหน้าช้าๆ ราวกับยอมรับชะตากรรม “ฉัน… ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ลลิตากล่าว “ฉัน… ฉันเหนื่อยเหลือเกิน” เธอผละออกจากวงสนทนา เดินเข้าไปในคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ ราเมศมองตามหลังลลิตาไปจนลับตา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสารและความเข้าใจ “ผม… ผมรู้สึกผิด… ที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวด” ราเมศกล่าวกับอนิสา “คุณไม่ได้ทำผิดอะไรเลยค่ะ” อนิสาปลอบ “คุณเพียงแค่เลือกที่จะซื่อสัตย์กับหัวใจของตัวเอง” “แต่… ผมก็รู้สึกผิด… ที่ความรักของเรา… ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดของคนอื่น” ราเมศกล่าวต่อ “บางครั้ง… ความรักก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ” อนิสาว่า “มันไม่ได้สวยงามเสมอไป… แต่มันก็คุ้มค่า… เมื่อเราได้อยู่กับคนที่เรารักจริงๆ” ราเมศหันมามองอนิสา ดวงตาของเขาสะท้อนความรักที่เปี่ยมล้น “ขอบคุณนะ… ที่คุณเข้าใจผม” “ดิฉัน… ไม่เคยลังเลเลยค่ะ… ที่จะเชื่อใจคุณ” อนิสากล่าว “แม้ในวันที่เรื่องราวดูเหมือนจะเลวร้ายที่สุด” วิรัชเดินเข้ามาหาทั้งสอง “ราเมศ… อนิสา… ฉันดีใจ… ที่เรื่องราว… กำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดี” “ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นครับคุณวิรัช” ราเมศตอบ “แต่ผมก็ยังกังวล… เกี่ยวกับเรื่องราวเบื้องหลังของสัญญาฉบับนี้… ทำไมพ่อของลลิตา… ถึงต้องสร้างเงื่อนไขที่ซับซ้อนขนาดนี้ขึ้นมา?” “นั่นเป็นคำถามที่ฉันเองก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน” วิรัชกล่าว “บางที… เรื่องราวอาจจะยังไม่จบลงแค่นี้ก็ได้” อนิสายังคงมองไปทางที่ลลิตาจากไป ความรู้สึกบางอย่างยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเธอ เธอมั่นใจว่าเรื่องราวทั้งหมด… ยังคงมีบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นอยู่… บางสิ่งที่อาจจะเปิดเผยออกมา… และเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปอีกครั้ง… ราเมศดึงมืออนิสามาจับไว้แน่น “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… เราจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ… นะ” อนิสายิ้มให้ราเมศ “ค่ะ… เสมอ” ทั้งสองมองหน้ากัน ความเชื่อมั่นและความรักที่ก่อตัวขึ้น บัดนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคที่จะตามมา… แม้ว่าเบื้องหลังของคำมั่นสัญญาในอดีต… จะยังคงเป็นปริศนาที่รอการคลี่คลายก็ตาม.